έχουμε την τρομοκρατία που μας αξίζει (;)

Διαβάζοντας τα ψιλά της προκήρυξης της «Σέχτας Επαναστατών» θα ήθελα να πω προς τους δήθεν επαναστάτες πιτσιρίκους πως αν θέλουν να κάνουν αντίσταση (γιατί η επανάσταση δεν αποτελεί παρά μόνο φαντασίωση του στενού τους μυαλού) ας πάρουν μαθήματα από τον Αλέκο Παναγούλη αντί να αφαιρούν ζωές ανθρώπων και κυρίως ανθρώπων οι οποίοι απλώς έτυχε να γίνουν αστυνομικοί. Ο κόσμος που ονειρεύονται δεν μοιάζει να είναι καλύτερος από αυτόν που ζούμε και κανείς δεν τους έχει διορίσει δικαστές του. Εξάλλου από το λόγο τους στην εν λόγω προκήρυξη είναι προφανές πως με το επίπεδό τους (ανάλογο ποδοσφαιρικής εκπομπής στο ραδιόφωνο) θα ήταν αδύνατο, ακόμα κι αν τους δινόταν η δυνατότητα, να φτιάξουν καλύτερους κόσμους. Η αστυνομία από την άλλη, η οποία αποτελείται επίσης, όπως έχει αποδείξει, από υποψήφιους δολοφόνους, αντί να αρχίσει να κυνηγάει φαντάσματα ας κοιτάξει πρώτα να θωρακιστεί εκ των έσω. Ας προσπαθήσουν οι αρμόδιοι να συμμαζέψουν και να μορφώσουν τεχνικά και ηθικά το κοπάδι τους ώστε να εκτίθεται λιγότερο και να σταματήσει να αλλάζει μπαλιές με την ακροδεξιά. Αν πραγματικά δεν θέλει αυτόν τον πόλεμο τον οποίο ως συνήθως οι πιο αθώοι (αστυνομικοί και συνήθεις ύποπτοι) πληρώνουν.

δολοφονίες που συμφέρουν...

Αναδημοσίευση από το tvxs.gr

Το «μυστικό» σχέδιο συντηρητικοποίησης της ελληνικής κοινωνίας

Το πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων είναι για κλάματα, όπως άλλωστε η αντιτρομοκρατική υπηρεσία και τόσα άλλα πράγματα στην Ελλάδα. Αλλά η εν ψυχρώ δολοφονία του αστυνομικού της αντιτρομοκρατικής εγκυμονεί πολύ περισσότερα προβλήματα. Και περιέργως ευνοεί την κυβέρνηση...

Σχόλιο του Στέλιου Κούλογλου

Το πρόβλημα με τη δολοφονία του αστυνομικού της αντιτρομοκρατικής δεν είναι ότι το πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων είναι για κλάματα, όπως άλλωστε η αντιτρομοκρατική υπηρεσία και τόσα άλλα πράγματα στην Ελλάδα. Ακόμα και αν δεν σκότωναν τον αστυνομικό της αντιτρομοκρατικής που στη γειτονιά της προστατεύομενης μάρτυρος Κυριακίδου οι περίοικοι γνώριζαν με το μικρό του όνομα, οι κουμπουροφόροι της «Σεχτας» θα είχαν βρει κάποιον άλλο εύκολο στόχο για να χτυπήσουν.

Δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς το περιεχόμενο της προκήρυξης που θα αναλαμβάνει την ευθύνη της νέας ανδραγαθίας. Προειδοποίηση για τους μάρτυρες στις δίκες τρομοκρατών και φυσικά εκπλήρωση της υπόσχεσης που είχε δώσει η οργάνωση για περισσότερο αστυνομικό αίμα μετά τον Δεκέμβρη. Εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα: η εξέγερση της ελληνικης νεολαίας έπεσε θύμα απαγωγής από τον Επαναστατικό Αγώνα, τους κουκουλοφόρους που έσπασαν τα καταστήματα στο Κολωνάκι υπερασπιζόμενοι έναν ληστή τράπεζας, τους εμπρηστές των βογονιών του ΟΣΕ και καθε λογής σεχταριστές επαναστάτες.

Δεν είναι τυχαίο ότι στα τηλεοπτικά δελτία των 8 - όπου τον τελευταίο κιαιρό επαναλαμβάνεται σε κάθε ευκαιρία ότι η όλη αναταραχή του Δεκέμβρη ήταν έργο πεντακοσίων κουκουλοφόρων - η γέννηση της «Σέχτας Επαναστατών» συνδέθηκε ευθέως με τα γεγονότα του Δεκεμβρίου. Η εξίσωση που επιχειρείται να επιβληθεί είναι σαφής: εξέγερση ή κοινωνική αντίσταση = τρομοκρατία.

Το πραγματικό θέμα της νέας τρομοκρατικής επίθεσης είναι λοιπόν οι πολιτικές της συνέπειες. Με το μεταναστευτικό πρόβλημα σε έξαρση, την άνοδο της εγκληματικότητας και τα συναισθήματα ανασφάλειας να καλλιεργούνται συνεχώς στον πληθυσμό, η βάρβαρη δολοφονία του άτυχου αστυνομικού δημιουργεί ένα πολεμικό κλίμα και αιτήματα για όλο και περισσότερη αστυνόμευση. Από τον ΛΑ.Ο.Σ. και την άνοδό του στις εκλογές μέχρι τη Σέχτα «Επαναστατών», όλοι σπρώχνουν την ελληνική κοινωνία προς τον συντηριτισμό.

Η κυβέρνηση έχει μεγάλες ευθύνες για την έξαρση της τρομοκρατίας, τόσο γιατί δημιούργησε τις συνθήκες ηθικού ξεπεσμού που ευνοεί την τυφλή βία όσο και γιατί διέλυσε την αντιτρομοκρατική υπηρεσία. Για έναν περίεργο όμως λόγο, περιστατικά όπως το χθεσινό αποτελούν σανίδα σωτηρίας στο κυβερνητικό ναυάγιο: μόνο κάτω απο έκτακτες συνθήκες όπως αυτές που τείνουν να δημιουργηθούν θα μπορούσε να δικαιολογηθεί μια συμμαχία ΛΑ.Ο.Σ. - ΝΔ, που αποτελεί και την μοναδική περίπτωση παραμονής της δεξιάς στην εξουσία.

Οι στήλες αυτές είχαν σε ανύποπτο χρόνο προειδοποιήσει ότι σε συνθήκες κοινωνικής κρίσης και απαράμιλλης κυβερνητικής ανικανότητας, δημιουργούνται όλες οι προυποθέσεις για δύο εξελίξεις: τόσο για τη δράση του παρακράτους όσο και για το ξεκίνημα ενός κύκλου αίματος από αυτόκλητους υπεραπιστές της τάξης από τη μια πλευρά και «επαναστάτες» από την άλλη, που τελικά θα στραφεί σε βάρος των πολιτικών ελευθεριών και της δημοκρατίας.

Έχει πλέον πολύ μικρή αξία η συζήτηση αν η Σεχτα ανήκει στην πρώτη ή στη δεύτερη κατηγορία, αν υπάρχει ένα οργανωμένο σχέδιο συντηρητικοποίησης ή τα πράγματα εξελίσσονται τυχαία. Ακόμη και αν δεν υπήρχε η Σέχτα Επαναστατών, αυτοί που θέλουν να δημιουργήσουν μια φοβισμένη κοινωνία των νοικοκυραίων, του νόμου και της τάξης θα έπρεπε να την είχαν ανακαλύψει...

http://www.tvxs.gr/v14431

ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ : Τέλος Εποχής Για Ένα Μεγάλο Συγκρότημα.

Ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα του τόπου μας, ανακοίνωσε τη διάλυσή του. Μια μπάντα που εδώ και 14 χρόνια μας ταξίδευε με τον τρόπο της, διατηρώντας ζωντανή την underground σκηνή. Ακολουθεί η ανακοίνωση της διάλυσής τους :

All the pretty little horses…

“Μονάχα η ομορφιά μένει κι υπογραμμίζει τη διαφορά μας” - ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΛΑΣ

Καταρχήν, ένα μεγάλο ευχαριστώ κι ένα τεράστιο συγνώμη.

Το ευχαριστώ είναι για την αμέριστη συμπαράστασή σας - ηθική και υλική - ολα αυτά τα χρόνια. Ανεξάρτητα από τις όποιες ικανότητες μπορεί να είχαμε είτε ως μεμονωμένες οντότητες είτε ως δημιουργικό σύνολο, η αλήθεια είναι ότι χωρίς εσάς δεν θα ήμασταν τίποτα. Η συγνώμη είναι γιατί το τέλος μας δεν ήταν αντάξιο της μέχρι τώρα πορείας μας κι αυτό μας αφήνει μια πίκρα. Ομως, ξέρετε, καμμιά φορά ο ηθικός ξεπεσμός, η βία και η μοχθηρότητα δεν αφήνουν χώρο για διαπραγματεύσεις. Κι έτσι ξαφνικά,πέφτει η αυλαία. Και αυτό είναι oλο.

Εσείς κοιτάξτε να διαφυλάξετε στο μυαλό και στην καρδιά σας το μικρό μας κληροδότημα - τιποτε άλλο δεν έχουμε - τη μουσική και τους στίχους μας, που τώρα πια σας ανήκει ολοκληρωτικά. Και να μη στεναχωριέστε γιατί ό,τι εκτινάχθηκε με τέτοιο πάθος δε μπορεί να σβήσει εύκολα κι ας χάθηκε. Τέλος της ιστορίας.

Τώρα τα παιδάκια θα αποσυρθούν στον παιδότοπό τους για να παίξουν με τα λέγκο τους και σε λίγο καιρό, όταν θα βγουν απο εκει, να είστε σίγουροι ότι θα έχουν καινούργιες ιστορίες να διηγηθούν και όμορφα οικοδομήματα να επιδείξουν. Να προσέχετε τους εαυτούς σας και να θυμάστε καλά στην πορεία της ζωής σας τούτη τη φράση του Μάρκου Αυρήλιου ”ο καθένας αξίζει όσο αξίζουν αυτά για τα οποία φροντίζει”.

Η ομορφιά θα θριαμβεύσει. Μας προσμένουν οι μεγάλοι, οι απέραντοι δρόμοι. Θα τα πούμε στη σκηνή. Οι ταπεινοί σας σύντροφοι

ΤΑΣΟΣ ΜΑΧΑΣ, ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΡΔΗΣ, ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΡΟΔΟΣΤΟΓΛΟΥ, ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ

http://www.diafanakrina.info/sitegr/?p=92

αυτοκριτικές

πόσο ρομαντικά εξωπραγματικός μοιάζει ο στίχος του ποιητή Τάσου Λειβαδίτη που λέει: «αν δεν πεθαίνουμε ο ένας για τον άλλο είμαστε κιόλας νεκροί»…

Μένουμε πάντα καθένας με και για τον εαυτό του και όλοι εναντίον όλων…

Μόνο οι εχθροί μας μας ενώνουν κι όταν ξεμένουμε από ενεργούς άμεσους εχθρούς τότε χωριζόμαστε σε ομάδες μεταξύ μας και θάβουμε ο ένας τον άλλον, μέχρι να μείνουμε μόνοι μας και στο τέλος να γίνουμε εχθροί του εαυτού μας… του εαυτού μας που υπερεκτιμάμε και υποτιμάμε πολύ εύκολα αλλά αυτό-εκτιμάμε δύσκολα.

Φιλίες facebookωμένες, σχέσεις γεμάτες εγωισμούς και ανασφάλειες… παρέες του κουτσομπολιού και της ανοησίας, έρωτες για μόστρα, μοναξιές με δωρεάν κλίσεις…

κρίσιμες σκέψεις

Εδώ και πολλούς αιώνες η ανθρωπότητα περιμένει τη μέρα της κρίσης… Τόσους πολλούς, που τελικά βαρέθηκε και σκαρφίστηκε μια ιδέα η οποία, από πολλές απόψεις (μάνατζμεντ, διαφήμισης, σήριαλ κλπ), στέκει καλύτερα από την αναμονή της μέρας της κρίσης: Όχι λοιπόν μόνο μια μέρα κρίσης, αλλά πολλές… εβδομάδες, μήνες κρίσης και βλέπουμε… κάτι μεταξύ σαπουνόπερας και big brother εφαρμοσμένο όμως στην καθημερινή ζωή του σύγχρονου υπό-υπερανθρώπου.

Κρίση για ανθρώπους που τους λείπει η κρίση και η διαύγεια της σκέψης. Καθοδηγούμενοι από δημοσιογραφίσκους μεγάλης εμβέλειας και πολιτικούς ευκαιριακούς γιατί μας τελείωσαν οι ήρωες, οι ρήτορες και οι ηγέτες και ξεμείναμε σαν το κοπάδι χωρίς τσομπάνη… Τραπεζίτες, ασφαλιστές, ασφαλίτες, μεσίτες, εφοριακοί, υπουργοί, αναλυτές… όλοι τσιμπούρια στην ουρά του λαού κι αυτός σκυλί που γυρνάει γύρω-γύρω να την πιάσει.

Μιλάνε για την υποτιθέμενη κρίση σαν να μην είναι δημιουργία και αποτέλεσμα των πράξεών τους. Σαν να έστειλε ο υποτιθέμενος θεός μια κατάρα… έναν λιμό… έναν σεισμό…

Το σήριαλ της κρίσης έχει διαλύσει ό,τι είχε απομείνει στα μυαλά των αστών. Είναι το καλύτερο άλλοθι που έχουν βρει τα τελευταία χρόνια αυτοί που φέρνουν κρίσεις αδειάζοντας ταμεία και γεμίζοντας τραπεζικούς λογαριασμούς σε εξωτικές τράπεζες, για να εδραιώσουν την εξουσία και τη δύναμή τους. Οι υπόλοιποι καλύπτουν τα νότα τους και τους φόβους τους.

Υπάρχουν κι αυτοί που αντιδρούν, ναι, ο κόσμος κατεβαίνει στους δρόμους… χιλιάδες… ποτέ μου όμως δεν κατάλαβα τι ψηφίζουν αυτοί οι χιλιάδες που κατεβαίνουν στους δρόμους… τι σκατά ψηφίζετε ρε και δεν αλλάζει ποτέ τίποτα;

σχηματίστε γνώμη χωρίς τη γνώμη των «νταβατζίδων»

Μια εναλλακτική ενημέρωση για τις ευρωεκλογές με συνεντεύξεις πολιτικών αρχηγών και υποψηφίων ευρωβουλευτών από την κομμένη φωνή (από την κρατική τηλεόραση) του Στέλιου Κούλογλου και με ερωτήσεις που έχουν στείλει οι τηλεθεατές του TVXS. Για όσους βαρέθηκαν τα debate, τα παράθυρα, τις στημένες, ακίνδυνες, άσχετες ή χαζές ερωτήσεις των μεγαλοδημοσιογράφων προς τους πολιτικούς. Εδώ θα ακούσετε ερωτήσεις πολιτών και απαντήσεις όσων πολιτικών, προς τιμήν τους, δέχτηκαν την πρόταση του TVXS.

O Γ. Παπανδρέου απάντησε στις ερωτήσεις του Tvxs http://www.tvxs.gr/v12935

Συνέντευξη του Αλέκου Αλαβάνου στο tvxs.gr http://www.tvxs.gr/v12766

Επικεφαλής των Οικολόγων Πράσινων, Μ. Τρεμόπουλος http://www.tvxs.gr/v12684

Ο Στέφανος Μάνος στο tvxs.gr http://www.tvxs.gr/v12840

Το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα στο tvxs.gr http://www.tvxs.gr/v13066

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία στο tvxs.gr http://www.tvxs.gr/v12907

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α στις ευρωεκλογές http://www.tvxs.gr/v12492

πολιτική θέση

Έρχονται εκλογές! Παρακολουθώντας λιγάκι τις χαζοχαρούμενες δημοσκοπήσεις, διαπίστωσα πως δικαιολογημένα η νοημοσύνη του μέσου Έλληνα είναι τόσο υποτιμημένη. Από τη μια ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μετά από τόσα και από τόσα μαζεύουν πάνω κάτω 60%, που σημαίνει πως 1 στους δύο Έλληνες τουλάχιστον (αν λάβουμε υπόψη και την αποχή) εμπιστεύεται αυτούς που τον έφεραν σε αυτήν την κατάσταση… 1 στους 2 Έλληνες πιστεύει πως η «κρίση» είναι φαινόμενο ουρανοκατέβατο και δεν ευθύνονται αυτοί που κυβερνάνε. Ή αν δεν ισχύει αυτό, τότε 1 στους 2 Έλληνες είτε είναι ευκολόπιστος, είτε δεν ξέρει τι του γίνεται, είτε φοβάται και τη σκιά σου. Όμως το σύστημα δεν βολεύεται με το ότι 1 στους 2 Έλληνες τον ψηφίζει. Θέλει να εξουδετερώσει όσο μεγαλύτερο μέρος γίνεται από το άλλο μισό, είτε σπρώχνοντας το προς την αποχή είτε πλασάροντας κόμματα του τύπου «Οικολόγοι» και «Δράση». Σου λέει θέλετε να διαμαρτυρηθείτε προς τη ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ, αν ανησυχείτε για την καταστροφή του περιβάλλοντος βλέποντας τα ρεπορτάζ του ΣΚΑΪ, αν αγαπάτε τη φύση και τα πουλάκια, αγοράζετε Bio προϊόντα ή είστε vegetarian, αν μαζεύετε τα σκουπίδια που πετάν οι άλλοι, καιρός να ανακυκλώσετε και την ελαφρότητα αυτής της ευαισθησίας σας ψηφίζοντας οικολόγους. Αν πάλι είστε λίγο επιχειρηματίας χωρίς να έχετε ανάγκη να πάτε με τους μεγάλους για τυχόν άμεσες εξυπηρετήσεις, ενώ συγχρόνως θέλετε να σας υπολογίζουν, τότε ψηφίστε «ΔΡΑΣΗ»… Στο ΛΑΟΣ όσοι ήταν να πάνε πήγαν και θα πηγαίνανε έτσι κι αλλιώς μιας και πάντα υπήρχε στην Ελλάδα μια μερίδα με τάση προς τα εκεί. Συγχρόνως το ΛΑΟΣ χρησιμοποιείται και σαν ψυχολογικό άλλοθι για να λέμε πως υπάρχουν και χειρότερα, να λέμε δηλαδή πάλι καλά που έχουμε τον Καραμανλή! Μένουν το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία το καθένα με τον τρόπο του, δεν μπορούν να ξεπεράσουν τις παιδικές ασθένειες της αριστεράς. Το ΚΚΕ βέβαια δεν δείχνει καν να προσπαθεί να τις ξεπεράσει, μάλλον του είναι βολικές, ένα σταθερό 7 με 9 % βολεύει για να υπάρχει και για να το υπολογίζουν χωρίς να κάνει κανέναν κόπο να ανανεώσει τις ιδέες και το λόγο του. Ο ΣΥΡΙΖΑ πάλι, παρόλη τη συμπάθια που του έχω, κάπου μπερδεύει τον ήδη μπερδεμένο υποψήφιο ψηφοφόρο του (οι σταθεροί του ψηφοφόροι είναι το πολύ 4 %). Όχι τόσο με τη δράση του, η οποία είναι αξιοζήλευτη για ένα πολιτικό κόμμα μιας και δεν υπολογίζει τι θα πει η μέση κυρά-Κατίνα της γειτονιάς, αλλά κυρίως με την έλλειψη δυναμικής παρουσίασης των προτάσεών του. Εκ των πραγμάτων δεν απευθύνεται στην πλειοψηφία της νοοτροπίας των Ελλήνων, ευτυχώς δηλαδή γιατί διαφορετικά θα ήταν κάτι σαν εναλλακτικό ΠΑΣΟΚ, αλλά από την άλλη δεν συσπειρώνει, για διάφορους λόγους, τη δικιά του μειοψηφία.

Αλλά για να μην είμαι τόσο ισοπεδωτικός, να ευχηθώ κάτι αισιόδοξο: Πως το θαύμα θα γίνει και τα δύο χαζομεγάλα κόμματα θα πάρουν λιγότερο από 50% ώστε να έχουμε λόγους να πιστεύουμε πως η πλειοψηφία του λαού άρχισε να τους παίρνει χαμπάρι και ότι κάτι μπορεί να γίνει στο μέλλον για να απαλλαχτούμε, έστω και εν μέρει, από τους κοτζαμπάσηδες.

δρόμοι

όλα τριγύρω αλλάζουνε...

Αναδημοσίευση από την TVXS.gr - http://www.tvxs.gr/v9978

Τους τελευταίους μήνες της χούντας θυμίζει το σημερινό κλίμα στην Ελλάδα

Μοιάζει παράδοξο,αλλά η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα θυμίζει τους τελευταίους μήνες πριν την κατάρρευση της απριλιανής δικτατορίας....Ο Στέλιος Κούλογλου για την 42η επέτειο από την εγκαθίδρυση της δικτατορίας.

Μοιάζει παράδοξο,αλλά η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα θυμίζει τους τελευταίους μήνες πριν την κατάρρευση της απριλιανής δικτατορίας. Δεν ακοπεύω φυσικά να συγκρίνω την χούντα του Ιωαννίδη και την κυβέρνηση Καραμανλή: η πρώτη στήριζε την εξουσία της στα τανκ, η δεύτερη έχει εκλεγεί από τον ελληνικό λαό.

Θα ήταν εξ ίσου άδικη η όποια σύγκριση με την σημερινή δημοκρατία μας που παρ ότι ανάπηρη προστατεύει το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης: αρκεί μια ματιά στα ντοκιμαντέρ του Tvxs για την δικτατορία, για να καταλάβει κανείς ότι την εποχή εκείνη κατέληγες στην φυλακή και την εξορία επειδή τραγουδούσες Θεοδωράκη ή έλεγες στους φίλους σου ένα ανέκδοτο για τον Παττακό.

Η καταπίεση ήταν ιδιαίτερα έντονη στην διάρκεια της χούντας του Ιωαννίδη, ο οποίος ανέτρεψε με ένα «παλατιανό πραξικόπημα» τον Γ.Παπαδόπουλο μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973.Ενα μήνα πριν και εδώ αρχίζουν οι ομοιότητες- είχε ξεσπάσει διεθνώς οικονομική κρίση, εξ αιτίας της αλματώδους αύξησης της τιμής του πετρελαίου. Τις επιπτώσεις της κρίσης στην Ελλάδα καλείτο να διαχειριστεί η κυβέρνηση Ανδρουτσόπουλου, ίσως η πιο αναξιόπιστη και ανίκανη κυβέρνηση που γνώρισε η χώρα μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι επιδόσεις της ήταν ανάλογες με αυτές της σημερινής κυβέρνησης, της χειρότερης κατα γενική ομολογία από το 1974 και μετά.

Επρόκειτο και τότε για εποχή σκανδαλολογίας, καθώς ένας από τους στενούς συνεργάτες του Παπαδόπουλου παραπέμφθηκε σε δίκη για το περίφημο σκάνδαλο με τα κρέατα, Από τους πρωτεργάτες του πραξικοπήματος τον Απρίλιο του 1967 , ο Μπαλόπουλος είχε διακριθεί για τις διεφθαρμένες πρακτικές του τόσο ως επικεφαλής του ΕΟΤ όσο και ως υπουργός Εμπορίου όταν και αποφάσισε να εισάγει,φυσικά με το αζημίωτο , σάπια κρέατα από την Ν. Αφρική τα οποία διοχέτευσε στην εγχώρια κατανάλωση. Ο Ιωαννίδης χρησημοποιούσε το σκάνδαλο Μπαλόπουλου για να χτυπήσει το καθεστώς Παπαδόπουλου.

Δεν είναι όμως ούτε τα σκάνδαλο, ούτε η κυβερνητική ανικανότητα ούτε η σοβαρή διεθνής οικονομικη κρίση που κάνουν τόσο έντονες τις ομοιότητες ανάμεσα σε δύο τόσο ξεχωριστές εποχές. Είναι η έλλειψη ελπίδας: αντίθετα με τον πρώτο καιρό μετά την 21η Απριλίου(όταν υπήρχε ελπίδα ότι η χούντα δεν θα κρατήσει πολύ) ή τα επόμενα χρόνια που ξεκίνησε το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα, η συντριβή του Πολυτεχνείου είχε δημιουργήσει μια γκρίζα,σχεδόν καταθλιπτική ατμόσφαιρα.

Ηταν διάχυτη η αίσθηση ότι υπήρχε κάτι πολύ αρρωστημένο μέσα στην εξουσία , στο ΕΑΤ-ΕΣΑ (στρατιωτική αστυνομία του Ιωαννίδη) τότε στο Μέγαρο Μαξίμου σήμερα. Οτι στην ημερήσια διάταξη είχε τεθεί το θέμα της αλλαγής του καθεστώτος, χωρίς να διαφαίνεται πως θα επιλυθεί.

Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή. Ο Ιωαννίδης και το καθεστώς της εφταετίας κατέρρευσαν αφού παρέδωσαν την Κύπρο. Από τον Κ.Καραμανλή και τον Α. Παπανδρέου ως τον Κ. Μητσοτάκη, στο πολιτικό παιχνιδι και την εξουσία επανήλθαν όλοι αυτοί που με την δράση τους είχαν συμβάλλει στην πολιτική κρίση η οποία είχε επιτρέψει σε μια χούφτα παρανοικών, ανίκανων αξιωματικών να σφετεριστουν την εξουσία, ακριβώς 42 χρόνια πριν.

Το νέο αλλά συγχρόνως παλιό προσωπικό εγκαθίδρυσε το καθεστώς της μεταπολίτευσης. Ενα σύστημα που αποτελούσε φυσικά πρόοδο σε σχέση με την δικτατορία, αλλά έχει φτάσει στα όρια του και κλυδωνίζεται σήμερα. Αν το σημερινό κλίμα μοιάζει με αυτό που επικρατούσε τους τελευταίους μήνες της είναι επειδή δεν βρισκόμαστε μπροστά σε απλή αλλαγή κυβέρνησης αλλά μπροστά σε ανάγκες για πολύ βαθύτερς τομές, σε αλλαγή καθεστώτος.

στο καλό Σταμάτη…

Όταν έφυγε ο Νικόλας Άσιμος ήμουνα πολύ μικρός. 3-4 χρόνια αργότερα, όταν άκουσα για πρώτη φορά τα τραγούδια του και γοητεύτηκα από την προσωπικότητα, το λόγο, τους στίχους, τις ερμηνείες του, έψαχνα μανιασμένα να βρω τις κασέτες και τους δίσκους του, τα γραπτά του και πληροφορίες από τη ζωή του. Αυτή η συνήθεια με έβαλε σε μια γενικότερη αναζήτηση, άγνωστων (ειδικά στην επαρχία όπου ζούσα) και φευγάτων τραγουδοποιών της εποχής. Ένας από αυτούς ήταν ο Σταμάτης Μεσημέρης τον οποίο πρωτοάκουσα μέσα από τη φωνή του Παπακωνσταντίνου, αλλά τον αγάπησα μέσα από τα τραγούδια του που ερμήνευε ο ίδιος. Τότε, στις αρχές του 90’ λίγοι τα ήξεραν.

Κάποια φορά, στα 18 μου, βρέθηκα σε μια μεγάλη βιβλιοθήκη με αρχεία εφημερίδων και έμεινα με τις ώρες ψάχνοντας ό,τι είχε γραφτεί για τον Νικόλα τη μέρα μετά το θάνατό του. Ένοιωσα περίεργα σήμερα, διαβάζοντας στις εφημερίδες παρόμοια όμοια αρθράκια με εκείνα της αναγγελίας του θανάτου του Νικόλα, μόνο που τώρα το Νικόλας έγινε Σταμάτης.

Σχεδόν συνομήλικοι, ο ένας κρεμάστηκε στα 39 του ο άλλος νικήθηκε από τον καρκίνο στα 61 του. Καλλιτεχνικά τουλάχιστον, αναφορικά με τις εμφανίσεις τους, ο ένας ξεκίνησε όταν ο άλλος τελείωνε, σαν να υπήρχε μια συνέχεια. Όχι, δεν έμοιαζαν σαν προσωπικότητες, τουλάχιστον απ’ όσο μπορώ να κρίνω μέσα από τα τραγούδια τους. Εξάλλου ο ένας ήταν «τρελός» και ο άλλος ψυχολόγος. Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος ίσως. Ενός νομίσματος που με το θάνατο του Σταμάτη κύλισε και έπεσε στον υπόνομο κάτω από το πεζοδρόμιο κάπου στο κέντρο της Αθήνας… Κι όμως κανένας από τους δυο τους δεν είναι για μένα μύθος. Για τον Νικόλα η εμμονή μου να συλλέγω στοιχειά από τη ζωή του και το έργο του με έκαναν να σχηματίσω μια πιο αντικειμενική άποψη για το ποιος ήταν και για τις αδυναμίες του χωρίς να πάψω στιγμή να θαυμάζω τη δύναμή και το θάρρος του αλλά κυρίως να αγαπάω τα τραγούδια του. Ο Σταμάτης φρόντισε ο ίδιος να σβήσει τα ίχνη όποιου πιθανού μύθου, δείχνοντας τις αδυναμίες του στις τελευταίες δουλειές του (κυρίως σε αυτήν με τον Παπακωνσταντίνου), βγαίνοντας ακόμη και στην τηλεόραση. Δεν έγινε ο άγιος ενάντια στο σύστημα, τίτλος που θα του αποδίδονταν ίσως αν είχε ένα τέλος ανάλογο με αυτό του Νικόλα λιγάκι πιο νέος και με αντίστοιχο τραγικό τρόπο. Πάλι καλά όμως, γιατί ο μύθος έχει αξία όταν αναβλύζει από την ιστορία και όχι από την αυταπάτη.

Ο καθένας δημιουργεί τη δική του ιστορία και μύθο σε σχέση με αυτά που αγαπάει. Τα τραγούδια του Σταμάτη τα αγάπησα ακόμα και με τις αδυναμίες τους, ακόμα κι όταν ήταν μέτρια, ακόμα κι όταν τα τραγουδούσε ο Βασίλης ή άλλοι τραγουδιστές. Όμως η μαγεία του μύθου ήταν αλλού. Εκεί στα εφηβικά μου βράδια που έλιωνα το βυνίλιο του «Άγριου Πλήθους» και την κασέτα του «Μεθάω». Αυτή η ανάμνηση είναι και ο μόνος φόρος τιμής που έχω για τον Σταμάτη…

Υ.Γ. 1: Δεν είναι τυχαίο πως αυτό το μπλογκ, σχεδόν από την αρχή του ντύνεται με τραγούδια του Μεσημέρη.

Υ.Γ. 2: Σταμάτη σε χαιρετώ με εκείνο το μονότονο «Στο καλό» που κλείνει το αγαπημένο μου δίσκο σου…