SensedPlace

Μαγειρείον

2011-11-20T17:13:00.001+02:00

Ο Γιούνκερ μόλις είπε το μεγαλύτερο ψέμμα για το ελληνικό χρέος .... ή μήπως όχι;

"Ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα ήταν ένα καταστροφικό σενάριο και αυτό γιατί σε μια τέτοια περίπτωση η Ελλάδα θα επέστρεφε σε μια δραχμή υποτιμημένη κατά 60%, ενώ τα χρέη της θα εξακολουθούσαν να είναι σε ευρώ" είπε ο Zαν Κλοντ Γιούνκερ σε συνέντευξή του προς την εφημερίδα General Anzeiger της Βόννης που δημοσιεύεται σήμερα.
Ωστόσο, δημοσιεύματα των Financial Times, Rueters, Wall Street Journal καθώς και εκθέσεις πανεπιστημίων και νομικών εταιριών επιβεβαιώνουν πως η Ελλάδα μπορεί να πληρώσει το χρέος της σε δραχμές με βάση το ισχύον δίκαιο και διαψεύδουν τον Γιούνκερ. Γιατί όμως ο πρόεδρος του Eurogroup δε λέει την αλήθεια;

Γιατί αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα ψέμματα της ελληνικής κρίσης, σύμφωνα με το οποίο η χώρα αν επιστρέψει στη δραχμή θα καταστραφεί για το χρέος της θα παραμείνει στο ευρώ. Το έχουν πει χωρίς ντροπή Έλληνες πολιτικοί και αξιωματούχοι της Τρόικας ώστε να τρομοκρατήσουν την Ελλάδα για να μη διανοηθεί να ασκήσει τα μεγαλύτερα δικαιώματα της, δηλαδή να προκαλέσει αναδιάρθρωση του χρέους τη μόνη της σβήνοντας ένα μεγάλο ποσοστό του ή να το αποπληρώσει σε δραχμές, μεταφέροντας τις απώλειες στις τράπεζες και όχι στους πολίτες.

Ωστόσο, αν η νέα κυβέρνηση συνεργασίας προχωρήσει τη συμφωνία της κυβέρνησης Παπανδρέου και μετατρέψει το δίκαιο που θεσπίζει τα ελληνικά ομόλογα από ελληνικό σε αγγλικό τότε το δικαίωμα αυτό θα έχει χαθεί και ο Γιούνκερ πλέον θα έχει πει την αλήθεια.
XrimaNews.gr

γεια μας!

2011-05-16T14:26:00.004+03:00

O «γιατρός του Debtocracy» par BitsnBytes

I want to change the world but I don't know what to do...

2010-09-04T12:41:00.001+03:00

Η Αριστερά που χρειαζόμαστε και... δεν έχουμε,

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

09:06 - Σάβ 04/09/2010, tvxsteam

Το ΠΑΣΟΚ τρέμει, πολύ φυσιολογικά, τις περιφερειακές εκλογές. Η βάση του πλήττεται άγρια από την κυβερνητική, δηλαδή την πολιτική της τρόικας, όπου μας παρέδωσε χωρίς καμία διαπραγμάτευση και στρατηγική. Ούτε οι Υπουργοί μπορούν να εξηγήσουν πώς η πολιτική που ασκούν κατ’ επιταγήν των ξένων, θα οδηγήσει τη χώρα σε κάποια διέξοδο, όχι σε μεγαλύτερες καταστροφές. Το μόνο τους επιχείρημα είναι ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, για τη σωτηρία πρέπει πρώτα να πεθάνει ο άρρωστος! Η πολιτική τους κινείται στον αντίποδα του πολιτικού προγράμματος με το οποίο κέρδισαν τις εκλογές, συνιστά υφαρπαγή της λαϊκής εντολής. Στον ελληνικό λαό θάπρεπε, αυτοί που κυβερνούν εν ονόματί του, να δώσουν τουλάχιστο το δικαίωμα να αποφασίσει για την τύχη του!

Άρθρο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου, που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα gremistis.blogspot.com

Περισσότερο από το ΠΑΣΟΚ αυτή τη στιγμή, είναι όμως η λεγόμενη ριζοσπαστική αριστερά που κινδυνεύει να την πάθει στις επικείμενες εκλογές, γνωρίζοντας ιστορικής σημασίας Βατερλώ! Η βαθύτατη κρίση του πολιτικού συστήματος, κράτους και κοινωνικού σχηματισμού, αποτέλεσμα της οποίας ήταν η κρίση χρέους, θάπρεπε νάναι ιστορική ευκαιρία για τη ριζοσπαστική αριστερά, αν είχε το μυαλό και την ψυχή, τη vis vitalis να το κάνει, για να αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό ή τουλάχιστο να πρωταγωνιστήσει στην προσπάθεια αποτροπής των κοινωνικών και εθνικών καταστροφών. Παραδόξως, μοιάζει να πλήττεται εκείνη περισσότερο από την κρίση, ή τουλάχιστο να μην μπορεί να αποκομίσει τα κέρδη που δικαιολογημένα θα περίμενε.

Η οργή, αγανάκτηση και απελπισία που αργά αλλά σταθερά συγκεντρώνεται στα έγκατα της κοινωνίας, κινδυνεύει να διοχετευθεί σε αποχή χωρίς πολιτικό αποτέλεσμα. ‘Η, αν προκαλέσει εξέγερση, να μην οδηγήσει σε λύση. ‘Oπως άλλωστε συνέβη με τη φοβερή αλλά ολότελα μηδενιστική, ανήμπορη να παράγει διέξοδο, εξέγερση της ελληνικής νεολαίας πριν από δύο χρόνια, προειδοποίηση από τότε για τα μελλούμενα να συμβούν.

Το παράδοξο ανάμεσα στην ένταση της κρίσης και τα αποτελέσματά της για τον χώρο της αριστεράς είναι φαινομενικό. Ακριβώς γιατί η κρίση είναι τόσο βαθειά, φωτίζει ανελέητα, όχι μόνο το μικρό μέγεθος των κυβερνώντων, αλλά και την ανεπάρκεια των υπολοίπων. Η κρίση ανεβάζει δραματικά τον πήχυ των απαιτήσεων, το μέτρο κρίσης για όλες τις πολιτικές δυνάμεις, που παύουν σταδιακά να μετριούνται κυρίως με συμπάθεια, αντιπάθεια, γενικές ιδεολογικές αναφορές, και αρχίζουν, όλο και περισσότερο, να συγκρίνονται με τις δραματικές ανάγκες κοινωνίας και έθνους.

Η δυστοκία, μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, εξεύρεσης ενός υποψηφίου περιφερειάρχη που να συμπυκνώνει το μήνυμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, είναι το τελευταίο σύμπτωμα της δικής της κρίσης, της δυσκολίας και απροθυμίας της να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των καιρών, της βάσης της και των πολύ ευρύτερων στρωμάτων, που κάποια στιγμή προ διετίας στράφηκαν προς αυτήν και αναζητούν όλο και απελπισμένα διέξοδο. Με τη σειρά της, αυτή η δυστοκία μπορεί να γίνει καταλύτης περαιτέρω διάλυσης, πολυδιάσπασης ενός ιστορικού χώρου, σύμπτωμα του ελληνικού αδιεξόδου, της αδυναμίας δηλαδή της κοινωνίας μας να παράγει την αντίσταση και τις προτάσεις που χρειάζεται για να σωθεί η χώρα, τα πολιτικά εργαλεία, ιδέες, ηγεσίες. Το μεγαλύτερο δώρο στο ΠΑΣΟΚ και το σημαντικότερο, εξ αντιδιαστολής, επιχείρημα υπέρ του, είναι η αδυναμία όλης της αντιπολίτευσης και των συνδικάτων, να παράγουν αξιόπιστο πολιτικό λόγο και αποτελεσματική, ενωτική δράση. Και μάλιστα σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές της ιστορίας μας, μια στιγμή που τα πιο αδικημένα κοινωνικά στρώματα, η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας, το έθνος ως συλλογικότητα, έχουν απελπιστική ανάγκη πολιτικών απαντήσεων στην κρίση, που να τους επιτρέψουν να ξεφύγουν από τον φαύλο κύκλο του Μνημονίου και της υποδούλωσης. Χρειάζονται δηλαδή ένα αξιόπιστο, εναλλακτικό εθνικό σχέδιο.

Οι λόγοι των δυσκολιών της αριστεράς είναι πολυσύνθετοι. Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο και το ΚΚΕ είχαν/έχουν μια διαπραγματευτική δομή προγράμματος, που προϋπέθετε ουσιαστικά την ευστάθεια, όχι την κρίση του συστήματος. Προτάσεις όπως η αύξηση του βασικού μισθού στα 1300 ευρώ, 100.000 νέες προσλήψεις στο δημόσιο, η περιγραφή της κρίσης χρέους ως κατασκευασμένης, σήμαιναν ότι το σύστημα μπορούσε να συνεχίσει να δουλεύει όπως δούλευε, με μια διόρθωση όμως επί το φιλολαϊκότερο και προοδευτικότερο. Προϋπέθετε το “λεφτά υπάρχουν”, μια απάτη που επέτρεψε μεν στο ΠΑΣΟΚ να κερδίσει τις εκλογές, για την αριστερά όμως μεταφράστηκε σε δραματική μείωση πολιτικής αξιοπιστίας.

¨Ωσπου να μεταρρυθμισθεί η ΕΕ, μεταρρύθμιση που προϋποθέτει μεγάλες εξεγέρσεις σε βασικές ευρωπαϊκές χώρες, ή να γίνει η παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση, οι διεθνείς συνθήκες είναι αρκετά δεδομένες και πιεστικές. Για να βρεθούν τα λεφτά, να μη χτυπηθούν δηλαδή άγρια τα εργαζόμενα και πιο αδικημένα κοινωνικά στρώματα της Ελλάδας για να πληρωθούν οι δανειστές της και να διατηρηθεί η προοτική της χώρας, ο μόνος πραγματικός δρόμος ήταν αφενός μια σκληρότερη διαπραγμάτευση με την ΕΕ, αφετέρου η εσωτερική αναδιανομή εις βάρος των προνομιούχων και εν πολλοίς παρασιτικών στρωμάτων. Που είναι ασφαλώς το μεγάλο κεφάλαιο, είναι όμως και ευρύτατη μερίδα της μεσαίας τάξης.

Η διαφθορά στην Ελλάδα δεν είναι απλή παρενέργεια του καπιταλισμού, είναι ο τρόπος ύπαρξής του. Η αριστερά όμως εγκατέλειψε τον αγώνα εναντίον της στην αρμοδιότητα Τριανταφυλλόπουλου. Δεν θέλησε, πρακτικά και θεωρητικά, να αντιμετωπίσει τους ιδιαίτερους μηχανισμούς εκμετάλλευσης και απαγωγής υπεραξίας που χαρακτηρίζουν τον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό. Κοροϊδεύει τον εαυτό του ή την κοινωνία, όποιος ισχυρίζεται ότι μπορεί να είναι στην Ελλάδα ριζοσπάστης ή αντικαπιταλιστής, χωρίς να θίγει το πώς λειτουργούν τα νοσοκομεία, πως απονέμεται η ιατρική, χτίζονται τα αυθαίρετα, πόθεν τα εισοδήματα των μεσαίων, το όργιο της αυτοδιοικητικής διαφθοράς, ενίοτε και με συμμετοχή αριστερών δημάρχων και τόσα άλλα!

Η αριστερά προτίμησε να μην τα κακώς κείμενα, δεν πίστεψε ότι μπορεί να αντιτάξει συλλογικότητες στον έξαλλο ατομικισμό που κατέστρεψε τη χώρα, όπως δεν πίστεψε ότι μπορεί η ίδια, στη δική της μικροκλίμακα, να εμπιστευθεί την εξουσία των ηγετών και στελεχών της σε ένα δημοκρατικά οργανωμένο κίνημα, που πήγε κάποια στιγμή, από τη δύναμη των πραγμάτων, να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Που είναι η δράση της αριστεράς υπέρ των καταναλωτικών και παραγωγικών συνεταιρισμών, οι προτάσεις της για αυτοδιαχείριση της Ολυμπιακής, όταν τέθηκε το θέμα, ή για την μετατροπή του Ταχυδρομικού Ταμιευτήριου σε τράπεζα των ασφαλισμένων;

Δεύτερον, αν κάτι απέδειξε περίτρανα η κρίση, είναι ότι δεν μπορείς να κάνεις πολιτική στην Ελλάδα, χωρίς άποψη για την εξωτερική πολιτική και τη διεθνή θέση της. Ποιες είναι οι απόψεις, που είναι η δράση της αριστεράς για το σχέδιο Ανάν, τα ελληνοτουρκικά και την ένταξη της Τουρκίας, τις σχέσεις με τη Ρωσία και την Κίνα, την επικείμενη μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο μιας κυρίως αμερικανικής, βρετανικής, εβραϊκής παγκοσμιοποίησης και του Ισραήλ; Πόσες ουσιαστικές πρωτοβουλίες πήρε σε ευρωπαϊκό επίπεδο για την συγκρότηση μιας πανευρωπαϊκής πολιτικής απάντησης στην επίθεση του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου στο ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος μέσω της Ελλάδας; Οι Ευρωπαίοι όλο και περισσότερο ασφυκτιούν μέσα στο Μάαστριχτ. Αλά το όχι στην Ευρώπη των τραπεζών, δυσκολεύεται να μετατραπεί σε συγκεκριμένα θετικά μεταβατικά συνθήματα, δηλαδή συνθήματα που να φαίνονται αρκούντως λογικά στους εργαζόμενους και αρκούντως δύσκολα στα όργανα των τραπεζών που διοικούν την Ευρώπη.

Για να μην αυτοδιαλυθεί σε απωθητικούς “εμφύλιους της καρέκλας”, να γίνει πόλος έλξης των ευρύτατων στρωμάτων που αναζητούν απελπισμένα λύση, η Αριστερά οφείλει να απαντήσει με πολύ μεγαλύτερη σοβαρότητα και ουσιαστικό, όχι βερμπαλιστικό ριζοσπαστισμό στα προβλήματα της κοινωνίας. Δεν μπορεί τα στελέχη της να δείχνουν ότι ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο για το ατομικό τους μέλλον απότι για την οργάνωση του αγώνα του ελληνικού λαού, ούτε να μας προτείνουν τη φυγή σε ένα απροσδιόριστο χιλιαστικό “σοσιαλιστικό μέλλον”.

Η επιλογή των προσώπων μεγάλη πολιτική σημασία. Θα ήταν ασφαλώς προτιμότερο να είναι πρόσωπα που να εκφράζουν την αντίσταση στην πολιτική του ΠΑΣΟΚ, όπως οι τρεις βουλευτές που καταψήφισαν το Μνημόνιο. Σε μια χώρα πάντως με το επίπεδο αμοιβαίας αλληλοεξαπάτησης της Ελλάδας, το ήθος είναι καθεαυτό μεγαλύτερη πολιτική αξία από οποιεσδήποτε πολιτικές θέσεις. Ο κόσμος δεν αποστρέφεται τον δικομματισμό αναζητώντας αριστερές ίντριγκες ή αριστερά λαμόγια! Η βάση της αριστεράς δεν υπάρχει για να συνεχίζουν οι ηγέτες της την καρριέρα τους. Χρειάζεται καθαρούς ανθρώπους, που να αντιπαραθέτουν έμπρακτα τη δική τους ηθική και προσωπική στάση ζωής στον πολιτισμό της ρεμούλας, της απάτης, της κοροϊδίας που κατέστρεψε τη χώρα και άφησε ανυπεράσπιστη την κοινωνία μας. Μόνο πάνω σε άλλο ήθος, σε άλλη ηθική, μπορεί να θεμελιωθεί ένα νέο πολιτικό διάβημα.

ο δράστης μιλά ελληνικά, φορά σταυρό στον λαιμό και είναι ευτραφής...

2010-08-11T20:48:00.000+03:00

πηγή: http://tvxs.gr/print/63756

Θύμα διαστροφής 3,5 ετών νήπιο αφγανικής καταγωγής, σε πλατεία της Αθήνας

Ένα νήπιο αφγανικής καταγωγής, ηλικίας μόλις 3,5 ετών, έπεσε θύμα σεξουαλικής κακοποίησης σε μια πλατεία της Αθήνας, λίγα μόλις μέτρα μακριά από την οικογένειά του, καταδεικνύοντας με τον πλέον οδυνηρό τρόπο για ακόμα μία φορά την ανάγκη για κρατική μέριμνα για όσους ανήκουν σε ευάλωτες ομάδες.

Για την υπόθεση, το «Χαμόγελο του Παιδιού» παρακαλεί όσους γνωρίζουν κάτι να επικοινωνούν με τις Αστυνομικές Αρχές ή ανώνυμα στην Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056.
Αναδημοσιεύουμε το ρεπορτάζ από την Καθημερινή:

Ενα παιδί 3,5 ετών με σχισμένα ρούχα, βαριά χτυπήματα στο σώμα, αιμόφυρτο. Σε μια από τις «δύσκολες» πλατείες της Αθήνας, όπου διανυκτερεύουν οικογένειες άστεγων Αφγανών. Οι γονείς ξυπνούν από τις φωνές και τα κλάματα του παιδιού. Σοκαρισμένος ο πατέρας ειδοποιεί τον Μοχαμαντί Γιουνούς, πρόεδρο του Συλλόγου Αφγανών και εκπρόσωπο στο Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων. Από την ιατροδικαστική εξέταση διαπιστώνεται σεξουαλική κακοποίηση. Το παιδί μιλά για έναν εύσωμο κύριο, που τον πήγε σε κοντινό θάμνο ενώ η υπόλοιπη οικογένεια κοιμόταν, το φίμωσε, το χτύπαγε δυνατά. Δεν θυμάται τίποτε άλλο...

Η αστυνομία, που αρχικά συνέλαβε τον πατέρα όταν πήγε να καταθέσει διότι δεν έχει άδεια παραμονής στη χώρα, έδειξε ενδιαφέρον για το περιστατικό. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο δράστης μιλά ελληνικά, φορά σταυρό στον λαιμό και είναι ευτραφής. Αναζητείται... Σύμβουλοι του υφυπουργού Προστασίας του Πολίτη και της υφυπουργού Υγείας, που εμπλέκονται στην προστασία προσφύγων, κινητοποιήθηκαν σοκαρισμένοι. Οι εκκενώσεις κτιρίων χωρίς καταγραφή των διαμενόντων και χωρίς να λαμβάνεται μέριμνα για όσους ανήκουν σε ευάλωτες ομάδες μπορεί να οδηγήσουν σε άκρως προβληματικές καταστάσεις.

Οπως σημειώνει στέλεχος του υπουργείου Υγείας, όταν πραγματοποιούνται εκκενώσεις κτιρίων, όσοι εμπλέκονται «είναι υποχρεωμένοι να καταγράφουν ιστορικό όσων διαμένουν σε αυτά τα κτίρια και να ενημερώνουν τις αρμόδιες υπηρεσίες. Αν πρόκειται για ευάλωτες ομάδες, είμαστε εμείς υποχρεωμένοι να τους προστατεύσουμε. Εάν πρόκειται για άλλες ομάδες, θα επιληφθούν άλλες υπηρεσίες. Ομως η νομαρχία δεν συνεργάζεται με κανέναν και λειτουργεί στα όρια της νομιμότητας παραβλέποντας τις προστατευτικές διατάξεις για ανηλίκους».

Η οικογένεια βρέθηκε στον δρόμο στα τέλη Ιουλίου, όταν η Νομαρχία Αθηνών προχώρησε σε άλλη μία εκκένωση κτιρίου.

«Στο νομοσχέδιο για την οργάνωση του συστήματος πολιτικού ασύλου», σημειώνει η σύμβουλος του υφυπ. Προστασίας του Πολίτη, κ. Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, «ορίζουμε σαφώς ότι οι ευάλωτες ομάδες, είτε ζητήσουν πολιτικό άσυλο είτε όχι, προστατεύονται. Οδηγούνται σε ξενώνες του υπ. Υγείας μέχρι να δούμε τι θα γίνει. Το πρόβλημα με τους Αφγανούς είναι ότι δεν μπορούμε να τους εντοπίσουμε διότι δεν θέλουν να μείνουν στη χώρα και δεν κάνουν αίτηση για πολιτικό άσυλο. Ετσι γίνονται εύκολα θύματα».

Το υπουργείο Υγείας βρίσκεται ένα βήμα πριν από τη χρήση δομής για στέγαση 150 οικογενειών. Μέχρι τότε οι οικογένειες και τα ανήλικα παιδιά τους θα κοιμούνται στα πάρκα κι ο Μοχαμαντί Γιουνούς δημοσιοποιεί τους φόβους του: «Φοβάμαι ότι αυτός το έχει επαναλάβει, αλλά οι οικογένειες φοβούνται να μιλήσουν. Φοβούνται να πάνε στην αστυνομία. Η εγκληματικότητα αυξάνεται με ανησυχητικούς ρυθμούς και τέτοιες οικογένειες είναι εύκολα θύματα».

http://tvxs.gr

η ελλάδα αλλάζει! (ναι... καλά...)

2010-08-09T16:54:00.001+03:00

Published on TVXS.gr (http://tvxs.gr)

πηγή: http://tvxs.gr/print/63614

Αντί για οικονομίες η Ελλάδα εξοπλίζεται

«Λιτότητα; Αντ’ αυτού η Αθήνα εξοπλίζεται», αυτός είναι ο τίτλος του άρθρου του Florian Hassel στην εφημερίδα Welt am Sonntag, στο οποίο αναφέρεται πως καμία άλλη χώρα στην Ευρώπη δεν σπαταλά τόσα χρήματα σε πολεμικό εξοπλισμό όσο η Ελλάδα, η οποία «βρίσκεται σε μια δίνη ανταγωνισμού με την Άγκυρα, όσον αφορά τις στρατιωτικές δαπάνες».

Όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, το τελευταίο χρονικό διάστημα στο ελληνικό Υπουργείο Άμυνας πραγματοποιούνται συχνά συναντήσεις και διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελλήνων αξιωματούχων και εκπροσώπων του γερμανικού ομίλου Thyssen-Κrupp Marine Systems (TKMS) και στα τέλη Αυγούστου αναμένεται να αποφασιστεί, πότε η Ελλάδα θα πληρώσει το υπόλοιπο χρέος για την αγορά υποβρυχίων από τη Γερμανία, ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρώ.

Παράλληλα η Κυβέρνηση αναμένεται να αποφασίσει εάν θα προχωρήσει σε νέα αγορά υποβρυχίων από τη Γερμανία. Τα στοιχεία του ΝΑΤΟ αναφέρουν πως η Ελλάδα διαθέτει -σε αναλογία με τον πληθυσμό της- τις μεγαλύτερες ένοπλες δυνάμεις της Ευρώπης (133.000 στρατιώτες), ενώ καμία άλλη χώρα στην Ευρώπη δεν επενδύει τόσα πολλά χρήματα στην αγορά όπλων.

Την τελευταία δεκαετία η Ελλάδα φέρεται να δαπάνησε για όπλα περίπου 50 δις Ευρώ, ενώ το Ινστιτούτο SIPRI της Στοκχόλμης, αναφέρει πως η Ελλάδα κατέχει παγκοσμίως την 5η θέση στην αγορά όπλων και οπλικών συστημάτων. Βασικοί προμηθευτές της Ελλάδας, όπως αναφέρεται στο άρθρο, είναι όμιλοι εταιρειών από ΗΠΑ, Γερμανία και Γαλλία, καθώς και οι κυβερνήσεις των χωρών αυτών.

Στο άρθρο αναλύεται και «ο ανταγωνισμός της Ελλάδας και της Τουρκίας σε στρατιωτικό εξοπλισμό», ο οποίος όπως αναφέρει ο Florian Hassel ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1974. Ο Hassel έχει ζητήσει τη γνώμη εμπειρογνωμόνων για τις υψηλές δαπάνες της Ελλάδας σε στρατιωτικό εξοπλισμό με τον διευθυντή του ΕΛΙΑΜΕΠ, Θάνο Ντόκο, να υποστηρίζει πως βασική αιτία είναι ο «ψυχρός πόλεμος» με την Τουρκία, ενώ ο στρατιωτικός αναλυτής Ιωάννης Μιχαλέτος υποστηρίζει ότι «η παραγωγή όπλων δημιουργεί θέσεις εργασίας και φέρνει επενδύσεις».

Όπως αναφέρει στο ρεπορτάζ του Hassel πέρα από την τελική συμφωνία για την αγορά υποβρυχίων, ανάμεσά τους και το υποβρύχιο «Παπανικολής» το οποίο αρχικά η Ελλάδα αρνήθηκε να παραλάβει, ενδέχεται η Ελληνική Κυβέρνηση να αγοράσει και άλλα οπλικά συστήματα από τη Γερμανία. Ενδεικτικά σημειώνει ότι η Ελλάδα προτίθεται να παραγγείλει άλλα δύο υποβρύχια τύπου της σειράς 214, κόστους ενός δις ευρώ, τα οποία θα κατασκευαστούν στα ελληνικά ναυπηγεία.

«Για ποιόν λόγο η Ελλάδα, εν μέσω οικονομικής κρίσης, χρειάζεται νέα υποβρύχια και νέα χρέη;» διερωτάται ο δημοσιογράφος και σημειώνει ότι ένα μέρος της απάντησης έχει να κάνει και πάλι με την Τουρκία, η οποία στις αρχές Ιουλίου του 2009 παρήγγειλε στα ναυπηγεία HDW στη Γερμανία έξι νέα υποβρύχια.

Στην ανταπόκρισή του ο Hassel κάνει μία αναφορά στην δεινή οικονομική θέση που έχει περιέλθει η Ελλάδα σημειώνοντας ότι «οι δαπάνες δισεκατομμυρίων Ευρώ για στρατιωτικούς εξοπλισμούς δεν συνάδουν με την κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα δημόσια οικονομικά της Ελλάδας [...]. Ακόμα και μετά τα πρόσφατα μέτρα λιτότητας υπάρχει μία μαύρη τρύπα 19 δις Ευρώ στον προϋπολογισμό της Ελλάδας. Η χώρα πρέπει επίσης να πληρώσει και τα 110 δις € που έλαβε από το ΔΝΤ και την Ευρωζώνη, πλέον των τόκων».

Ακόμη στο άρθρο υπενθυμίζεται τόσο η δήλωση του Προέδρου του ΔΝΤ Dminique Strauss-Kahn «για σημαντική μείωση των στρατιωτικών δαπανών της Ελλάδας», οι οποίες δεν αναφέρονται στο πρόγραμμα λιτότητας, όσο και η δήλωση του Υφυπουργού Άμυνας Πάνου Μπεγλίτη στην εφημερίδα Le Monde ότι «οι στρατιωτικές δαπάνες δεν συμπεριλαμβάνονται στο πρόγραμμα λιτότητας που υπεγράφη με το ΔΝΤ».

«Όπως φαίνεται, η γερμανική κυβέρνηση δεν θεωρεί απαραίτητο να ασκήσει πιέσεις στην Αθήνα, ώστε η ελληνική κυβέρνηση να προβεί σε μείωση των στρατιωτικών δαπανών. Εάν τελικά επιτευχθεί συμφωνία για την αγορά νέων υποβρυχίων, η Ελλάδα θα πρέπει μέχρι το τέλος του έτους να πληρώσει 300 εκατομμύρια Ευρώ χρέη από την αγορά των παλαιών υποβρυχίων», αναφέρει ο Hassel και προσθέτει ότι «το ποσό του 1 δις Ευρώ για τα δύο νέα υποβρύχια θα επιβαρύνει τον προϋπολογισμό της χώρας μέχρι το 2018 με έως και 200 εκατομμύρια Ευρώ ετησίως. Μπορεί μεν η Αθήνα να ανακοίνωσε ότι θα προχωρήσει σε μείωση των στρατιωτικών δαπανών κατά 10%, όμως αυτό το ποσοστό είναι μικρό, εάν συγκριθεί με την κατακόρυφη αύξηση των δαπανών αυτών στο παρελθόν, δεδομένου ότι, σύμφωνα με έκθεση του ΝΑΤΟ, από το 2005 έως το 2009 οι στρατιωτικές δαπάνες αυξήθηκαν από 5,4 δις ευρώ σε 7,3 δις ευρώ».

«Το περασμένο έτος η Ελλάδα δαπάνησε ποσοστό 3,1% του ΑΕΠ για στρατιωτικούς εξοπλισμούς, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στη Γερμανία ανερχόταν στο 1,4%. Ακόμα και μετά τις περικοπές στον προϋπολογισμό για τις στρατιωτικές δαπάνες, η Ελλάδα με ποσοστό 2,8% επί του ΑΕΠ κατέχει την πρώτη θέση στην Ευρώπη στον τομέα αυτό», γράφει ο Hassel.

Μάλιστα στο δημοσίευμα φιλοξενείται και μία δήλωση του Chris Pryce από τον οίκο Fitch, ο οποίος εκτιμά ότι το ποσοστό στρατιωτικών δαπανών της Ελλάδας ανέρχεται σε ποσοστό 5% και υποστηρίζει ότι «οι Έλληνες θα μπορούσαν τουλάχιστον να περικόψουν το ήμισυ των στρατιωτικών δαπανών καθιστώντας τον τομέα αυτόν βασικό πυλώνα της εξυγίανσης του προϋπολογισμού και η αρχή πρέπει να γίνει με τα υποβρύχια. Η ίδια η Μ. Βρετανία έχει ακυρώσει το πρόγραμμα παραγωγής υποβρυχίων που κινούνται με ατομική ενέργεια».

Ο αρθρογράφος σημειώνει ότι με τις μεγάλες δαπάνες για στρατιωτικούς εξοπλισμούς η Ελλάδα δεν αυξάνει μόνο το δημόσιο χρέος της, αλλά χάνει και εκείνα τα χρηματικά κεφάλαια τα οποία θα χρειαζόταν για να καταστήσει ανταγωνιστικούς και άλλους τομείς της οικονομίας της.

«Η ελπίδες τόσο των συντηρητικών όσο και των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων ότι με τις παραγγελίες όπλων θα επιτευχθεί μεταφορά τεχνογνωσίας στη χώρα, δεν ευοδώθηκαν. Η εμμονή στη λειτουργία των ελληνικών ναυπηγείων χαρακτηρίζεται ως οικονομική καταστροφή από πρώην υψηλό αξιωματούχο για αμυντικά θέματα στην Αθήνα, ο οποίος δηλώνει : Από οικονομική άποψη είναι εντελώς παράλογο να δαπανώνται πολλά δις Ευρώ για να διασωθούν μερικές χιλιάδες θέσεις εργασίας», αναφέρει ο Hassel και προσθέτει ότι «μέχρι τώρα όμως λείπουν οι όποιες μεταρρυθμίσεις στις ένοπλες δυνάμεις, στην βιομηχανία εξοπλισμών και στις αγορές όπλων, δεδομένου ότι και στον πενταετή σχεδιασμό των στρατιωτικών προβλέπονται αγορές όπλων αξίας δισεκατομμυρίων Ευρώ».

«Η Τουρκία εξοπλίζεται είτε αγοράζοντας πολεμικά πλοία είτε μαχητικά αεροσκάφη. Μέχρι το 2015 η Άγκυρα προτίθεται να έχει στη διάθεσή της 100 μαχητικά αεροσκάφη τύπου F-35. H Ελλάδα θα ακολουθήσει, εκτιμά Έλληνας ανώτατος αξιωματούχος ο οποίος επί σειρά ετών συμμετείχε στις αποφάσεις για αγορές όπλων από την Ελλάδα. Το αργότερο το 2012 η ελληνική κυβέρνηση θα ανακοινώσει ποιον τύπο μαχητικών αεροσκαφών προτίθεται να αγοράσει. Πρόκειται για αγορά 40 αεροσκαφών, αξίας 4 δις €. Φαίνεται ότι στο ελληνικό Υπουργείο Άμυνας η διάσταση απόψεων δεν έχει να κάνει με την αγορά νέων όπλων, αλλά με το ερώτημα, εάν πρέπει πρώτα να αγορασθούν αεροσκάφη ή φρεγάτες», καταλήγει το δημοσίευμα.

πολλοί από σας!

2010-07-24T17:15:00.006+03:00

Αν και προσωπικά απεχθάνομαι και τη δημοσιογραφία της Βαγιάνη και του Τρωκτικού αλλά ακόμα περισσότερο αυτή του Πρετεντέρη και του Χατζηνικολάου, το παρακάτω άρθρο της πρώτης με βρίσκει επί της ουσίας σύμφωνο.
Καμιά επανάσταση δεν ξεκίνησε, ούτε θα ξεκινήσει με δολοφονίες τύπου μαφίας και προφανώς οι δολοφόνοι, δήθεν επαναστάτες, δεν προσδοκούν καμία επανάσταση. Ίσως να τη φοβούνται μάλιστα...

Ένας από μας; της Ρίκας Βαγιάνη

Θα ξεράσω με τις αγιογραφίες. Ο μακαρίτης είχε πιο φανατικούς εχθρούς κι από τον Μέριλιν Μάνσον. Στην καλύτερη και πιο έντιμη περίπτωση είχε «ορκισμένους πολέμιους». Γράψτε ό,τι θέλετε, (γι αυτό άλλωστε, έχουμε τα σχόλια παρακάτω) αλλά εγώ δεν μπόρεσα να καταπιώ ποτέ το είδος δημοσιογραφίας που εκπροσωπεί η λογική της κρυφής κάμερας, το ρεπορτάζ- αγιατολλάχ και η ανώνυμη μπλογκογραφία με σημαία Λιβερίας. Τον μακαρίτη (και όλη τη σχολή που δημιούργησε) τον «συμπαθούσα» τόσο πολύ, που η πρώτη πρώτη μου, απαίσια, ομολογώ σκέψη μετά το φονικό ήταν: «Ποιος μ… τον έκανε ήρωα;»

Η λογική του «Τρωκτικού» είναι το είδος της ενημέρωσης που λατρεύω να μισώ. Αντιπροσωπεύει όλα όσα μου έμαθαν ότι δεν είναι δημοσιογραφία: αρλούμπες καταγγελίες, ντεμέκ αποκαλύψεις κουτουρού, κάτι χύμα ανορθογραφίες και κουίζ κυτταρίτιδας σε αμοντάριστα πλάνα- ο δε όρος «διασταύρωση»; Μόνο ως σύντομο ανέκδοτο ή σήμα της Τροχαίας λειτουργεί στο μαγαζί αυτών των παιδιών.

Είμαι παλιό κεφάλι και αγύριστο. Στο μεσόκοπο πλέον μυαλό μου, που ακόμα δουλεύει με συντακτική ιεραρχία, τακτοποιημένα κασέ και μονόστηλα, όλο αυτό ισοδυναμούσε ένα κακόηχο ψηφιακό παραλήρημα. Δεν ήξερα να πω ακριβώς τι δουλειά έκαναν τα παιδιά του Τρωκτικού, πάντως με σιγουριά μπορούσα να δηλώσω ότι δεν ασκούσαμε το ίδιο επάγγελμα. Κι όταν άρχισε να σέρνεται γύρω μας αυτό το τοξικό σάλιο, αυτό το χρονικό μιας προαναγγελθείσης δολοφονίας δημοσιογράφου, ο τελευταίος άνθρωπος που θα μπορούσα να ποτέ σκεφτώ ότι θα ήταν στόχος των εκτελεστών, ήταν ένας «Τρωκτικός. Βλέπετε, δεν τον θεωρούσα «έναν από μας». Πώς θα μπορούσα άλλωστε; Τα μισά του posts χάλαγαν τον κόσμο γράφοντας ή φιλοξενώντας ανορθόγραφες κραυγές για τους «αλήτες, ρουφιάνους δημοσιογράφους». Διαχώριζε (εκείνος ή η σχολή που δημιούργησε) πλήρως και απολύτως τη θέση του από το επαγγελματικό μας συνάφι. Εγραφε πολύ συχνά ανώνυμα ή ψευδώνυμα, πράγμα που αντιλαμβάνεσθε τι αβύσσους αντιπαλότητας μπορεί να δημιουργήσει με μια διαδικτυακή γειτονιά όπως αυτή του Protagon, ας πούμε, όπου αν δεν υπογράφεις τα κείμενά σου φαρδύπλατος, με τη φωτογραφία σου φάτσα-φόρα, απλώς δεν υπάρχεις.

Δεν ήταν «ένας από μας».

Και μετά τον εκτέλεσαν. Μπορεί να πάγωσε το αίμα μου αλλά περιέργως, ξεπάγωσε το μυαλό μου. Σκέφτηκα «διαφορετικά», που λέμε κι εδώ, στο δικό μας μαγαζί: σκέφτηκα πώς υπάρχει μόνο ένα πράγμα που σιχαίνομαι περισσότερο από τη λογική του ρεπορτάζ-ταλιμπάν, κι αυτό είναι οι ίδιοι οι Ταλιμπάν. Υπάρχει ένα πράγμα που με φοβίζει περισσότερο από την ασύδοτη αρβύλα στο όνομα της ελεύθερης έκφρασης, κι αυτό είναι η κατάργηση της ελεύθερης έκφρασης.

Είμαι παλιό κεφάλι, αγύριστο. Τους αντιπάλους μου τους θέλω ολοζώντανους, υγιέστατους, και στην καλύτερή τους φόρμα, για να μπορώ να τους αντιμάχομαι, με ιδέες, πράξεις και επιχειρήματα. Εκατό χιλιάδες ανώνυμα «τρωκτικά» να ξεφυτρώσουν, τίποτα δεν μπορεί να με τρομάξει από τα κείμενά τους (εκτός ίσως, από το πόσο ανορθόγραφα τα γράφουν, καμιά φορά!) Αλλά ένα και μόνο χτύπημα κουδουνιού, σ΄ένα διαμερισματάκι στην Ηλιούπολη, στις πέντε το πρωϊ; Ένας νέος άντρας που αφήνει ξεψυχώντας, τη γυναίκα που αγαπούσε, μ' ένα μωράκι στην αγκαλιά κι άλλο ένα στην κοιλιά;

Ναι, ξερνάω με τους βαρυπενθούντες κροκοδείλους που θα έκαναν πάρτυ με βίζιτες στο Αβέρωφ, αν τον πατούσε, κατά λάθος, ένα τρένο. Ναι, είχε κάργα εχθρούς. Αλλά αυτός ο άνθρωπος, αγαπητός, μισητός, συμπαθής ή όχι, ήταν αναπόσπαστο μέρος του ελληνικού μιντιακού μικρόκοσμού μας.

Και φυσικά, ήταν «ένας από μας».

Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

(ΥΓ. Τα βαθύτατα, ειλικρινέστερα, ολόψυχα συλλυπητήριά μου στους οικείους του θύματος. )

Άρθρο της Ρίκας Βαγιάνη στην ιστοσελίδα protagon.gr

ελληνικά σπυριά

2010-07-04T21:09:00.001+03:00

(ευχαριστώ το Λάζαρο που μου έστειλε αυτό το κείμενο αγνώστου συγγραφέα μα γνωστού σε όλους μας πρωταγωνιστή)

Στα μέσα του 1970, μετά την επαναδημοκράτιση, είδα τον Σπύρο να σουλατσάρει
από καφενείο σε καφενείο με δυο τρεις εφημερίδες στη μασχάλη. Όλες στο
πρωτοσέλιδο είχαν τη φωτογραφία του '"εθνάρχη" με τα ατάσθαλα φρύδια. Κοτλέ
καμπάνα παντελόνι, πουκαμισάκι ξεκούμπωτο με την τρίχα βιτρίνα και τον παχύ
σταυρό απ' τα βαπτίσια του.

Έλεγε ιστορίες στους θαμώνες για την εξορία που τον έστειλε η χούντα.
'Αυτοεξορισμένος κι αυτός στη Σουηδία. Δεν ήταν κι άσχημα τελικά. Έλεγε
και ξανάλεγε την ιστορία για τα κορόϊδα τους Σουηδούς που του αγοράσανε
αμάξι επειδή είχε κάνε δήλωση πως το δικό του κάηκε. Κρατική ασφάλεια,
κοινωνικό κράτος εκεί. Ένα πλαστό χαρτί απώλειας και να σου ο λαζός με το
καινούριο volvo.

Mε το volvo ήρθε στην Ελλάδα το 1976 και με την ιδιότητα του αντιστασιακού,
αυτοεξόριστου, κατατρεγμένου αντιφρονούντα, κι αμέσως έπιασε δουλειά. Ένας
κολλητός του δούλευε στη νομαρχία. τμήμα πολεοδομίας. Κάτι μαγειρέψανε με
ένα οικόπεδο, κάτι άδειες πλαστογραφήσανε και με μια αντιπαροχή βρέθηκε με
δυο τρία διαμερίσματα στην κατοχή του. Νοίκιασε τα τρία σε φοιτητές της
σχολής που άνοιξε στην πόλη και κάαααθονταν. Τώρα είχε χρόνο να σώσει τους
συμπολίτες του από την κατάρα της αντιπαροχής που τσιμέντωσε τα πάντα.

Στις αρχές του 1980 το ...σχέδιο των κυβερνόντων πήγαινε καλά. Μαζέψανε όλο
τον πληθυσμό στις πόλεις, τον ένα πάνω στον άλλο. Φθηνά εργατικά χέρια. Το
Σπύρο τον συνάντησα τότε πάλι στην Αθήνα. Δεν κρατούσε πια 'δεξιές'
εφημερίδες αλλά κάτι αφίσσες με τον πράσινο ήλιο. Μόλις είχε κερδίσει τις
εκλογές ο μεσιέ με το ζιβάγκο και η χώρα έμπαινε στη νέα εποχή. Ο Σπύρος
ήταν πια πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου στα Πατήσια, αλλά και παράγοντας σε
ποδοσφαιρική ομάδα. Έδωσε το volvo και πήρε μια 318, BMW με καθίσματα
από δερματίνη, χαμηλωμένη. Τα λεφτά έρχονταν μόνα τους από τότε που
οργανώθηκε στο κόμμα.

Τον χώσανε οι κολητοί σε κάτι επιτροπές, και ρούφαγε το μερίδιό του από τα
πακέτα που έρχονταν από την Ευρώπη. Ο "μεγάλος", ο Ανδρέας, δεν γούσταρε
την Ευρώπη, αλλά μια χαρά τα πήγε μαζί τους τελικά. Το σύνθημα "ΕΟΚ και
ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο" ήταν καλή ατάκα για τα αντανακλαστικά του λαού,
αλλά μέχρι εκεί. Ο Ανδρέας ήταν όσο Ευρωπαίος ήταν κι ο Κωνσταντίνος. Όσο ο
λαός στην Ελλάδα είχε χούντα, αυτοί και οι κουστωδία τους ήταν 'εξορία'.
όχι. όχι Μακρόνησο. πιο δύσκολη, στην ξενιτειά. Παρίσια, Στοκχόλμες,
Τορόντα, Μανχάταν. όπου υπήρχαν αμερικάνικες και αγγλικές πρεσβείες,
ακριβώς δίπλα κάνανε τα σπίτια τους.

Ο Ανδρέας λοιπόν έφερε λεφτά από την Ευρώπη με το σύνθημα 'αλλαγή'. Πακέτα
Ντελόρ. Λεφτά, πολλά λεφτά. Από αυτά τα λεφτά ο Σπύρος ζούσε καλά.
Συνδικαλίζονταν στα πράσινα στέκια μαζεύοντας ψήφους για το κόμμα. Με το
πακέτο μάλμπορο να εξέχει απ την κωλοτσέπη, τα κλειδιά της μπέμπας σε ρόλο
κομπολογιού, το μαλλί μπούκλα μπριγιαντομένο, έτρεχε από σύναξη σε σύναξη
πρασινίζοντας τον τόπο. Τα βράδια συνήθως άφηνε στο σπίτι την κυρά, και
πήγαινε να 'σηκώσει' το το κοινωνικό του προφίλ με κολλητούς από κάτι
υπουργεία.

Παραλιακή, σκυλάδικο, πρώτο τραπέζι, άσπρη κάλτσα, καφέ λουστρίνι
εισαγωγής. ΛεΠά, Χριστοδουλόπουλος, ουίσκι και σαμπάνια μαζί, πιάτα και
γαρύφαλα, γκόμενες να κωλοτρίβονται στις γραβάτες, τσιφτετέλια στην πίστα
με το χέρι στον αέρα να μοστράρει το μακρύ νύχι του μικρού δακτύλου με το
δαχτυλίδι. Παχύς χρυσός με πράσινη πέτρα πάνω. Ξημερώματα για πατσά στη
Συγγρού, δίπλα στις πουτάνες.

Αρχές δεκαετίας του 1990. Ο γιος του Σπύρου μεγάλωσε και ήταν πια στο
Λύκειο. Από το Γυμνάσιο όμως ήταν 'ενεργός' πολίτης. Πρόεδρος του 15μελούς
που 'κατέβαινε' στις σχολικές εκλογές με το κόμμα. Το κόμμα ήταν παντού.
Όχι στα νηπιαγωγεία ακόμα, αλλά από το γυμνάσιο μπορούσες να διαλέξεις το
κοπάδι σου. Ο γιος ήταν άξιο τέκνο του Σπύρου. Είχε μάθει τα κόλπα πως να
βγάζει λεφτά από τις μίζες στις εκδρομές στήνοντας την κατάσταση ανάμεσα
στους λεοφωριτζήδες και τους καθηγητές. Όλοι κάτι βάζανε στην τσεπούλα κι
όλοι μια χαρά.

Ο γιος είχε εξαντλήσει το όριο των απουσιών αλλά κανένα πρόβλημα, όλα με
λίγο λάδωμα από τον μπαμπά κυλάνε καλύτερα. Ο διευθυντής του σχολείου
άλλωστε είχε βλέψεις για προϊστάμενος δευτεροβάθμιας και χρειαζόταν πλάτες
στο κόμμα. Ο Σπύρος είχε καημό ο γιος του να πάει στο Κολέγιο Αθηνών αλλά
δεν τούκατσε. Ήταν σημαντικό να είσαι συμμαθητής με τον γόνο του
εφοπλιστή, του εφημεριδά και του μεγαλέμπορου. αργότερα οι μπίζνες με
ποιους θα γίνονταν άλλωστε. με άγνωστους; Με τους συμμαθητές φυσικά! Αλλά
κι έτσι όλα τακτοποιήθηκαν.

Στις αρχές του 1990 ο γιος του Σπύρου αφού πήγε δυο χρόνια διακοπές στην
Αμερική και γύρισε με πτυχίο μάρκετινγκ. Έμαθε απ' έξω όλα τα καφέ του
Γιέιλ και τις μαζορέτες των αδελφάτων, αλλά τα αγγλικούλια του ήταν
επιπέδου Ελεμένταρι, ίδια μ αυτά του Καραμανλή του νεωτέρου που κι αυτός στο
Αμέρικα έφαγε τα νιάτα του σπουδάζοντας πρωθυπουργός.

Γύρισε στην Ελλάδα λοιπόν πτυχιούχος κι άνοιξε με κάτι μαγειρεμένες
επιδοτήσεις διαφημιστική εταιρία, ξήγα του μπαμπά. Το μαγαζί πήγε καλά από
την αρχή καθώς έπαιρνε 'αβέρτα' δημόσια έργα. Τουριστική προβολή Νομού τάδε
150.000, οργάνωση εκθέσεως Υπ. Τουρισμού 900.000, έντυπα Περιφέρειας
1.200.000, κονκάρδες για το Δήμο 500.000 . . και πάει λέγοντας.

Πουλούσε και μίντια στα κανάλια που γέμισαν τον τόπο. ελεύθερη τηλεόραση
γαρ. Είχε κάνει κολλητούς μερικούς Νομάρχες και Δημάρχους και έπαιρνε τη
δουλειά. Με διαγωνισμό πάντα. Διαφανέστατα. Ήξερε καλά πως αν δεν χώσεις
μαύρα, δεν θα πάρεις τη δουλειά. Έτσι, ένας δούλευε, δέκα πληρώνονταν. Ένας
έσκαβε (κι αυτός με stage επιδοτήσεις) και δέκα κονομάγανε. Η πιο κερδοφόρα
δουλειά στην Ελλάδα έγινε ο αέρας.

Χρυσοπληρωμένοι αεριτζήδες, πετυχημένοι και κονομημένοι. Έτσι κι ο γιος του
Σπύρου. Άλλαξε το φοιτητικό κόκκινο celica με το μπουρί από πίσω και πήρε
μια καγιέν μαύρη. Την τούρμπο με φιμέ τζάμια επίσης. Αριθμός κυκλοφορίας
ΑΜΡ-7777. Ήθελε να τον καταλαβαίνουν όλοι και ένας κολλητός στο
συγκοινωνιών του έδωσε το νούμερο. Δεν ήθελε όμως να φαίνεται στην εφορία,
γι αυτό και το καγιέν το 'έβαλε' στην οφ-σορ του που είχε έδρα την Κύπρο.
Εταιρικό το αμάξι, όπως και η γκαρσονιέρα που αγόρασε για γαμηστρώνα στο
Κολωνάκι κοντά στου Σημίτη για να τον χαιρετάνε οι μπάτσοι της φρουράς.

Στις γκόμενες που ξεμονάχιαζε εκεί έλεγε πως ήταν σύμβουλος του ΥΠ.ΠΟ, έτσι
για φιγούρα. Ψέματα βεβαίως, δεν ήταν σύμβουλος, πελάτη τον είχε.
Ο μπαρμπα Σπύρος ήταν περήφανος για το βλαστάρι του. Είχε βγει στη σύνταξη
από τα πενήντα του "δουλεύοντας" το ΤΕΒΕ με πλαστά παραστατικά εργασίας από
τη Σουηδία, αλλά έβγαζε χοντρά φράγκα από τότε που το κόμμα τον έβαλε
σύμβουλο στο κρατικό κανάλι. Πολλά λεφτά! Και δεν πατούσε και το πόδι του
εκεί. Από τη Μύκονο τηλεφωνικώς οι πολύτιμες συμβουλές του μέσα από την
πισίνα ή το τζακούζι που φερε απ´ τη Σουηδία να του θυμίζει την ξενιτειά.

Έφερε και μια σάουνα αλλά την πήγε στο άλλο εξοχικό στην Αράχοβα. Από τη
Μύκονο ερχόταν στην Αθήνα μόνο για τα συμβούλια με Υπουργούς, για να
ζεσταθεί το κονέ. Έτσι κι αλλιώς με το σκάφος μια ώρα ήταν η Γλυφάδα από τη
Μύκονο και τρως και καμιά αστακομακαρονάδα στο διάμεσο να διαπιστευτεί το
στάτους. Και τα σκυλάδικα κοντά, λίγο αλλάξαν από το ηρωικό 80. Το κόλπο
του χρηματιστηρίου τους άφησε πόλλλλλλλά κέρδη.

Ήταν μέσα στις κομπίνες που φούσκωναν ανύπαρκτες εταιρίες πιο γρήγορα κι
από φαρίνα γιώτης. Όταν δόθηκε το σύνθημα, τα φράγκα μεταφέρθηκαν στην
Ελβετία με τσουβάλια και είναι εκεί για τα γεράματα. Ο μπάρμπα Σπύρος έμαθε
πως ο καλύτερος φίλος του στο πατρικό του δίπλα αυτοκτόνησε από την
απόγνωση. Έχασε τα πάντα. Ο Σημίτης που είχε ψηφίσει τον είχε διαβεβαιώσει
πως το χρηματιστήριο θα τον κάνει πλούσιο και εκσυγχρονισμένο. Ο Σπύρος
έστειλε στεφάνι μια που δεν μπόρεσε να πάει στην κηδεία, είχε επιτροπή.

Στα μέσα του 2000 μπήκε πατέρας και γιος στο μεγαλύτερο φαγοπότι όλων των
εποχών. Αρμέγανε από παντού, ήταν πια κολλητοί με τους πάντες και
διαχειρίζονταν μίζες και λάδια. Σι Φορ Άι, Αντίρρια, Ολυμπιακά Έργα,
κατασκευές. ότι μπορεί και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Η Ολυμπιακή
φλόγα έφερε πολύ χρήμα. Ο Σπύρος έχει ακόμα τη δάδα της φλόγας, την
μετέφερε κι αυτός για 50 μέτρα. αλλά οι φωτογραφίες βγήκαν 'καμένες' επειδή
γυάλισε στον ήλιο το ολόχρυσο ρόλεξ και το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα
στο μικρό δάχτυλο με το μακρύ νύχι.

Κάπου σ' αυτή την εποχή έχασα τα ίχνη του Σπύρου και του γιου του. Είχα κι
εγώ τα δικά μου προβλήματα επιβίωσης. Έμαθα πως αγόρασαν σπίτια στο Σαν
Φραντζίσκο και στο Λονδίνο για τις δύσκολες ώρες. Μάλλον είχαν την
πληροφορία πως η Ελλάδα θα γίνει επικίνδυνος τόπος για την κάστα τους και
έφυγαν νωρίς. Όπως οι καλοί κλέφτες, μια καλή μπάζα κι εξαφανιζόλ.

Οι κολλητοί τους όμως είναι ακόμα εδώ, άπληστοι, αδίστακτοι, ψεύτες
απέναντι σε εκατομμύρια φτωχών πια Ελλήνων. Στις αρχές του 2010 ο
τελευταίος της δυναστείας Παπανδρέου αποφάσισε να ποντάρει σε λάθος άλογο,
και να κερδίσει τις εκλογές πέφτοντας στην παγίδα που έστησε ο ελληνικός
λαός. Σπύρος και γιος ΑΕ ίσως τη γλυτώσουνε. Ίσως αποφύγουν αυτό που δεν
απέφυγαν οι Λουδοβίκοι του παρελθόντος.

Στην Ελλάδα μπορεί το 95% να κοιμάται νανουρισμένο από το σκυλάδικο, τους
πληρωμένους τελάληδες της δημοσιογραφίας, και τη χαζομάρα του μεσημεριού,
αλλά το 5% είναι γνήσιο τέκνο του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή και του
Αλεξάνδρου. Πιο γνήσιο δεν γίνεται.

Καλή σου τύχη Σπύρο. Χαιρετίσματα στο γιο και στην κυρά.

(Αγνώστου συγγραφέα)

στης ευρωβουλής τα έδρανα

2010-05-12T02:29:00.003+03:00

Στης βουλής τα έδρανα...

2010-05-09T03:22:00.010+03:00

η Ελλάδα πότε πεθαίνει;

2010-04-25T04:00:00.019+03:00

Όλοι γνώριζαν πως αυτό το σύστημα απαξιών του δημοσίου βίου όπου όλοι τα παίρνουνε κι όλοι κλέβουνε όσο μπορούν το κράτος αλλά εφόσον μας δίνει την ευκαιρία να κάνουμε τη δουλειά μας και να τα πάρουμε κι εμείς άμα λάχει, δεν τρέχει τίποτα. Καμιά έγνοια για την νοοτροπία του έλληνα ο οποίος είναι σαφώς πιο μάγκας από τους άλλους και ζει καλύτερα από όλους τους ευρωπαίους με τα καλύτερα αυτοκίνητα, τα καλύτερα τσιμπούσια, τα καλύτερα καφέ και μπαρ και τον καλύτερο καιρό και τοπία. Ήδη από τη δεκαετία του 80’ που ο Παπανδρέου ο δεύτερος ο παπατζής έφερε την ευημερία στους έλληνες και μετέτρεψε την ήδη μετακατοχική νοοτροπία του έλληνα που ήθελε να τρώει συνεχώς μετά από τόση πείνα σε ανεξέλεγκτη ανάγκη για χλιδή, καταναλωτική υπερβολή και απληστία. Μητσοτάκης, Σημίτης, Καραμανλής συνέχισαν στο ίδιο μοτίβο μεταλλάσσοντας ο καθένας με τη σειρά του μόνο την μάσκα ενός καταστροφικά φιλελεύθερου μοντέλου ανάπτυξης και οικονομίας πάνω σε έναν λαό ολοένα πιο εθισμένο στην ευκολία ή την αναζήτησή της. Πιστωτικές κάρτες για όλους, δάνεια για όλους, χρηματιστηριακός τζόγος για όλους, μαύρα λεφτά για όλους ήταν το πραγματικό προεκλογικό σύνθημα για χρόνια του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, το μόνο που άλλαζε ήταν ο τρόπος που υπόσχονταν αυτήν την ευημερία και ο τρόπος που παρουσίαζαν την αντιφατική τους ηθικολογία στον αντίποδα της διαφθοράς που εν γνώσει τους διατηρούσαν. Και ο λαός να τους επικροτεί είτε λόγο οικονομικής και κοινωνικής αγραμματοσύνης είτε γιατί το βόλεμα ή την ελπίδα του βολέματος είχε γίνει τρόπος ζωής πλέον. Από την άλλη μια αριστερά συνεχώς διασπασμένη και υπό διάσπαση της διάσπασης, με διαφωνίες χωρίς ουσία και ξύλινο ή χάρτινο λόγο, με πανό και διαδηλώσεις, απεργίες και συνδικάτα σ’ ένα θέατρο που επαναλαμβάνονταν κάθε χρόνο, με το ίδιο σενάριο και μικρές αλλαγές στα σκηνικά και στους ηθοποιούς. Μια αριστερά ανίκανη να ορθώσει πραγματικό λόγο εγκλωβισμένη στους ένδοξους αγώνες της όπως η νεότερη Ελλάδα παρέμεινε εγκλωβισμένη στο ένδοξο παρελθόν της αρχαίας Ελλάδας.

Τέλη του 2009 και ο μέσος νεοέλληνας συνειδητοποιεί σιγά-σιγά πως τα πράγματα δεν πάνε καλά. Συγκεκριμένα, αυτό το είχε συνειδητοποιήσει ίσως πιο πριν αλλά πλέον αρχίζει να φοβάται πως τα πράγματα είναι πιο σοβαρά από άλλες φορές. Αρχίζουν να του φταίνε οι συνήθεις ύποπτοι Τούρκοι, Αμερικάνοι, Αλβανοί, Σκοπιανοί αλλά και να ξαναφέρνουν σε πρώτο πλάνο τους Ναζί που λεηλάτησαν την Ελλάδα στην κατοχή, τους Άγγλους που κλέψαν τα ελγίνεια, το πετρέλαιο που έχουμε και δεν μας αφήνουν να εξορύξουμε και τη χοληστερίνη που είχαμε όταν αυτοί ανακάλυπταν το κρέας. Αρχίζουν να του φταίνε όλοι, εκτός από τον ίδιο, τον τίμιο ανθρωπάκο «Τίμιε άνθρωπε κυρ Παντελή», που ψήφιζε τόσα χρόνια ΠΑΣΟΚΟΝΔ, έκρυβε ότι μπορούσε από την εφορία, λάδωνε και λαδωνόταν αν χρειαζόταν, έδινε στους γιατρούς τα φακελάκια και το θεωρούσε φυσιολογικό και αναπόφευκτο, έπαιρνε τις επιδοτήσεις από την Ευρωπαϊκή ένωση και άνοιγε πολιτιστικά κέντρα με εσπρέσο, σουβλάκι, στριπτίζ και λαϊκά άσματα αλλά και με ολίγα αρχαία, Θεοδωράκη και Νταλάρα έτσι για να μην καρφωνόμαστε. Εκεί γύρω στις αρχές του νέου αιώνα πόνταρε στο χρηματιστήριο και πίστεψε πως θα γίνει πλούσιος, η απληστία του χτύπησε κόκκινα στα σκυλάδικα, στα αυτοκίνητα, στις κάρτες, στα ρούχα, στο σεξ με αλλοδαπές εξαναγκασμένες από την ευημερία του να γίνουν πόρνες. Μια εθνική ευαισθησία και ένας πατριωτισμός που καταναλώθηκε στο ότι όλοι μας ζηλεύουν και θέλουν το κακό μας. Καμία διαμαρτυρία για το τριτοκοσμικό περιεχόμενο της εθνικής παιδείας, της εθνικής υγείας, της εθνικής νοοτροπίας. Στο να φωνάζουμε πως η Μακεδονία είναι ελληνική και πως οι Τούρκοι παραβιάζουν τον αέρα και το νερό μας χωρίς να διερωτόμαστε πως οι αναχαιτίσεις και οι πολεμικές ασκήσεις γίνονται με αγορές εξοπλισμών εις βάρος της παιδείας, της υγείας και άλλων κοινωνικών αγαθών. Χωρίς να σκεφτόμαστε πως ψωνίζουμε όπλα από τα ίδια μαγαζιά που ψωνίζει και ο υποτιθέμενος εχθρός.

Ας ελπίσουμε τα επόμενα χρόνια να φέρουν μια γενικότερη αφύπνιση του λαού όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη και στον κόσμο. Ας ελπίσουμε αυτή η αναμενόμενη κατά τ' άλλα συγκυρία γενικότερης συρρίκνωσης της όποιας ευημερίας να ωφελήσει σε μια αλλαγή νοοτροπίας, σκέψης και να ωθήσει στην αναζήτηση μιας διαφορετικής ποιότητας ζωής με διαφορετικές αξίες από αυτές που αναπτύχθηκαν μεταπολεμικά. Διαφορετικά τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα για όλους αλλά κυρίως για τους έλληνες που βρίσκονται, δικαιολογημένα κατά την άποψή μου, στο μάτι του κυκλώνα. Είναι πλέον φανερό πως η μόνη λύση για κάτι καλύτερο είναι να μετατρέψουμε την συγκυρία σε ευκαιρία γιατί οικονομική ανάκαμψη δεν θα έρθει ποτέ, τουλάχιστον έτσι όπως θέλουν να την οραματίζονται οι κυβερνόντες και οι υποψήφιοι κυβερνήτες. Η ευκαιρία είναι να υπάρξει σταδιακή και βαθειά αλλαγή νοοτροπίας από δω και για τις υπόλοιπες γενιές. Μας έχει πάρει και μας έχει σηκώσει ήδη, ας προετοιμάσουμε τη αρχή μετά το τέλος. Διαφορετικά το τέλος θα μείνει τέλος, της Ελλάδας και της κάθε Ελλάδας.

η εκδίκηση της γυφτιάς

2010-04-18T12:54:00.002+03:00

Προσεχώς Έλληνες
του Στέλιου Κούλογλου
αναδημοσίευση από το tvxs.gr

Η ντροπή της Αμαρύνθου, η συνομωσία σιωπής μιας τοπικής κοινωνίας που -με την βοήθεια της απίστευτης ελληνικής Δικαιοσύνης- αποφάσισε να συνθλίψει μια μικρή μετανάστρια αντί να παραδεχθεί τα λάθη της, ήρθε να θυμίσει ξανά πόσο ξενοφοβική και φασιστοειδής παραμένει η ελληνική κοινωνία. Πλησιάζει όμως η ώρα που η χώρα θα πληρωθεί με το ίδιο τίμημα, εξ ου και το άρθρο που ακολουθεί. ΣΚ

Έχει τελικώς και τα καλά της η περιπέτεια στην οποία έχει μπει η χώρα τους τελευταίους μήνες. Σίγουρα έχουμε γίνει διεθνώς ρεζίλι: εκτός ίσως από τον Μπιν Λάντεν και λίγο πιο πριν τη Μόνικα Λουίνσκι, δεν υπάρχει άλλο θέμα που να έχει συζητηθεί τόσο πολύ τα τελευταία χρόνια στα διεθνή ΜΜΕ όσο η οικονομική κατρακύλα της Ελλάδας και η μπαγαποντιά των κυβερνήσεών της. Σίγουρα η συνταγή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου που ήδη εφαρμόζεται θα προκαλέσει ύφεση στην οικονομία και κύματα ανέργων. Γενικώς, μας έχουν κοπεί τα φτερά, αλλά υπάρχει και ένα καλό σε όλα αυτά: οι Ελληναράδες έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους.

Πάει πια η εποχή που όλοι μας ζήλευαν γιατί εμείς περνάμε καλά, ενώ οι κουτόφραγκοι δουλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ, οπότε και κλείνονται στο σπίτι: οι Νεοέλληνες με τις δυο και τρεις δουλειές συνειδητοποιούν ξαφνικά ότι, ενώ εργάζονται περισσότερο από τους άλλους Ευρωπαίους, αμείβονται λιγότερο και απολαμβάνουν τις χειρότερες κοινωνικές υπηρεσίες. Πάνε τα μεγαλεία με την «ωραιότερη χώρα του κόσμου» που τη ζήλευαν Βρετανοί και άλλοι ομοφυλόφιλοι. Τέρμα το παραμύθι με τις παλιές καλές εποχές, όταν εμείς είχαμε δάσκαλο τον Σωκράτη και παρακολουθούσαμε τραγωδίες του Σοφοκλή, ενώ αυτοί ήταν σκαρφαλωμένοι στα δένδρα και έτρωγαν καρπούς.

Η χαριστική βολή ήρθε από τη γειτονική Τουρκία, με την οποία δεν θέλαμε μέχρι πρότινος να έχουμε σχέση λόγω διαφοράς επιπέδου: τώρα ο τουρκικός Τύπος αναρωτιέται πώς μπορεί να βοηθηθεί ο γείτονας που φαλίρισε, η κυβέρνηση Ερντογάν προσφέρει χείρα βοηθείας προτείνοντας αμοιβαία μείωση των εξοπλισμών και παρ' όλα αυτά -με την εξαίρεση κάποιων δημοσιευμάτων που έχουν σίγουρα χρηματοδοτηθεί από εμπόρους όπλων και υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να συνεχισουμε να σπαταλάμε σε οπλισμούς- δεν αντιδρά κανείς. Σε λίγο θα μας την πουν και οι «Γυφτοσκοπιανοί», σ' εμάς, τους απόγονους του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Υπάρχουν, βέβαια, κάποιες ηρωικές εξαιρέσεις που δυστυχώς κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά. Όπως οι βατραχάνθρωποι που, σε μια επίδειξη του ανώτερου ελληνικού πολιτισμού, βροντοφώναξαν στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου ότι είναι έτοιμοι να γδάρουν ζωντανό τον κάθε Αλβανό. Η δε μεγάλη ψυχρολουσία ήρθε από την Κύπρο, που υποτίθεται ότι είναι αυτή που φυλάει τις Θερμοπύλες: τόσο η δολοφονία ενός εκδότη που είχε υποστηρίξει το όχι στο δημοψήφισμα Ανάν όσο και η εξαφάνιση της σορού του «Τάσσου» Παπαδόπουλου αποδόθηκαν αρχικά σε ανθελληνικούς κύκλους και διεθνείς συνομωσίες, για να αποκαλυφθεί γρήγορα ότι επρόκειτο για Ελληνες πεζεβέγκηδες που ζητούσαν ριάλια.

Και να φανταστεί κανείς ότι είμαστε ακόμη στην αρχή. Γρήγορα, όλοι αυτοί οι μετανάστες που αντιμετωπίστηκαν σαν πολίτες τρίτης κατηγορίας θα πάρουν την εκδίκησή τους. Ήδη η Ελλάδα υφίσταται διαρροές: τα καλύτερα μυαλά της χώρας έχουν αρχίσει να την κάνουν για το εξωτερικό και αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι θα αρχίσει μετανάστευση τύπου δεκαετίας του '60. Πάει πια η εποχή που στα σκυλάδικα με τις «προσεχώς Βουλγάρες» σπαταλήθηκαν οι κοινοτικές επιδοτήσεις και οι τελευταίες ευκαιρίες που είχε η χώρα για να χαράξει καινούργια πορεία. Σε λίγο, σε άλλες χώρες, θα έχει «προσεχώς Έλληνες». Γιατί αυτή είναι η μοίρα κάθε νεόπλουτου,ξενοφοβικού λαού που, ξεχνώντας το παρελθόν του, υπονομεύει το μέλλον του.

πατρίδα

2010-03-30T02:14:00.001+03:00

«Η πατρίδα είναι πάντα χρήσιμη. Και γίνετε ακόμα πιο χρήσιμη, όταν εκτός από των προγόνων είναι και κράτος αυτεξούσιο. Πάντως, αν είμαι τόσο πλούσιος όσο χρειάζεται για να μην έχω ανάγκη από κανέναν, ίσως να μην έχω ανάγκη ούτε απ’την πατρίδα. Η αγάπη για την πατρίδα είναι συναίσθημα που αφορά κυρίως τους φτωχούς. Ή αυτούς που, όσα χρήματα κι αν έχουν, νιώθουν πάντα ανασφαλείς και αβέβαιοι. Η πατρίδα είναι για τους ταπεινούς και τους αδύνατους. Και οπωσδήποτε όχι για τους ιδιαίτερα ταλαντούχους, που θα τους δεχτούν παντού σαν δικούς τους.»

Βασίλης Ραφαηλίδης

« Μυθιστορία των Βαρβάρων προγόνων των σημερινών ευρωπαίων »

νεοφιλελεύθερη νάρκη

2010-03-15T11:16:00.001+02:00

Αναδημοσίευση από το LIFO

Μη βασανίζετε τους Έλληνες, κυρία Μέρκελ

Το συλλογικό τραύμα της ελληνικής κοινωνίας προσφέρει την ευκαιρία για ηλεκτροσόκ.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΕΛΙΟ ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ

Από τις πρόσφατες εξελίξεις για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, παραμένει ανεξήγητη η σκληρή στάση της Γερμανίας, ξεκινώντας από την κυβέρνηση της χώρας και φτάνοντας μέχρι τα δηλητηριώδη σχόλια μερίδας του γερμανικού Tύπου. Σίγουρα, οι Γερμανοί τα έχουν πάρει -και με το δίκιο τους- με τη συστηματική παραποίηση των στοιχείων από την ελληνική πλευρά. Όμως, η «δημιουργική στατιστική» ήταν γνωστή στις Βρυξέλλες και κατά γενική ομολογία δεν αποτελεί ελληνικό copyright.

Το ερώτημα μετατρέπεται σε πραγματικό μυστήριο, αν συνυπολογιστεί το αποτέλεσμα των οικονομικών μέτρων που επέβαλε το Βερολίνο στην ελληνική κυβέρνηση. Σπάταλοι ή ψεύτες, οι Έλληνες ήταν οι καλύτεροι πελάτες των γερμανικών προϊόντων, ξεκινώντας από τις τηλεοράσεις και φτάνοντας στις Μερσεντές και τις BMW. Η οικονομική ύφεση που αναπόφευκτα προκαλούν τα μέτρα θα περιορίσει σημαντικά την κατανάλωση και γερμανικών προϊόντων. Γιατί ξαφνικά οι Γερμανοί πυροβολούν τα πόδια τους;

Η απάντηση βρίσκεται στο «shock doctrine», στη θεωρία που ανέπτυξε τελευταία η Καναδή δημοσιογράφος Νάομι Κλάιν. Στο βιβλίο της με τον ίδιο τίτλο (The shock doctrine), που το «Dow Jones Business News» ανακήρυξε «ίσως το πιο σημαντικό βιβλίο του 21ου αιώνα για την οικονομία», η συγγραφέας υποστηρίζει ότι οι νεοφιλελεύθεροι -που κυριαρχούν τις τελευταίες 3 δεκαετίες στη διεθνή οικονομική σκέψη και πρακτική- χρησιμοποιούν κάθε λογής κρίσεις και καταστροφές, από πολέμους και τρομοκρατικές επιθέσεις μέχρι σεισμούς, φτώχια και οικονομικές χρεoκοπίες για να επιβάλουν τη ριζική αλλαγή της χώρας που έχει πληγεί. Όπως είχε γράψει ο θεωρητικός του νεοφιλελευθερισμού Μίλτον Φρίντμαν, «μόνο μια κρίση παράγει πραγματική αλλαγή» και μπορεί να οδηγήσει σε απελευθέρωση από την «τυραννία του status quo». Και όταν μιλάνε για αλλαγή οι νεοφιλελεύθεροι ιδεολόγοι εννοούν την «αγία τριάδα» που λατρεύουν: ιδιωτικοποιήσεις, περιορισμός του κράτους και περικοπές των κοινωνικών δαπανών.

Τα παραδείγματα αφθονούν. Στις ΗΠΑ η καταστροφή της Νέας Ορλεάνης από τον τυφώνα Κατρίνα έκανε πραγματικότητα αυτό που η κυβέρνηση Μπους επιχειρούσε για χρόνια χωρίς επιτυχία: μέσα σε μερικούς μήνες όλα τα δημόσια σχολεία της πόλης καταργήθηκαν και αντικαταστάθηκαν από ιδιωτικά. Το 1989, η σφαγή στην πλατεία Τιεν Αν Μεν του Πεκίνου επέτρεψε στην κινεζική ηγεσία να ξεκινήσει τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις που μετέτρεψαν ένα κλειστό κομμουνιστικό καθεστώς σε καπιταλιστικό Φαρ Ουέστ. Στη Ρωσία, μετά το 1991, το σοκ από την πτώση του κομμουνισμού έκανε δυνατή την εφαρμογή της «θεραπείας σοκ» που ιδιωτικοποίησε την κρατική οικονομία. Απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία της νεοφιλελεύθερης συνταγής: ένα είδος συλλογικού τραύματος της κοινωνίας-πειραματόζωο. Στην περίπτωση της Χιλής μετά το 1973, όπου το νεοφιλελεύθερο πείραμα εφαρμόστηκε για πρώτη φορά, η κοινωνία ήταν τραυματισμένη από το πραξικόπημα του Πινοσέτ και την οικονομική κρίση που είχε προηγηθεί. Μάλιστα, η συγγραφέας του Shock Doctrine υποστηρίζει ότι στη Χιλή τα απάνθρωπα βασανιστήρια χρησιμοποιήθηκαν για να επιβληθεί η «ελεύθερη αγορά». Ένα πρόσφατο άρθρο της γερμανικής εφημερίδας «Die Zeit», που κατηγορούσε τη γερμανική κυβέρνηση ότι το παράκανε με τις θυσίες που ζητά από την Ελλάδα, είχε τίτλο: «Μη βασανίζετε τους Έλληνες, κυρία Μέρκελ».

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ως προς την Ελλάδα οι αδιάλλακτοι μέσα στη γερμανική κυβέρνηση προέρχονται από το κόμμα των Ελεύθερων Δημοκρατών - φανατικών οπαδών του νεοφιλελεύθερου μοντέλου. Οι σημερινοί Έλληνες βρίσκονται σε καθεστώς σοκ και πληρούν την προϋπόθεση του συλλογικού τραύματος: έχουν συνειδητοποιήσει ότι τα έχουν κάνει θάλασσα και πρέπει να πληρώσουν, επιτρέποντας να αλλάξει ριζικά η οικονομία και η κοινωνία τους. Μπορεί η Μερσεντές να πουλήσει λιγότερα αυτοκίνητα, αλλά οι γερμανικές επιχειρήσεις θα αγοράσουν τα επόμενα χρόνια μέσα στον πανικό οτιδήποτε γυαλίζει, από το υπόλοιπο του ΟΤΕ μέχρι τα νησιά.

πηγή: http://www.lifo.gr/mag/columns/2738

έχει ο θεός…

2010-03-03T13:09:00.004+02:00

Χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες, από την αρχή της υποτιθέμενης ανάπτυξης και αναπτυξιακής πολιτικής στην Ελλάδα, (ας το προσδιορίσουμε εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 80) ως σήμερα, η μόνιμη νοοτροπία του Έλληνα, πολίτη, πολιτικού και λαμόγιου, περιστρεφόταν γύρω από τη φράση «έχει ο θεός». Ε, να λοιπόν που ο θεός, (το χρήμα) μας λέει πως δεν έχει άλλο… κι έχει και δίκαιο. Δεν μπορούμε από τη μια να το κάνουμε θεό και από την άλλη να το κοροϊδεύουμε…

Μια ψωροκώσταινα που μπήκε στην Ευρώπη με νοοτροπίες Αφρικής και κουλτούρα ανατολής βρέθηκε μπροστά σε μια ευκαιρία κι ένα δίλλημα. Τι κρατάμε από την Αφρική, τι από την ανατολή και σε τι προσαρμοζόμαστε με την Ευρώπη; Δυστυχώς η Ελλάδα διάλεγε τις περισσότερες φορές τα χειρότερα από τις τρεις ηπείρους που την περικλείουν και άφηνε στο δρόμο όλα τα καλά που είχε ή που θα μπορούσε να αποκτήσει. Για τη σημερινή κατάντια δε φταίνε ούτε οι Γερμανοί, ούτε οι Αμερικάνοι, ούτε οι Ευρωπαίοι ούτε οι Τούρκοι. Για να κατηγορήσεις τους άλλους πρέπει πρώτα να δεις αν εσύ έχεις πράξει σωστά. Οι πολιτικοί λένε «λάθη έγιναν». Όχι κύριοι, δεν έγιναν απλώς λάθη, έγιναν ΜΟΝΟ ΛΑΘΗ. Όσα σωστά έγιναν, με όλη τη σχετικότητα του τι είναι σωστό και τι λάθος, έγιναν από ανάγκη, για να καλύψουν τα λάθη. Εδώ μιλάμε βέβαια για συνειδητά λάθη που στην ουσία είναι πολιτικές της νοοτροπίας «έχει ο θεός!».

Αν λοιπόν δεν είστε ικανοί για τίποτα καλύτερο, ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΗΤΕ!

ΥΓ. Προτείνω να κάνετε τις τράπεζες εκκλησίες μιας και οι εκκλησίες είναι ήδη και τράπεζες...

ο καταλληλότερος υπουργός προσβολής του πολίτη

2010-02-13T16:04:00.002+02:00

αναδημοσίευση άρθρου από την Ελευθεροτυπία

Γκάφα Χρυσοχοΐδη μάζεψαν Παπανδρέου, Πετσάλνικος

Κατά τον Μιχ. Χρυσοχοΐδη, δυσφημεί τη χώρα όποιος υποστηρίζει ότι στην Ελλάδα ζουν 500.000 μουσουλμάνοι...

Ακρως προσβλητικός για τους μουσουλμάνους ήταν από του βήματος της Βουλής ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχ. Χρυσοχοΐδης. Τόσο, που τα λεγόμενά του χρειάστηκε να «μαζέψουν» ο πρωθυπουργός και ο πρόεδρος της Βουλής.

Αφορμή στάθηκε μια φράση του Γ. Καρατζαφέρη περί ύπαρξης 500.000 μουσουλμάνων μεταναστών στη χώρα μας, αλλά και περί στενών σχέσεων του υπουργού με τους Αμερικανούς.

Απαντώντας ο κ. Χρυσοχοΐδης, του είπε επί λέξει: «Εάν οι Αμερικανοί θεωρούν ότι έχουμε 500.000 μουσουλμάνους, το ακούν από σας. Εσείς δυσφημείτε τη χώρα. Εμείς έχουμε μόνο 50.000 μουσουλμάνους μετανάστες. Αλλωστε και οι ΗΠΑ έχουν μουσουλμάνο πρόεδρο».

Ο Φ. Πετσάλνικος, αντιλαμβανόμενος την γκάφα, ζήτησε να διαγραφεί το συγκεκριμένο σημείο από τα πρακτικά και συνέστησε να είναι πιο προσεκτικές οι αναφορές σε σχέση με την πίστη και τα δόγματα, ώστε να μη γίνονται λάθη. Θύμισε δε ότι ο πρόεδρος Ομπάμα είναι χριστιανός.

Και ο πρωθυπουργός όμως στην τριτολογία του αισθάνθηκε την ανάγκη να τονίσει ότι είναι δικαίωμα του κάθε πολίτη να πιστεύει σε όποιο θρησκευτικό δόγμα επιθυμεί.

Α.Ε.Μ. - Α.Ν.Γ.

πηγή: http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=09/02/2010&id=130109

γαργάρες στο πολυτεχνείο

2010-01-17T04:05:00.001+02:00

Αναρωτιέμαι πως αυτή η γενιά των λουλουδιών μας έχει φέρει στο χείλος του κήπου της όπου ξεκινάει ο βόθρος. Τα μεγάλα ονόματά της, οι καθοδηγητές της, οι εμπνευστές της να έχουν καταντήσει αναλογικά ίδιοι και χειρότεροι με τους τότε έμμεσους και άμεσους τυράννους της. Παραδείγματα πολλά, από τις εθνικοπατριωτικές κορώνες του Θεοδωράκη και τις ρεβεγιόν του με τους συνταγματάρχες μέχρι του Κύρκου το άσυλο που θέλει να πέσει σαν την πόρτα του πολυτεχνείου. Αμ το άλλο, ο Bob Dylan που έβγαλε δίσκο με χριστουγεννιάτικα τραγούδια για τον χριστούλη. Νάτη λοιπόν αυτή η ένδοξη γενιά άλλοτε επαναστατών και νυν κλασοπαπάρων, να παλεύει δήθεν με νύχια και με δόντια να μας σώσει από κρίσεις ξεχνώντας πως αυτή η γενιά είναι μέσα στα πράγματα και στην εξουσία τα τελευταία 30 χρόνια και δεν έχει αφήσει να σηκώσει κεφάλι κανείς από κάτω πλην όσων της γλύφουν καλά τα οπίσθια. Όχι πως έχω καμιά ιδιαίτερη εκτίμηση στη γενιά που ακολουθεί, δηλαδή τη δικιά μου, γιατί αφού δεν τους έχουμε πάρει ακόμη με τις κλοτσιές όλους τους άνω των 50 στην πολιτική, σημαίνει πως τους χρειαζόμαστε και αφού τους χρειαζόμαστε σημαίνει πως μας έχουν μάθει να τους χρειαζόμαστε (γιατί έτσι τους συμφέρει) κι δεν κάναμε κοπάνα από το μάθημά τους όπως κάποτε. Από την άλλη λέω, ίσως καλύτερα έτσι παρά στην αυταπάτη και απάτη που κρύβει πίσω του κάποιος τίτλος σαν αυτούς που κουβαλάει αυτή η γενιά που κυβερνάει (πολυτεχνείου, Μάη του 68, κλπ). Καλύτερα γενιά των 700 ευρώ παρά γενιά των 700 αυταπατών.

Ποιος είμαι εγώ όμως που πιάνω στο στόμα μου τον Θεοδωράκη, τον Κύρκο, τον Dylan, το Πολυτεχνείο, τον Μάη του 68. Εγώ δεν είχα γεννηθεί καν τότε άσε που δεν με έχουν στείλει ποτέ στην εξορία (πήγα μόνος μου…). Ε λοιπόν, ναι τους πιάνω στο στόμα μου και τους αμφισβητώ και τους ζητάω να αποσυρθούν, έτσι ευθαρσώς, κι αν τους έχει μείνει λίγη τσίπα φεύγοντας να μην αφήσουν στις θέσεις τους τα παιδιά τους και τα τσιράκια τους. Δεν νοιώθω καν υποχρεωμένος να τους σέβομαι ούτε αυτούς ούτε τη γενιά τους. Υποχρέωσή τους ήταν να προσπαθήσουν να πολεμήσουν τις χούντες και με λίγη τύχη τα κατάφεραν, όπως υποχρέωσή μας είναι να πολεμήσουμε τις δικιές τους κρυφές χούντες και να τους στείλουμε με το καλό ή με το κακό στη σύνταξη.

Αλλά εμάς δεν μας αρκεί η τύχη για να τα καταφέρουμε, πρέπει να βγούμε από το λήθαργο πρώτα, το λήθαργο του παπλώματος με σημαία αλλά κι αυτόν της γραφικής επανάστασης, μαγεμένοι από τις επαναστάσεις τις δικιές τους. Ας μην καταντήσουμε τόσο θλιβεροί όσο αυτοί,να κάνουμε γαργάρες με μπαγιάτικες ιδέες στο πολυτεχνείο …

πολιτουριστόσφαιρο (ή πασοκοπολιτισμός)

2010-01-05T02:34:00.002+02:00

Ο αγράμματος νεολαϊκισμός

Πηγή: http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=514886

Σχόλιο του Κώστα Βούλγαρη σε μια πρόσφατη ομιλία του Υπουργού Πολιτισμού και την διαδρομή από τον Ζάχο Χατζηφωτίου στον Παύλο Γερουλάνο...

Το «θεώρημα» του κ. Γερουλάνου για τον Πολιτισμό

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ
Αθήνα, 19 Δεκεμβρίου 2009

Χαιρετισμός Υπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού,
κ. Παύλου Γερουλάνου
στην έκθεση «Γιάννης Τσαρούχης 1910-1989»
του Μουσείου Μπενάκη

Επιτρέψτε μου σήμερα να αισθάνομαι μια ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση, καθώς επιστρέφω σε αυτόν τον χώρο ως πολιτικός προϊστάμενος.
Όχι μόνο του μουσείου αλλά και κάθε μέλους της οικογένειας μου που βρίσκεται εδώ.
Επιτέλους, επιβλήθηκε η ιεραρχία που είχα βάλει στο μυαλό μου από τότε που ήμουν 5 ετών...
Και επιτρέψτε μου μέσα σε αυτήν την φόρτιση να μην αναφερθώ μόνο στον Γιάννη Τσαρούχη. Άλλωστε δεν είναι εύκολο να μιλήσει κανείς για τον Γιάννη Τσαρούχη μετά τον Άγγελο και προφανώς δεν είναι εύκολο να μιλήσει κανείς για τον Γιάννη Τσαρούχη μετά την Νίκη που ευχαριστούμε για την συγκλονιστική της ανακοίνωση.
Αλλά να αναφερθώ και στην γιαγιά μου, την Ειρήνη Καλλιγά που μου τον έμαθε.
Από όπου και αν μας κοιτάει σήμερα είμαι βέβαιος ότι θα είναι περήφανη.
Ίσως όχι μόνο διότι το μουσείο που τόσο αγάπησε, φιλοξενεί το έργο του ανθρώπου που τόσο αγάπησε. Ούτε διότι ο εγγονός της προσφωνεί την έκθεση του φίλου της.
Αλλά διότι κατάφερε επιτέλους να δει τα παιδιά της και τα εγγόνια της όλα τώρα πια - την Αιμιλία, τον Μαρίνο, την Δέσποινα, την Ειρήνη, την Μαρίνα αλλά και τον Παύλο να εργάζονται για αυτά που η ίδια αφιερώθηκε: για την Πατρίδα της, το μουσείο Μπενάκη και το Ελληνικό πολιτισμό.
Τον Ελληνικό πολιτισμό για τον οποίο πολλά θα είχε να πει σήμερα ο Γιάννης Τσαρούχης.
Και για όσους βιάζονται να επιβάλουν σε αυτήν την σκέψη το καυστικό χιούμορ του Τσαρούχη, (και να 'μαστε καλά έχουμε δημιουργήσει άφθονη τροφή για το χιούμορ του) θα σας θυμίσω μια άλλη πτυχή του ζωγράφου.
Αυτή που κατάφερνε να βρει σε έναν κόσμο δύσκολο και πολλές φορές άγριο την ομορφιά του.
Εκείνες τις μέρες που ο Κουν, ο Χατζηδάκης, η Μελίνα, ο Μίκης, ήταν μέρος μιας απίστευτης καθημερινότητας.
Μιας καθημερινότητας που ανακάλυπτε τα ρεμπέτικά αλλά την ίδια ώρα τα έκρυβε να μην τα βρουν οι αστυφύλακες.
Μιας καθημερινότητας που δόξαζε το όμορφο και την ίδια ώρα το έστελνε εξορία.
Μιας εποχής όπου η προσωπικότητά σου καθώς και οι σεξουαλικές προτιμήσεις μπορούσαν να είναι αδίκημα.
Όσοι γνωρίσαμε τον Γιάννη Τσαρούχη και την εποχή του μόνο μέσα από την ιστορία και την τέχνη του δεν μπορούμε να μιλήσουμε με το ίδιο πάθος αυτών που τον αγάπησαν και αυτών που αγαπήθηκαν από εκείνον.
Και όμως κάτι υπάρχει στην τέχνη του Γιάννη Τσαρούχη που εμπνέει εμάς.
Ίσως και περισσότερο και από εσάς που τον ζήσατε.
Αυτή την μετέωρη ισορροπία μεταξύ του κλασσικού και του επαναστατικού, όπως την είπε ο Ελύτης.
Μεταξύ του λαϊκού και του προνομιακού.
Μεταξύ του Ελληνικού και του διεθνούς.
Μια μετέωρη ισορροπία που θυμίζει λίγο φιγούρα στο ζεϊμπέκικο.
Λίγο να γύρεις προς μια μεριά και χάνεις την μαγεία της.
Μας εμπνέει εμάς περισσότερο διότι ζούμε σε έναν κόσμο που οι διαφορές ισοπεδώνονται με απίστευτη ταχύτητα, που οι ισορροπίες αντέχουν μόνο μέσα στον ελάχιστο κοινό παρανομαστή.
Και σε αυτόν τον κόσμο ψάχνουμε να βρούμε κάθε τι που μας κάνει ιδιαίτερους.
Σίγουρα δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε το αύριο κοιτώντας στο χθες.
Όμως μπορούμε να δημιουργήσουμε το αύριο μόνο αν ξέρουμε ποιοι είμαστε.
Αν γνωρίζουμε καλά την ταυτότητά μας.
Στον Γιάννη Τσαρούχη, μπορούμε να ξαναβρούμε αυτήν την μαγευτική ισορροπία που είναι τόσο Ελληνική και έχουμε τόσο ανάγκη.
Διότι στην τέχνη του αλλά και ο ίδιος προσωπικά μπορούσε να είναι βαθιά πατριώτης χωρίς να εμπνέει εθνικισμό.
Βαθιά καθημερινός χωρίς να γίνεται κοινότυπος.
Ενθουσιώδης για την ζωή χωρίς να σαχλαμαρίζει.
Σεξουαλικός χωρίς να είναι πρόστυχος.
Καυστικός χωρίς να είναι προσβλητικός.
Βαθιά πολίτης μιας νέας Ελλάδας χωρίς να γίνεται νέο-Έλληνας.
Τα πάντα για εκείνον ήταν τέχνη και μέσα από την τέχνη τα πάντα ήταν ταυτότητα.
Η ταυτότητα μιας Ελλάδας που μας κάνει περήφανους.
Μια Ελλάδας που ξαναζήσαμε εφήμερα στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων και μετά ξαναχάσαμε βυθισμένοι στην συντήρηση και την φθορά.
Είναι ώρα να ξαναπιάσουμε το νήμα από εκεί που το αφήσαμε και αυτή η έκθεση δεν θα μπορούσε να έρθει σε καλύτερη στιγμή από αυτήν.
Διότι η ομορφιά στο έργο του Γιάννη Τσαρούχη δεν είναι ότι απεικόνισε όμορφα ένα ιδεατό κόσμο.
Αλλά ότι ανακάλυψε μέσα σε έναν κόσμο φλύαρο την απλή ομορφιά του.
Την Ελληνική ομορφιά του.
Και η δική μου γενιά το έχει πολύ ανάγκη αυτό.
Είμαι σίγουρος ότι αν ο Γιάννης Τσαρούχης ζούσε σήμερα θα χαιρόταν, ότι για μια ακόμη φορά η Ελλάδα θα ψάξει τον εαυτό της μέσα στην τέχνη του.
Η πιο όμορφη πρόκληση που έχουμε μπροστά μας σαν χώρα είναι να τον ξαναβρούμε και να τον μοιραστούμε με τον κόσμο.
Σε κάθε τι που κάνουμε, σε κάθε τι που δημιουργούμε, σε κάθε υπηρεσία που προσφέρουμε.
Ευχαριστώ.

[Πιστή αντιγραφή (copy-paste) από το site του Υπουργείου Πολιτισμού]

Ναύτες με τσαρούχια...
Ο αγράμματος νεολαϊκισμός του κ. Γερουλάνου
ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΟΥΛΓΑΡΗ

Ως φορολογούμενος και ευπειθής πολίτης, νομίζω ότι έχω το δικαίωμα να φαντάζομαι, πως με την ίδια, παροιμιώδη πια διαδικασία, με την οποία επιλέγονται οι Γενικοί Γραμματείς των υπουργείων (βιογραφικά κλπ), επιλέχθηκαν από τον πρωθυπουργό οι υπουργοί του, ιδιαίτερα δε ο υπουργός Πολιτισμού, ο οποίος εκφράζει όχι μόνο τον πολιτικό αλλά και τον «πολιτιστικό» πολιτισμό της κυβέρνησης. Δεν γνωρίζω όμως ποια συγκεκριμένα κριτήρια έχουν προβλεφθεί για την εν λόγω θέση, και με μεγάλο ενδιαφέρον θα τα διάβαζα, αν το γραφείο του πρωθυπουργού τα αναρτούσε στο Διαδίκτυο. Μέχρι τότε, δικαιούμαι νομίζω να αναρωτιέμαι, ποια προσόντα χρειάζονται για να ανατεθεί σε κάποιον το Υπουργείο Πολιτισμού; Αρκεί η φαντασίωση ενός πανταετούς νέου;
Διότι, ο παλαιός πασοκικός λαϊκισμός, της δεκαετίας του '80, αναμφισβήτητα περιείχε ικανή δόση λαϊκότητας, και μάλιστα σε αρκετές από τις κοινωνικές συνάψεις του εξέφραζε μια οργανική σχέση με στρώματα και κοινωνικές κατηγορίες. Αντίθετα, ο αναδυόμενος, νέας κοπής λαϊκισμός είναι τόσο φαιδρός, που καταντά επικίνδυνος. Το προηγηθέν λογύδριο του υπουργού Πολιτισμού αποτελεί ένα χαρακτηριστικό δείγμα.
Τώρα, η έννοια, ή έστω το φαντασιακό της λαϊκότητας, και οι γενιές που εγκαλούσε ως ιστορικά υποκείμενα στο πλαίσιο της «Εθνικής λαϊκής ενότητας», έχουν αντικατασταθεί από την επίκληση του φιλότεχνου και φιλολαϊκού προφίλ της οικογένειας του κ. Γερουλάνου και από την προβολή τού οικογενειακού μοντέλου τής συνέχειας μέσα στο χρόνο (μαζί με την ταξική κυριαρχία της).
Εκείνη, η παλαιά λαϊκότητα, ενείχε το στοιχείο μιας ορισμένης (ατελούς, φυσικά) δημοκρατικότητας, εντάσσοντας στην αφήγησή της ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας και του πολιτισμού της, ενώ τώρα αναδεικνύεται ο κυνισμός μιας κούφιας «αριστοκρατικότητας». Όχι βέβαια ο (θεμιτός, κατά τη γνώμη μου) εστετισμός μιας ελίτ του πνεύματος, αλλά η βαλκανοπρεπής και άμουση, διαχειριστική έπαρση των εκλεκτών του αρχηγού, που μάλιστα δεν τους αρκεί ο ορίζοντας του πολιτικού έθνους των νεοελλήνων, το οποίο ίδρυσε η επανάσταση του 1821, αλλά επικαλούνται την τρισχιλιετή αίγλη ενός ενιαίου και αδιάσπαστου «Ελληνισμού», αναγορεύοντας ως σύμβολο και πρότυπο τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004, προφανώς προσβλέποντας σε νέες εργολαβίες (ήδη, ο κ. Γερουλάνος έχει αναγγείλει μεγάλη αρχαιοπρεπή φιέστα, για τον εορτασμό των 2.500 ετών από τη μάχη του Μαραθώνα...)
Μήπως αυτή, η φιλοτεχνούμενη από τον κ. Γερουλάνο «ταυτότητά μας», συνιστά μία ακόμη έκφραση του εθνικισμού, ο οποίος άλλωστε αποτελεί συστατικό στοιχείο κάθε λαϊκισμού; Όχι, μόνο. Μήπως αφορά προσωπικά τον υπουργό Πολιτισμού; Και πάλι, όχι. Νομίζω πως πρόκειται για κάτι περισσότερο: εκφράζει, επιπλέον, την ταξική έπαρση και εν ταυτώ την πνευματική ένδεια των (πολιτικά και πολιτισμικά) παρασιτικών μερίδων του συγκροτήματος κοινωνικής και πολιτικής εξουσίας, που δεν έχουν κανένα Λόγο να εκφέρουν και, όταν εκτίθενται στο δημόσιο χώρο, καταφεύγουν σε κάθε λογής μαξιμαλισμούς και οικειοποιήσεις, μέσα από αδέξιες πόζες, μέσα από λογύδρια αντί για πολιτικές ομιλίες (με άπειρα και παιδαριώδη ορθογραφικά και συντακτικά λάθη - π.χ., ο Μάνος Χατζηδάκις είχε επιλέξει το γιώτα και όχι τοήτα στην κατάληξη του ονόματός του...).
Αν ξύσεις λίγο το λούστρο αυτής της λαϊκίζουσας αριστοκρατικότητας (που οχυρώνεται πίσω από λέξεις-άλλοθι: ρεμπέτικο, εξορία, αστυφύλακας), αμέσως εμφανίζονται όλα τα διαχρονικά συντηρητικά στερεότυπα, που συνέχουν την πιο σκληρή αστική αφήγηση, η οποία έχει ως σημαία της την τρισχιλιετή «Ελληνικότητα» και έμβλημά της τον (επίσης τρισχιλιετή) «Ελληνικό πολιτισμό». Στερεότυπα που ανακαλούν, με εντυπωσιακές αναλογίες, εποχές της δεκαετίας του 1930 και του μεταπολέμου, όταν αυτή η αφήγηση εξέφραζε όλη την οίησή της. Ακόμη και τότε, όμως, υπήρχε η αίσθηση του δημόσιου χώρου. Τώρα, ο δημόσιος χώρος είναι προέκταση του σαλονιού μας, και βρίσκεται στο έλεος του «γούστου» μας, μαζί με όλα τα άλλα (όπως οι κανόνες της γλώσσας, ενός δημόσιου, και μάλιστα, κυβερνητικού εγγράφου...).
Γράφω αυτές τις γραμμές, έχοντας δίπλα μου τα ποιήματα του Νικολάου Κάλας, του μεγάλου εκείνου διανοούμενου και ποιητή, ο οποίος, ακούγοντας καθημερινά τέτοια και χειρότερα, το 1938 εγκατέλειψε τη μίζερη Ελλάδα της εποχής του, που και τότε αναζητούσε την «Ελληνική ομορφιά» και φαντασιωνόταν πως, με τις Μεταξικές φιέστες, οικοδομούσε τον «Τρίτο Ελληνικό Πολιτισμό», εκσυγχρονίζοντας το Παλαμικό κοσμοείδωλο με «μοντερνιστικές» πιρουέτες.
Έτσι, ο Κάλας κατέληξε στην Αμερική, αλλά, εκεί, δε σπατάλησε το χρόνο του χαζεύοντας τις βιτρίνες της Νέας Υόρκης. Χωρίς καμαρίλες και διαδρόμους, αναδείχθηκε σε έναν από τους κορυφαίους κριτικούς τέχνης του 20ού αιώνα. Ας θυμηθούμε, λοιπόν, πώς χαρακτήρισε με ένα στίχο του, ο μεγάλος και διαχρονικός σύντροφος Νικόλαος Κάλας, τους φιλότεχνους, κομψευόμενους και ελληνοπρεπείς «επιβάτες» της αθηναϊκής εξουσίας: «ναύτες με τσαρούχια».
Από εκείνη τη μεσοπολεμική αφέλεια, και την καθεστωτική μεταπολεμική έπαρση, πιάνει το νήμα ο νυν υπουργός Πολιτισμού. Μόνο που το «υφάκι», όσο κι αν περιφέρεται, όσους παρατρεχάμενους και μισθοδοτούμενους κι αν «συγκινεί», δε συνιστά κάποιο ύφος. Ο εξυπναδισμός δεν υποκαθιστά την πνευματικότητα. Η αγραμματοσύνη, η ένδεια της γλώσσας και της σκέψης δεν κρύβονται, όσα μεταπτυχιακά κι όσες οικογενειακές σχέσεις με διασημότητες κι αν επικαλείται ο κάθε γόνος. Το ανιστόρητο δεν καλύπτεται με την προβολή της οικογενειακής «μικροϊστορίας».
Εν ολίγοις, ακόμη κι αυτή η κυβέρνηση νομίζω πως άξιζε καλύτερης τύχης, όσον αφορά στη διαχείριση του Πολιτισμού. Της άξιζε, έστω, ένας Ζάχος Χατζηφωτίου. Ο οποίος, όσο γραφικός κι αν ήταν, τουλάχιστον είχε τη συναίσθηση της ανεπάρκειάς του, αλλά και την επιδίωξη της καλλιέπειας, ενώ ο κ. Γερουλάνος μάς πετά στα μούτρα μια ατημέλητη και «χειραφετημένη» πόζα, μπρος στην οποία οφείλουμε να υποκλιθούμε οι ιθαγενείς, θαμβωμένοι από την καταγωγή του και τα μαυσωλεία της Μπενάκειου τέχνης που διαχειρίζεται η οικογένειά του.
Η διαδρομή, από τον Χατζηφωτίου στον Γερουλάνο, αποτυπώνει την παρακμή της κοσμικής Αθήνας - η πολιτική για τον Πολιτισμό είναι μια συζήτηση άλλης τάξης.

προστάτες του πολίτη: άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε το γκλοπ του αλλιώς…

2009-11-25T00:43:00.001+02:00

Σχόλιο για το άρθρο που ακολουθεί:
Φανταστείτε τι θα γινόταν αν η κυρία δεν είχε χαρτιά παραμονής, δεν ήταν σύζυγος γνωστού μουσικού και αποκαλούσε η ίδια «ζώα» τα ζώα.

Ακολουθεί αναδημοσίευση από το TVXS.gr

Αστυνομικοί με πολιτικά έδειραν νεαρή Αρμένισσα με δίχρονο παιδί στην Κυψέλη

Νέο περιστατικό αστυνομικής αυθαιρεσίας έλαβε χώρα στην Κυψέλη - τη στιγμή μάλιστα που ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη πραγματοποιεί συνέντευξη τύπου για την αυθαιρεσία των Σωμάτων Ασφαλείας. Αστυνομικοί με πολιτικά ξυλοκόπησαν στη μέση του δρόμου νεαρή γυναίκα από την Αρμενία, η οποία είχε μαζί της το δίχρονο παιδί της. Το tvxs μίλησε στο δικηγόρο της 35χρονης, κ.Μάνο Διαμαντάρα.

Η 35χρονη κάτοικος Κυψέλης γύριζε από το super market την περασμένη Πέμπτη το πρωί φορτωμένη με ψώνια, και σπρώχνοντας το καρότσι με το δίχρονο γιο της. Στη συμβολή των οδών Επτανήσου και Κεφαληνίας, προσπάθησε να διασχίσει το δρόμο, ωστόσο στο σημείο αυτό δεν υπάρχει φανάρι και κανένα αυτοκίνητο δε σταματούσε για να περάσει η γυναίκα με το παιδί. «Στο σημείο αυτό, δύο γυναίκες που στέκονταν παρακείμενα άρχισαν να κατακρίνουν τη συμπεριφορά των οδηγών, κάνοντας σχόλια όπως ‘πώς είναι δυνατόν να μη σταματάει κανένας’, ‘κοίτα κάτι ζώα’ και ‘δεν έχουν τρόπους’», εξηγεί στο tvxs ο δικηγόρος της 35χρονης, κ.Διαμαντάρας.

«Τότε σταμάτησε ένα συμβατικό αυτοκίνητο και από αυτό πετάχτηκαν τρεις άντρες με πολιτικά ρούχα, φωνάζοντας ‘ποιον είπες ζώο’, απευθυνόμενοι μάλιστα στη νεαρή μητέρα, νομίζοντας ότι αυτή είχε κάνει το σχόλιο», συνεχίζει ο κ.Διαμαντάρας. Η νεαρή μητέρα προσπάθησε να απολογηθεί, λέγοντας ότι δεν είχε πει τίποτα, και τότε οι άντρες – προφανώς επειδή αντιλήφθηκαν τη διαφορετική προφορά της – θεώρησαν εσφαλμένα ότι είναι Ρουμάνα, και άρχισαν να φωνάζουν «ποιον είπες ζώο, ρε Ρουμάνα»;

«Η 35χρονη αντέτεινε ότι δεν είναι Ρουμάνα, αλλά ότι αυτό δεν έχει καμία σημασία γιατί όλοι είμαστε άνθρωποι. Τότε, ο αστυνομικός απαίτησε να δει τα χαρτιά της και αυτή απάντησε ότι τα έχει στο σπίτι της, τους ζήτησε μάλιστα να έρθουν μαζί της μέχρι το σπίτι, για να τους τα δείξει εκεί ώστε να λήξει το περιστατικό», συνεχίζει ο κ.Διαμαντάρας.

Ξυλοκόπημα στη μέση του δρόμου

Η απάντηση της μητέρας πυροδότησε την οργή του αστυνομικού. «Φωνάζοντας ‘αυτά να τα κάνεις στη χώρα σου, εδώ είναι Ελλάδα’, έδεσε τη γυναίκα με χειροπέδες, ενώ όταν αυτή προσπάθησε να πραγματοποιήσει κλήση από το κινητό της, το άρπαξε και το πέταξε στο δρόμο. Εν τω μεταξύ, είχαν μαζευτεί γείτονες, οι οποίοι φώναζαν στους αστυνομικούς να αφήσουν ελεύθερη τη γυναίκα», διηγείται ο κ.Διαμαντάρας. Μάλιστα, η γυναίκα που είχε πράγματι ονομάσει «ζώα» τους οδηγούς που δε σταματούσαν, μίλησε στους αστυνομικούς, αποδεχόμενη ότι αυτή είχε κάνει τα επίμαχα σχόλια. Όμως, αυτοί την απείλησαν ότι αν δεν απομακρυνθεί θα τη μεταφέρουν στο αυτόφωρο.

Το χειρότερο στοιχείο αποτελεί, ωστόσο, το γεγονός ότι το καρότσι με το δίχρονο παιδί είχε εγκαταλειφθεί παραπλεύρως και η γυναίκα – δεμένη με χειροπέδες – άρχισε να φωνάζει «το παιδί μου», προσπαθώντας να πλησιάσει. «Η αντίδραση της μητέρας έγινε αντιληπτή ως ‘αντίσταση’ από τους αστυνομικούς, οι οποίοι την πέταξαν στο πεζοδρόμιο, ενώ ένας από αυτούς την πάτησε στο σημείο των νεφρών!» καταγγέλλει ο κ.Διαμαντάρας. Ένας γείτονας, πήρε το παιδί στα χέρια του, ενώ την ίδια στιγμή οι αστυνομικοί τοποθέτησαν τη γυναίκα στο συμβατικό αυτοκίνητο, μέχρι τη στιγμή που ήρθε περιπολικό το οποίο μετέφερε τη μητέρα και το... παιδί στο τμήμα της οδού Θήρας στην Κυψέλη. Στο αστυνομικό τμήμα οι γείτονες έφεραν τα χαρτιά της γυναίκας, αποδεικνύοντας τη νόμιμη παραμονή της στη χώρα – καθώς είναι σύζυγος Έλληνα πολίτη – ενώ μητέρα και παιδί παρέμειναν «υπό κράτηση» για μερικές ώρες.

«Αν υποβάλεις μήνυση θα σου πάρουν το παιδί»

Στο αστυνομικό τμήμα ξεκίνησε και ο αγώνας της 35χρονης για απόδοση δικαιοσύνης. Συγκεκριμένα, εντελώς μόνη της – καθώς δε της δόθηκε δικαίωμα να συνομιλήσει με δικηγόρο, ενώ ο σύζυγός της, γνωστός Έλληνας μουσικός, έλειπε για παραστάσεις στο εξωτερικό – υπέβαλε μήνυση κατά αγνώστου και στη συνέχεια επισκέφθηκε τον Εισαγγελέα και έλαβε εισαγγελική παραγγελία για διενέργεια ιατροδικαστικής εξέτασης.

«Στο τμήμα, ωστόσο, οι αστυνομικοί προσπάθησαν να τρομοκρατήσουν τη γυναίκα, φωνάζοντας ότι αν επιχειρήσει να υποβάλει μήνυση κατά των αστυνομικών, θα οδηγηθεί στο αυτόφωρο και θα ‘της πάρουν το παιδί’. Γι΄αυτό άλλωστε και δεν της δόθηκαν τα στοιχεία των αστυνομικών που τη χτύπησαν και έτσι αναγκάσθηκε να υποβάλει τη μήνυση κατά αγνώστου», σχολιάζει ο κ.Διαμαντάρας. Οι εξελίξεις αναμένονται, ως εκ τούτου, μέσα στην ημέρα, όταν η νέα γυναίκα, συνοδευόμενη αυτή τη φορά από το συνήγορό της, θα επιστρέψει στο τμήμα και θα απαιτήσει να της κοινοποιηθούν τα ονόματα των αστυνομικών, ώστε να προσωποποιηθεί η μήνυση εις βάρος τους. Την ίδια στιγμή, ανακοινώθηκε σήμερα από το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας ότι διατάχθηκε Ένορκη Διοικητική Εξέταση για την υπόθεση, με σκοπό να αποδοθούν ευθύνες στα αρμόδια πρόσωπα.

http:///www.tvxs.gr/v26772

ο τρομο-κράτος

2009-11-22T12:46:00.000+02:00

Είμαστε τρομοκράτες όλοι-όλοι,
Είμαστε τρομοκράτες με πρώτο το Μανώλη.
Που δεν πήγε στο στρατό
Φοβότανε τον πόλεμο δεν ήθελε τα όπλα
Ποιος είναι ο τρομοκράτης, ποιος; - Ο χαχόλης ο Μανώλης ο φαιδροπαιδαράς
Γιατί ποτέ δε δέχτηκε να γίνει βρωμοποδαράς.

Είμαστε τρομοκράτες, είμαστε τρομοκράτες
Κι οι πρόγονοί μου εργάται τρομοκράται ήταν κι αυτοί,
Με την τρομοκρατία πεθαίνει η εξουσία
Δεν έχουμ’ εκκλησία, αστυνομία, στρατό και βουλή.

Είναι το κράτος ο τρομοκράτης;
Όχι το κράτος είναι η τάξις
Είναι ο εργάτης ο τρομοκράτης; - Όχι, ο εργάτης είναι το πτώμα, και είναι στο κόμμα, κοιμάται ακόμα!!!

Μα είναι το κόμμα ίσον το πτώμα;
Όχι το κόμμα είναι ένα.

Κουκουκουκουέ το πτώμα σου λαέ
Κουκουκουκουέ το πτώμα σου λαέ
Για να έχεις σύνταξη καλή, συστοιχία
Και κατάταξη, ταξινομημένο και αριθμημένο
Κουρδιστό ραμολιμέντο. Να μην είσαι
Τρομοκράτης, αρνησίθρησκος, χωριάτης,
Ανυπόταχτος, τεμπέλης, άπατρις, κοπανατζής.
Για να είσαι δημοκράτης, χάφτης και
Σοσιαληστής (όλοι μαζί) καντηλανάφτης.

Είμαστε τρομοκράτες, είμαστε τρομοκράτες
Κι οι πρόγονοί μου εργάται τρομοκράται ήταν κι αυτοί,
Με την τρομοκρατία πεθαίνει η εξουσία
Δεν έχουμ’ εκκλησία, αστυνομία, στρατό και βουλή.

Είναι οι μπάτσοι οι τρομοκράται;
Όχι, οι μπάτσοι είναι φρουροί.
Είναι το τάγμα ο τρομοκράτης;
Όχι, το τάγμα είναι πατρίς.
( Ζήτω η πατρίς )
Είναι η δουλειά μας τρομοκρατία;
Όχι, δουλεία ίσον τιμή.
Είναι οι παπάδες οι τρομοκράτες;
Όχι, θρησκεία είναι τα θεία
Μήπως οι νόμοι τρομοκρατούν;
Όχι, οι νόμοι νομοθετούν
Τρομοκρατία ίσον βουλή;
Μα όχι, βουλή μας είναι η ψήφος
Κι ο ψηφοφόρος θανατηφόρος!!!
Το είπε κι ο πρώτος μουγγός μασκοφόρος αυτό.

Είμαστε τρομοκράτες, είμαστε τρομοκράτες
Κι οι μασκοφόροι εργάτες τρομοκράται ήταν κι αυτοί,
Με την τρομοκρατία πεθαίνει η εξουσία
Δεν έχουμ’ εκκλησία, αστυνομία, στρατό και βουλή.

Τρομοκρατία ίσον Δαφνί;
Όχι, βαρά και ψυχοσορροπεί
Κι αφού μας μοντάρει! Ξανά στη γραμμή
Μα τότε σχολείο σημαίνει και τρόμος!!!
Όχι. Διδάσκεσαι πίστιν στους νόμους
Τρομοκρατούνε οι δικασταί;
Μα, δικασταί μας είναι η έδρα.
Μα, μήπως η έδρα ισοπεδώνει;
Όχι. Η έδρα μας σουλουπώνει, μας καλιγώνει,
Μας το βιδώνει γερά το τιμόνι στα μπισινά!!

Εν-δύο-τρία-εμπρός με χαρά.
Κράτος, σχολεία, θρησκεία, στρατός
Νομοθετούνε για μας ευτυχία
Τα συνδικάτα το κόμμα φραγμός
Κάντε εμετό και νιώστε αηδία.

Για να μπορέσει επιτέλους ( γαμώ το κέρατό μου ) να σηκώσει
Το κεφάλι ο τρομοκράτης που είναι μέσα σας
( και κοιμάτε ο καργιόλης ).

Είμαστε τρομοκράτες όλοι-όλοι,
Είμαστε τρομοκράτες με πρώτο το Μανώλη.

Ποιος είναι ο τρομοκράτης, ποιος;

Ο χαχόλης ο Μανώλης ο φαιδροπαιδαράς

Γιατί ποτέ δε δέχτηκε να γίνει βρωμοποδαράς…

στίχοι του αρχιτρομοκράτη Νικόλα Άσιμου

υπουργείο πολιτισμού, τουρισμού και mousaka

2009-10-07T01:23:00.005+03:00

Μας εξέπληξε ο καινούριος πρωθυπουργός. Έκανε πράξη αυτό που πιστεύουν όλοι οι νεοφιλελεύθεροι γιάπηδες. Πως ο Πολιτισμός κι ο Τουρισμός στην Ελλάδα είναι σχεδόν ταυτόσημες έννοιες.

Τζατζίκι σε τραπεζάκι μπροστά σε πισίνα με ολίγες αρχαίες πέτρες τριγύρω πάνω στις οποίες κάθονται σέξυ τουρίστριες . Με άλλα λόγια υπουργείο πολιτισμού και τουρισμού όπως προφανώς το αντιλαμβάνεται το νέο ΠΑΣΟΚ. Προτείνω το Υπουργείο να μεταφερθεί στη Μύκονο και να βάλει και τον Σάκη σε κάποιο πόστο εκεί. Ενώ για τους πιο κουλτρουριάρηδες ας φτιάξουν ένα υφυπουργείο κουλτούρας απέναντι από το μέγαρο μουσικής ή από την εφημερίδα Τα Νέα με τη γυναίκα του Νταλάρα υφυπουργό (ή τον ίδιο το Νταλάρα).

Ήρθε το ΠΑΣΟΚ και το καταλάβαμε!

Ώρε γλέντια!

Υ.Γ. Κρίμα που λείπει κι ο Γιαννόπουλος, θα μπορούσε να βοηθήσει στην ανάπτυξη πολιτιστικών κέντρων!

έγκυρη δημοσκόπηση

2009-09-29T14:16:00.013+03:00

Το SensedPlace καταπατεί τους νόμους, οι οποίοι γι’ αυτό υπάρχουν εξάλλου, και δημοσιεύει λίγες μέρες πριν τις εκλογές έγκυρη δημοσκόπηση με πρωτοποριακά ποιοτικά στοιχεία η οποία προέρχεται από δείγμα 666 ανθρώπων. Η επικοινωνία έγινε μέσω τηλεπάθειας κι άλλων επικοινωνιακών παθήσεων το Σαββατοκύριακο 26 & 27 Σεπτεμβρίου 2009 από την ΜεΚαΧα Τζι Αρ για λογαριασμό του Sensedplace.

ΠΑΣΟΚ - 40%

12% αμετανόητοι Παπανδρεϊκοί που μπερδεύουν βούρτσες και άλλα είδη οικιακής χρήσης με την πολιτική

8% εν αναμονή διαφόρων ειδών ρουσφετιού
6% ψηφοφόροι που ψηφίζουν ό,τι ψηφίζει ή ψήφιζε ο πατέρας τους ή τους πει ο/η σύζυγος, γιος, κόρη, μπατζανάκης κλπ τους
5% νεογιάπηδες που απλά προτιμούν το πράσινο χρώμα

5% ψηφοφόροι που πάντα είναι με όποιον πρόκειται να κερδίσει

4% λαμόγια που αντιπαθούν (χωρίς λόγο) τη ΝΔ

Σύνολο 40%

ΝΔ – 33%

10% αμετανόητοι Καραμανληκοί και άτομα τρίτης ηλικίας, οι οποίοι έτσι έμαθαν χωρίς να θυμούνται το γιατί και το πως

8% ψηφοφόροι που ψηφίζουν ό,τι ψηφίζει ή ψήφιζε ο πατέρας τους ή ό,τι τους πει ο/η σύζυγος, γιος, κόρη, μπατζανάκης κλπ τους
6% νεογιάπηδες που απλά προτιμούν το μπλε χρώμα

5% ψηφοφόροι δεξιόψυχοι και βάλε, που δεν τους έχει πείσει ακόμα ο Καρατζαφέρης

4% λαμόγια που αντιπαθούν (χωρίς λόγο) το ΠΑΣΟΚ

Σύνολο 33%

KKE – 9%

3% αμετανόητοι Σταλινικοί, συχνά κάποιας ηλικίας οι οποίοι και να θέλουν είναι πολύ αργά να αλλάξουν

3% κνίτες κάθε ηλικίας, με πολύ καλές επιδώσεις στην αποστήθιση τσιτάτων

1% περιφρουρητές διαδηλώσεων και όχι μόνο

1% απογοητευμένοι του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, μίζεροι και ξυνομούτσουνοι

1% θαυμάστριες της Αλέκας και της Λιάνας

Σύνολο 9%

ΛΑ.Ο.Σ – 7%

3% νεοδημοκράτες που βρήκαν επιτέλους τον φυσικό ιδεολογικό τους χώρο

2% φανατικοί χριστιανοί, ελληνάρες και νεογενίτσαροι

1% σώματα ασφαλείας κατώτερων κυρίως βαθμίδων, σεκουριτάδες, κυνηγοί, αγροφύλακες, παπάδες κι όλο τους το σόι

1 % αμετανόητοι οπαδοί παλαιών καθεστώτων, παλαιοδεξιοί και παλαιοημερολογίτες

Σύνολο 7%

ΣΥΡΙΖΑ – 4%

1% απομεινάρια του ΚΚΕ εσωτερικού, συχνά κάποιας ηλικίας, οι οποίοι και να θέλουν είναι πολύ αργά να αλλάξουν

1% χαμένοι αριστεροί και χαμένοι γενικότερα

1% πασοκόψυχοι που τους απογοήτευσε το ΠΑΣΟΚ (π.χ. τους έφαγε τα λεφτά στο χρηματιστήριο)

1% νεαροί που βράζει το αίμα τους και εξατμίζει το μυαλό τους

Σύνολο 4%

Οικολόγοι – 3%

1% θαυμάστριες του Καφετζόπουλου

1% βετζετέριανς

1% απολιτίκς με ανακυκλωμένα μυαλά

Σύνολο 3%

Λοιπά – 3%

2% διάφοροι κολλημένοι

1% πλακατζήδες

Σύνολο 3%

Η αποχή υπολογίζεται στο 10% (με απόκλιση -5, +40) αναλόγως με τον καιρό, τη θέση της σελήνης, τη τσαντίλα που δεν θα έχει μπάλα εκείνη την Κυριακή κι άλλες ψυχολογικές παραμέτρους).

αυτή είναι η αλήθεια

2009-09-27T23:56:00.004+03:00

Δεν ξέρω πόσες δεκάδες φορές στις ομιλίες του ο πρωθυπουργός (που μετράει ανάποδα) επαναλαμβάνει τη φράση «αυτή είναι η αλήθεια». Ποιος νομίζει ότι είναι ή πόσο ηλίθιο θεωρεί επιτέλους τον ελληνικό λαό; Πως μπορεί να ισχυρίζεται τόσο ευθαρσώς πως η δικιά του «αλήθεια» είναι η αλήθεια; Μια τόσο φασιστική φράση όπως αυτή, μήπως αποσκοπεί επικοινωνιακά να προσελκύσει το υποσυνείδητο των ψηφοφόρων του που διαρρέουν προς τον ΛΑ.Ο.Σ; Δυστυχώς για αυτόν και για την Ελλάδα, ο Καρατζαφέρης είναι πολύ πιο διαβασμένος επικοινωνιακά και βέβαια πολύ πιο έξυπνος από τον Καραμανλή (όχι πως το τελευταίο είναι δύσκολο…) ώστε να πάρει μια μεγάλη μερίδα των ψηφοφόρων της ΝΔ οι οποίοι έχουν τα απαραίτητα ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Εξάλλου ο Καρατζαφέρης δεν είναι ακροδεξιός γιατί απλά ο ίδιος κατήργησε την ακροδεξιά όπως την ξέραμε ή όπως είχε καταγραφεί στην πολιτική ιστορία της χώρας. Συνεπώς κατήργησε και τους όποιους ηθικό-ιδεολογικούς ενδοιασμούς θα είχαν κάποιοι για να τον στηρίξουν. Όλα αυτά πάντα σε επικοινωνιακό επίπεδο εμπλουτισμένο με έναν πολικό εξπρεσιονισμό και αλλεπάλληλα φτηνά παιχνίδια εντυπωσιασμών πάνω στην επιφάνεια του διαβρωμένου, έτσι κι αλλιώς, πολιτικού τοπίου της Ελλάδας. Κι ο Καραμανλής συνεχίζει να λέει πως «αυτή είναι η αλήθεια» και προσπαθεί να μας πείσει πως φεύγει με το κεφάλι ψηλά. Ότι δεν ντρέπεται το γνωρίζουμε, ότι τίποτα δεν θα αλλάξει με το ΠΑΣΟΚ το γνωρίζουμε επίσης...

Ένας λαός που ανέχεται παπάδες στο σβέρκο του, αγιασμούς και τρισάγια στη ζωή του, δεν μπορεί να καταφέρει και τίποτα σπουδαίο για το μέλλον. Το πρόβλημα είναι πολύ βαθύ και δεν μας σώζουν ούτε 10 Δεκέμβρηδες του 2008. Ίσως έχουν δίκαιο αυτοί που υποστηρίζουν πως αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν κάτι θα ήταν παράνομες. Δεν είμαι υπέρ της αποχής, βλέπω τις εκλογές κάθε φορά σαν μια ευκαιρία χαμένη από χέρι, κι ελπίζω κάθε φορά να διαψευστώ, αλλά που τέτοια, περισσότερες πιθανότητες έχει να πάρει ο ΠΑΟΚ πρωτάθλημα από το να πιάσουν πάτο τα δύο μεγάλα κόμματα σε οποιαδήποτε εκλογική αναμέτρηση. Εξάλλου τον μέσο έλληνα περισσότερο τον ενδιαφέρει το ποιος θα πάρει το πρωτάθλημα από το ποιος θα κερδίσει τις εκλογές και τη μέση ελληνίδα το σε τι απόχρωση θα βάψει τα μαλλιά της ή το πώς ντύθηκε η τάδε VIP.

Ντόρος να γίνεται είναι εκλογές μέχρι να έρθει η Ντόρα να μας βάλει σε μια τάξη. Μάλλον όλα γι’ αυτήν γίνονται ώστε να αποτελειώσει ό,τι άφησε στη μέση ο πατέρας της. Τότε να δείτε γλέντια… κι αφήστε τον Καραμανλή να λέει «αυτή είναι η αλήθεια»… που αν δεν τον λέγανε Καραμανλή δε θα έβρισκε δουλειά ούτε με stage.

λευτεριά χωρίς σύνορα

2009-09-13T01:06:00.001+03:00

Δύο συγκινητικές εικόνες αλληλεγγύης τραβηγμένες τον περασμένο Αύγουστο στα Χανιά και στη Λυών!

χρόνια μας πολλά!

2009-08-26T22:55:00.024+03:00

Γενέθλια! Δύο χρόνια Sensedplace και οι συνεργάτες του (3 από τους 5) έκαναν πολύωρες συνελεύσεις για το μέλλον αυτού του μπλογκ. Οι συνελεύσεις συνοδεύτηκαν από μπόλικο τσίπουρο και κατέληξαν στο παρακάτω ηχογραφημένο συμπέρασμα: Tsipouro

θα 'θελα να 'μουν όσα σκότωσες πριν από μένα

2009-08-20T19:16:00.012+03:00

Καλοκαίρι του 2001. Βρίσκομαι στην Αθήνα και υπηρετώ τη γιαγιά πατρίδα. Έχω έξοδο, είναι απόγευμα και πάω στο Σύνταγμα όπου γινόταν μια συναυλία – διαμαρτυρία για κάτι που δεν θυμάμαι. Συμμετείχαν διάφοροι καλλιτέχνες, Θηβαίος, Ζιώγαλας… μεταξύ αυτών και οι Active Member οι οποίοι βγήκαν προς το τέλος. Κάποια στιγμή ο τραγουδιστής τους λέει πως νοιώθει περίεργα γιατί το επόμενο τραγούδι αναφέρει ονόματα ανθρώπων εκ των οποίων οι περισσότεροι έχουν πεθάνει. Ένας όμως από αυτούς είναι ζωντανός και βρίσκετε μάλιστα στη συναυλία. Ήταν ο Περικλής Κοροβέσης. Το τραγούδι λέγετε «θα ‘θελα να ‘μουν» και ο συγκεκριμένος στίχος λέει «Θα θελα να 'μουν μελωδία άγνωστη του Χατζηδάκη και το επόμενο βιβλίο του Κοροβέση».

Συνειρμικά το ρεφραίν αυτού του τραγουδιού μου φέρνει στο μυαλό την σημερινή κατάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ: «Θα 'θελα να 'μουν όσα σκότωσες πριν από μένα, δήθεν για μένα. Θα 'θελα να 'μουν όσα σκότωσες πριν από μένα και δεν είναι γραμμένα. Θα 'θελα να 'μουν όσα σκότωσες πριν από μένα, ταμυθοπαρμένα. Θα 'θελα να 'μουν όσα σκότωσες πριν από μένα, σειρά μου και μένα».

Όχι δεν συμφωνώ ούτε με τη στάση του Κοροβέση, ούτε με τη στάση του Συνσαπισμού. Συμφωνώ όμως με το σχόλιο του Στέλιου Κούλογλου που παραθέτω στο τέλος αυτής την ανάρτησης. Σε μια εποχή που η αριστερά θα μπορούσε να παίξει σημαντικό ρόλο ξεφεύγοντας από την φαυλότητα της, προτείνοντας θέσεις, λύσεις, δρόμους και αναλαμβάνοντας δημιουργική δράση πέρα από την επαναλαμβανόμενη κριτική, διαμαρτυρία και γκρίνια, φωτισμένοι άνθρωποι σαν τον Περικλή Κοροβέση, δημιουργούν τις συνθήκες, θέλω να πιστεύω όχι εσκεμμένα, ώστε οι κραταιές δυνάμεις της συντηρητικής κενότητας και του σοσιοφιλελευθερισμού να τρανταχτούν όσο λιγότερο γίνεται από τους θρόνους τους, τώρα που οι καιροί ίσως ευνοούν για μερικά γερά τραντάγματα. Έχουν αντιληφθεί δεν μπορεί, πως η υπόθεση σκανδάλων όπως αυτού της Siemens είναι στημένη. Τι φταίει λοιπόν και μπαίνουν σε αυτόν το φαύλο κύκλο. Αν φταίει το 4% των ευροεκλογών γι’ αυτή τη φαγούρα τότε μάλλον το παιχνίδι χάθηκε, γιατί ένα καλό 4% είναι καλύτερο από ένα επιπόλαιο 14%...

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Η αβάσταχτη ελαφρότητα της Αριστεράς (Η Siemens, o Κοροβέσης και οι ανεπιβεβαίωτες φήμες)

πηγή: http://www.tvxs.gr/v18607

Ο θόρυβος για τη συνέντευξη του Π. Κοροβέση είναι το τελευταίο επεισόδιο μιας σειράς γεγονότων που δεν αφήνουν καμία αμφιβολία: η ελληνική Αριστερά έχει αποφασίσει να αυτοκτονήσει με μικρά αλλά σταθερά βήματα.

Σχόλιο του Στέλιου Κούλογλου.

Η υπόθεση είναι πολύ χαρακτηριστική. Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει σε μια συνέντευξη για το σκάνδαλο Siemens ότι «έχουν πάρει χρήματα και το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ, ύστερα από τις πληροφορίες που έχουμε, την περίοδο της κυβέρνησης Τζαννετάκη και αυτά τα δύο κόμματα, δεν έχουν αντιδράσει».

Όπως θα εξηγήσει σε νεώτερη δήλωσή του οι «υπαινιγμοί» αυτοί (και όχι η βεβαιότητα που είχε αρχικά εκφραστεί) είχαν διατυπωθεί σε πολύ πρόσφατα άρθρα στην «Ελευθεροτυπία» και επομένως θα έπρεπε τα κόμματα της Αριστεράς να τους διαψεύσουν.

Αν ανατρέξει όμως κανείς στα άρθρα, ιδίως του Γ. Βότση, που πρώτος ανακίνησε την υπόθεση, θα δει ότι γίνεται λόγος για φήμες και μάλιστα ανεπιβεβαίωτες: «Ανεπιβεβαίωτες φήμες (η υπογράμμιση δική μου-ΣΚ) που ουδέποτε διερευνήθηκαν, προσδιόριζαν τότε τη “μίζα” σε δύο δισ. δρχ. για το κομματικό ταμείο του ΠΑΣΟΚ, άλλα τόσα για τη Ν.Δ. και ένα δισ. για τον ενιαίο τότε “Συνασπισμό”. Ποια είναι η όλη αλήθεια, ο Θεός κι η ψυχή τους”/ Πώς θα μπορούσε το ΚΚΕ ή ο ΣΥΝ να διαψεύσουν κάποιες ανεπιβεβαίωτες φήμες;

Στην πραγματικότητα, οι φήμες ήταν ξαναζεσταμένες, καθώς το θέμα είχε συζητηθεί ξανά στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και το 2000. Ο τέως πρόεδρος του Συνασπισμού Νίκος Κωνσταντόπουλος που είχε ερωτηθεί παλιότερα από τον Γ. Βότση έχει απαντήσει ότι δεν βρήκε τίποτα σχετικό στο ταμείο του ΣΥΝ όταν το 1993 ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος. Και ένα τόσο μεγάλο ποσό σίγουρα κάπου θα φαινόταν. Και μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί κανείς πολιτικά με τον Λεωνίδα Κύρκο, αλλά είναι ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο που θα δεχόταν να δωροδοκηθεί.

Ο Χαρίλαος Φλωράκης είχε απαντήσει το 2000 με δόση χιούμορ: «Πιστεύω να διαβάσατε στην εφημερίδα ότι μας έδωσε ο Κόκκαλης 4 δισεκατομμύρια. Ενάμισι δισεκατομμύριο πήρε ο Παπανδρέου, ενάμισι δισεκατομμύριο πήρε ο Μητσοτάκης και ένα δισεκατομμύριο δώσανε σε μένα. Με ρίξανε βέβαια». (Το 2000 η φήμη έκανε λόγο για 4 δις και όχι 5.) Υπάρχει ασφαλώς ένα ερώτημα: γιατί ο κ. Φλωράκης αποφάσισε μαζί με τους Παπανδρέου-Μητσοτάκη να επιμείνουν στην συμφωνία του ΟΤΕ με τη Siemens και την εταιρεία ΙΝΤΡΑΚΟΜ του Σ. Κόκκαλη, παρότι η τότε κυβέρνηση Ζολώτα πρότεινε την ακύρωση της συμφωνίας και την προκήρυξη νέου διεθνούς διαγωνισμού;

Ο κ.Φλωράκης και το ΚΚΕ έχουν απαντήσει από το 2000 ότι ένας νέος διαγωνισμός θα ανέβαλλε για δύο χρόνια τον αναγκαίο εκσυγχρονισμό του ΟΤΕ. Σε κάθε περίπτωση, δεν έχει υπάρξει ούτε το παραμικρό στοιχείο για κάποια δωροδοκία του ΚΚΕ. Αν ο Π.Κοροβέσης δεν τα είχε υιοθετήσει, τα πρόσφατα δημοσιεύματα δεν περιείχαν κανένα καινούργιο στοιχείο και θα είχαν περάσει απαρατήρητα.

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπηρετούσε κανένα σχέδιο, ούτε κανείς τον είχε βάλει να υπονομεύσει το κόμμα του. Απ’ αυτή την άποψη η δήλωση Κύρκου («Άργησε πολύ να κατασκευάσει αυτό το βδελυρό παραμύθι») είναι άστοχη. Ο Π.Κοροβέσης ήταν τόσο λίγο ενήμερος για την ουσία της υπόθεσης ώστε στη συνέντευξη-πέτρα του σκανδάλου αναφέρεται στην κυβέρνηση συνεργασίας Τζαννετάκη (που υποτίθεται ότι ήθελε να αναθεωρήσει την συμφωνία του ΟΤΕ), ενώ πρόκειται για την οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα!!

Είχε απλώς διαβάσει το άρθρο του Γ. Βότση και έκανε ένα σχόλιο για το πολιτικό σύστημα και τη Siemens (κριτικάροντας ως ανεξάρτητος αριστερός και την Αριστερά), χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι πυροδοτούσε μια βόμβα. Ο Π. Κοροβέσης είναι ένας θαυμάσιος άνθρωπος, αλλά ο τρόπος που χειρίστηκε το θέμα είναι χαρακτηριστικός για την αβάσταχτη ελαφρότητα της Αριστεράς.

Δεν πρόκειται για τη μοναδική περίπτωση. Αμέσως μετά τις τελευταίες ευρωεκλογές, ο Αλέκος Αλαβάνος υπέβαλε την παραίτησή του, την οποία όμως ανακάλεσε τις επόμενες ημέρες χωρίς να έχει αναιρεθεί κάποιος από τους –ισχνούς και αδιευκρίνιστους– λόγους που τον είχαν αναγκάσει να παραιτηθεί. Η υπόθεση κόστισε πολύ ακριβά στο ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ, που απειλούνται με διάσπαση ή και κινδυνεύουν να μείνουν εκτός Βουλής στις ερχόμενες βουλευτικές εκλογές.

Όλα αυτά γίνονται μόλις ένα χρόνο μετά τη δημοσκοπική έκρηξη του ΣΥΡΙΖΑ, την οποία η ηγεσία του κόμματος χειρίστηκε με απαράμιλλη επιπολαιότητα. Γιατί με δεδομένη την κρίση του ΠΑΣΟΚ, η άνοδος του κόμματος στις δημοσκοπήσεις αντανακλούσε τη διάθεση μιας σημαντικής μερίδας πολιτών να στραφούν προς την Αριστερά για την επίλυση των προβλημάτων τους. Αντί να επεξεργαστεί ένα συγκεκριμένο κυβερνητικό πρόγραμμα που θα προσέλκυε ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις και ψηφοφόρους, ο χώρος του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ μπλέχτηκε σε μια στείρα ιδεολογική διαμάχη για το αν θα έπρεπε ή όχι να συγκυβερνήσει με το ΠΑΣΟΚ.

Χωρίς πολιτική πρόταση αλλά με το δικομματικό σκάνδαλο της Siemens σε πλήρη εξέλιξη, το τελευταίο κάστρο που είχε απομείνει στην Αριστερά ήταν η ηθική της υπεροχή και η τιμιότητά της. Που φροντίζει τώρα να γκρεμίσει με δική της πρωτοβουλία. Με την ίδια αβάσταχτη ελαφρότητα και με αφορμή ανεπιβεβαίωτες... φήμες.

έχουμε την τρομοκρατία που μας αξίζει (;)

2009-06-24T11:00:00.006+03:00

Διαβάζοντας τα ψιλά της προκήρυξης της «Σέχτας Επαναστατών» θα ήθελα να πω προς τους δήθεν επαναστάτες πιτσιρίκους πως αν θέλουν να κάνουν αντίσταση (γιατί η επανάσταση δεν αποτελεί παρά μόνο φαντασίωση του στενού τους μυαλού) ας πάρουν μαθήματα από τον Αλέκο Παναγούλη αντί να αφαιρούν ζωές ανθρώπων και κυρίως ανθρώπων οι οποίοι απλώς έτυχε να γίνουν αστυνομικοί. Ο κόσμος που ονειρεύονται δεν μοιάζει να είναι καλύτερος από αυτόν που ζούμε και κανείς δεν τους έχει διορίσει δικαστές του. Εξάλλου από το λόγο τους στην εν λόγω προκήρυξη είναι προφανές πως με το επίπεδό τους (ανάλογο ποδοσφαιρικής εκπομπής στο ραδιόφωνο) θα ήταν αδύνατο, ακόμα κι αν τους δινόταν η δυνατότητα, να φτιάξουν καλύτερους κόσμους. Η αστυνομία από την άλλη, η οποία αποτελείται επίσης, όπως έχει αποδείξει, από υποψήφιους δολοφόνους, αντί να αρχίσει να κυνηγάει φαντάσματα ας κοιτάξει πρώτα να θωρακιστεί εκ των έσω. Ας προσπαθήσουν οι αρμόδιοι να συμμαζέψουν και να μορφώσουν τεχνικά και ηθικά το κοπάδι τους ώστε να εκτίθεται λιγότερο και να σταματήσει να αλλάζει μπαλιές με την ακροδεξιά. Αν πραγματικά δεν θέλει αυτόν τον πόλεμο τον οποίο ως συνήθως οι πιο αθώοι (αστυνομικοί και συνήθεις ύποπτοι) πληρώνουν.

δολοφονίες που συμφέρουν...

2009-06-18T11:42:00.006+03:00

Αναδημοσίευση από το tvxs.gr

Το «μυστικό» σχέδιο συντηρητικοποίησης της ελληνικής κοινωνίας

Το πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων είναι για κλάματα, όπως άλλωστε η αντιτρομοκρατική υπηρεσία και τόσα άλλα πράγματα στην Ελλάδα. Αλλά η εν ψυχρώ δολοφονία του αστυνομικού της αντιτρομοκρατικής εγκυμονεί πολύ περισσότερα προβλήματα. Και περιέργως ευνοεί την κυβέρνηση...

Σχόλιο του Στέλιου Κούλογλου

Το πρόβλημα με τη δολοφονία του αστυνομικού της αντιτρομοκρατικής δεν είναι ότι το πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων είναι για κλάματα, όπως άλλωστε η αντιτρομοκρατική υπηρεσία και τόσα άλλα πράγματα στην Ελλάδα. Ακόμα και αν δεν σκότωναν τον αστυνομικό της αντιτρομοκρατικής που στη γειτονιά της προστατεύομενης μάρτυρος Κυριακίδου οι περίοικοι γνώριζαν με το μικρό του όνομα, οι κουμπουροφόροι της «Σεχτας» θα είχαν βρει κάποιον άλλο εύκολο στόχο για να χτυπήσουν.

Δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς το περιεχόμενο της προκήρυξης που θα αναλαμβάνει την ευθύνη της νέας ανδραγαθίας. Προειδοποίηση για τους μάρτυρες στις δίκες τρομοκρατών και φυσικά εκπλήρωση της υπόσχεσης που είχε δώσει η οργάνωση για περισσότερο αστυνομικό αίμα μετά τον Δεκέμβρη. Εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα: η εξέγερση της ελληνικης νεολαίας έπεσε θύμα απαγωγής από τον Επαναστατικό Αγώνα, τους κουκουλοφόρους που έσπασαν τα καταστήματα στο Κολωνάκι υπερασπιζόμενοι έναν ληστή τράπεζας, τους εμπρηστές των βογονιών του ΟΣΕ και καθε λογής σεχταριστές επαναστάτες.

Δεν είναι τυχαίο ότι στα τηλεοπτικά δελτία των 8 - όπου τον τελευταίο κιαιρό επαναλαμβάνεται σε κάθε ευκαιρία ότι η όλη αναταραχή του Δεκέμβρη ήταν έργο πεντακοσίων κουκουλοφόρων - η γέννηση της «Σέχτας Επαναστατών» συνδέθηκε ευθέως με τα γεγονότα του Δεκεμβρίου. Η εξίσωση που επιχειρείται να επιβληθεί είναι σαφής: εξέγερση ή κοινωνική αντίσταση = τρομοκρατία.

Το πραγματικό θέμα της νέας τρομοκρατικής επίθεσης είναι λοιπόν οι πολιτικές της συνέπειες. Με το μεταναστευτικό πρόβλημα σε έξαρση, την άνοδο της εγκληματικότητας και τα συναισθήματα ανασφάλειας να καλλιεργούνται συνεχώς στον πληθυσμό, η βάρβαρη δολοφονία του άτυχου αστυνομικού δημιουργεί ένα πολεμικό κλίμα και αιτήματα για όλο και περισσότερη αστυνόμευση. Από τον ΛΑ.Ο.Σ. και την άνοδό του στις εκλογές μέχρι τη Σέχτα «Επαναστατών», όλοι σπρώχνουν την ελληνική κοινωνία προς τον συντηριτισμό.

Η κυβέρνηση έχει μεγάλες ευθύνες για την έξαρση της τρομοκρατίας, τόσο γιατί δημιούργησε τις συνθήκες ηθικού ξεπεσμού που ευνοεί την τυφλή βία όσο και γιατί διέλυσε την αντιτρομοκρατική υπηρεσία. Για έναν περίεργο όμως λόγο, περιστατικά όπως το χθεσινό αποτελούν σανίδα σωτηρίας στο κυβερνητικό ναυάγιο: μόνο κάτω απο έκτακτες συνθήκες όπως αυτές που τείνουν να δημιουργηθούν θα μπορούσε να δικαιολογηθεί μια συμμαχία ΛΑ.Ο.Σ. - ΝΔ, που αποτελεί και την μοναδική περίπτωση παραμονής της δεξιάς στην εξουσία.

Οι στήλες αυτές είχαν σε ανύποπτο χρόνο προειδοποιήσει ότι σε συνθήκες κοινωνικής κρίσης και απαράμιλλης κυβερνητικής ανικανότητας, δημιουργούνται όλες οι προυποθέσεις για δύο εξελίξεις: τόσο για τη δράση του παρακράτους όσο και για το ξεκίνημα ενός κύκλου αίματος από αυτόκλητους υπεραπιστές της τάξης από τη μια πλευρά και «επαναστάτες» από την άλλη, που τελικά θα στραφεί σε βάρος των πολιτικών ελευθεριών και της δημοκρατίας.

Έχει πλέον πολύ μικρή αξία η συζήτηση αν η Σεχτα ανήκει στην πρώτη ή στη δεύτερη κατηγορία, αν υπάρχει ένα οργανωμένο σχέδιο συντηρητικοποίησης ή τα πράγματα εξελίσσονται τυχαία. Ακόμη και αν δεν υπήρχε η Σέχτα Επαναστατών, αυτοί που θέλουν να δημιουργήσουν μια φοβισμένη κοινωνία των νοικοκυραίων, του νόμου και της τάξης θα έπρεπε να την είχαν ανακαλύψει...

http://www.tvxs.gr/v14431

ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ : Τέλος Εποχής Για Ένα Μεγάλο Συγκρότημα.

2009-06-08T20:03:00.004+03:00

Ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα του τόπου μας, ανακοίνωσε τη διάλυσή του. Μια μπάντα που εδώ και 14 χρόνια μας ταξίδευε με τον τρόπο της, διατηρώντας ζωντανή την underground σκηνή. Ακολουθεί η ανακοίνωση της διάλυσής τους :

All the pretty little horses…

“Μονάχα η ομορφιά μένει κι υπογραμμίζει τη διαφορά μας” - ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΛΑΣ

Καταρχήν, ένα μεγάλο ευχαριστώ κι ένα τεράστιο συγνώμη.

Το ευχαριστώ είναι για την αμέριστη συμπαράστασή σας - ηθική και υλική - ολα αυτά τα χρόνια. Ανεξάρτητα από τις όποιες ικανότητες μπορεί να είχαμε είτε ως μεμονωμένες οντότητες είτε ως δημιουργικό σύνολο, η αλήθεια είναι ότι χωρίς εσάς δεν θα ήμασταν τίποτα. Η συγνώμη είναι γιατί το τέλος μας δεν ήταν αντάξιο της μέχρι τώρα πορείας μας κι αυτό μας αφήνει μια πίκρα. Ομως, ξέρετε, καμμιά φορά ο ηθικός ξεπεσμός, η βία και η μοχθηρότητα δεν αφήνουν χώρο για διαπραγματεύσεις. Κι έτσι ξαφνικά,πέφτει η αυλαία. Και αυτό είναι oλο.

Εσείς κοιτάξτε να διαφυλάξετε στο μυαλό και στην καρδιά σας το μικρό μας κληροδότημα - τιποτε άλλο δεν έχουμε - τη μουσική και τους στίχους μας, που τώρα πια σας ανήκει ολοκληρωτικά. Και να μη στεναχωριέστε γιατί ό,τι εκτινάχθηκε με τέτοιο πάθος δε μπορεί να σβήσει εύκολα κι ας χάθηκε. Τέλος της ιστορίας.

Τώρα τα παιδάκια θα αποσυρθούν στον παιδότοπό τους για να παίξουν με τα λέγκο τους και σε λίγο καιρό, όταν θα βγουν απο εκει, να είστε σίγουροι ότι θα έχουν καινούργιες ιστορίες να διηγηθούν και όμορφα οικοδομήματα να επιδείξουν. Να προσέχετε τους εαυτούς σας και να θυμάστε καλά στην πορεία της ζωής σας τούτη τη φράση του Μάρκου Αυρήλιου ”ο καθένας αξίζει όσο αξίζουν αυτά για τα οποία φροντίζει”.

Η ομορφιά θα θριαμβεύσει. Μας προσμένουν οι μεγάλοι, οι απέραντοι δρόμοι. Θα τα πούμε στη σκηνή. Οι ταπεινοί σας σύντροφοι

ΤΑΣΟΣ ΜΑΧΑΣ, ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΡΔΗΣ, ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΡΟΔΟΣΤΟΓΛΟΥ, ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

http://www.diafanakrina.info/sitegr/?p=92