ο καταλληλότερος υπουργός προσβολής του πολίτη

αναδημοσίευση άρθρου από την Ελευθεροτυπία

Γκάφα Χρυσοχοΐδη μάζεψαν Παπανδρέου, Πετσάλνικος

Κατά τον Μιχ. Χρυσοχοΐδη, δυσφημεί τη χώρα όποιος υποστηρίζει ότι στην Ελλάδα ζουν 500.000 μουσουλμάνοι...

 

Ακρως προσβλητικός για τους μουσουλμάνους ήταν από του βήματος της Βουλής ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχ. Χρυσοχοΐδης. Τόσο, που τα λεγόμενά του χρειάστηκε να «μαζέψουν» ο πρωθυπουργός και ο πρόεδρος της Βουλής.  

Αφορμή στάθηκε μια φράση του Γ. Καρατζαφέρη περί ύπαρξης 500.000 μουσουλμάνων μεταναστών στη χώρα μας, αλλά και περί στενών σχέσεων του υπουργού με τους Αμερικανούς. 

Απαντώντας ο κ. Χρυσοχοΐδης, του είπε επί λέξει: «Εάν οι Αμερικανοί θεωρούν ότι έχουμε 500.000 μουσουλμάνους, το ακούν από σας. Εσείς δυσφημείτε τη χώρα. Εμείς έχουμε μόνο 50.000 μουσουλμάνους μετανάστες. Αλλωστε και οι ΗΠΑ έχουν μουσουλμάνο πρόεδρο».

Ο Φ. Πετσάλνικος, αντιλαμβανόμενος την γκάφα, ζήτησε να διαγραφεί το συγκεκριμένο σημείο από τα πρακτικά και συνέστησε να είναι πιο προσεκτικές οι αναφορές σε σχέση με την πίστη και τα δόγματα, ώστε να μη γίνονται λάθη. Θύμισε δε ότι ο πρόεδρος Ομπάμα είναι χριστιανός.

Και ο πρωθυπουργός όμως στην τριτολογία του αισθάνθηκε την ανάγκη να τονίσει ότι είναι δικαίωμα του κάθε πολίτη να πιστεύει σε όποιο θρησκευτικό δόγμα επιθυμεί.

Α.Ε.Μ. - Α.Ν.Γ. 

πηγή: http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=09/02/2010&id=130109

πολιτουριστόσφαιρο (ή πασοκοπολιτισμός)

Ο αγράμματος νεολαϊκισμός

Πηγή: http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=514886

Σχόλιο του Κώστα Βούλγαρη σε μια πρόσφατη ομιλία του Υπουργού Πολιτισμού και την διαδρομή από τον Ζάχο Χατζηφωτίου στον Παύλο Γερουλάνο...

Το «θεώρημα» του κ. Γερουλάνου για τον Πολιτισμό

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ
Αθήνα, 19 Δεκεμβρίου 2009

Χαιρετισμός Υπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού,
κ. Παύλου Γερουλάνου
στην έκθεση «Γιάννης Τσαρούχης 1910-1989»
του Μουσείου Μπενάκη

Επιτρέψτε μου σήμερα να αισθάνομαι μια ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση, καθώς επιστρέφω σε αυτόν τον χώρο ως πολιτικός προϊστάμενος.
Όχι μόνο του μουσείου αλλά και κάθε μέλους της οικογένειας μου που βρίσκεται εδώ.
Επιτέλους, επιβλήθηκε η ιεραρχία που είχα βάλει στο μυαλό μου από τότε που ήμουν 5 ετών...
Και επιτρέψτε μου μέσα σε αυτήν την φόρτιση να μην αναφερθώ μόνο στον Γιάννη Τσαρούχη. Άλλωστε δεν είναι εύκολο να μιλήσει κανείς για τον Γιάννη Τσαρούχη μετά τον Άγγελο και προφανώς δεν είναι εύκολο να μιλήσει κανείς για τον Γιάννη Τσαρούχη μετά την Νίκη που ευχαριστούμε για την συγκλονιστική της ανακοίνωση.
Αλλά να αναφερθώ και στην γιαγιά μου, την Ειρήνη Καλλιγά που μου τον έμαθε.
Από όπου και αν μας κοιτάει σήμερα είμαι βέβαιος ότι θα είναι περήφανη.
Ίσως όχι μόνο διότι το μουσείο που τόσο αγάπησε, φιλοξενεί το έργο του ανθρώπου που τόσο αγάπησε. Ούτε διότι ο εγγονός της προσφωνεί την έκθεση του φίλου της.
Αλλά διότι κατάφερε επιτέλους να δει τα παιδιά της και τα εγγόνια της όλα τώρα πια - την Αιμιλία, τον Μαρίνο, την Δέσποινα, την Ειρήνη, την Μαρίνα αλλά και τον Παύλο να εργάζονται για αυτά που η ίδια αφιερώθηκε: για την Πατρίδα της, το μουσείο Μπενάκη και το Ελληνικό πολιτισμό.
Τον Ελληνικό πολιτισμό για τον οποίο πολλά θα είχε να πει σήμερα ο Γιάννης Τσαρούχης.
Και για όσους βιάζονται να επιβάλουν σε αυτήν την σκέψη το καυστικό χιούμορ του Τσαρούχη, (και να 'μαστε καλά έχουμε δημιουργήσει άφθονη τροφή για το χιούμορ του) θα σας θυμίσω μια άλλη πτυχή του ζωγράφου.
Αυτή που κατάφερνε να βρει σε έναν κόσμο δύσκολο και πολλές φορές άγριο την ομορφιά του.
Εκείνες τις μέρες που ο Κουν, ο Χατζηδάκης, η Μελίνα, ο Μίκης, ήταν μέρος μιας απίστευτης καθημερινότητας.
Μιας καθημερινότητας που ανακάλυπτε τα ρεμπέτικά αλλά την ίδια ώρα τα έκρυβε να μην τα βρουν οι αστυφύλακες.
Μιας καθημερινότητας που δόξαζε το όμορφο και την ίδια ώρα το έστελνε εξορία.
Μιας εποχής όπου η προσωπικότητά σου καθώς και οι σεξουαλικές προτιμήσεις μπορούσαν να είναι αδίκημα.
Όσοι γνωρίσαμε τον Γιάννη Τσαρούχη και την εποχή του μόνο μέσα από την ιστορία και την τέχνη του δεν μπορούμε να μιλήσουμε με το ίδιο πάθος αυτών που τον αγάπησαν και αυτών που αγαπήθηκαν από εκείνον.
Και όμως κάτι υπάρχει στην τέχνη του Γιάννη Τσαρούχη που εμπνέει εμάς.
Ίσως και περισσότερο και από εσάς που τον ζήσατε.
Αυτή την μετέωρη ισορροπία μεταξύ του κλασσικού και του επαναστατικού, όπως την είπε ο Ελύτης.
Μεταξύ του λαϊκού και του προνομιακού.
Μεταξύ του Ελληνικού και του διεθνούς.
Μια μετέωρη ισορροπία που θυμίζει λίγο φιγούρα στο ζεϊμπέκικο.
Λίγο να γύρεις προς μια μεριά και χάνεις την μαγεία της.
Μας εμπνέει εμάς περισσότερο διότι ζούμε σε έναν κόσμο που οι διαφορές ισοπεδώνονται με απίστευτη ταχύτητα, που οι ισορροπίες αντέχουν μόνο μέσα στον ελάχιστο κοινό παρανομαστή.
Και σε αυτόν τον κόσμο ψάχνουμε να βρούμε κάθε τι που μας κάνει ιδιαίτερους.
Σίγουρα δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε το αύριο κοιτώντας στο χθες.
Όμως μπορούμε να δημιουργήσουμε το αύριο μόνο αν ξέρουμε ποιοι είμαστε.
Αν γνωρίζουμε καλά την ταυτότητά μας.
Στον Γιάννη Τσαρούχη, μπορούμε να ξαναβρούμε αυτήν την μαγευτική ισορροπία που είναι τόσο Ελληνική και έχουμε τόσο ανάγκη.
Διότι στην τέχνη του αλλά και ο ίδιος προσωπικά μπορούσε να είναι βαθιά πατριώτης χωρίς να εμπνέει εθνικισμό.
Βαθιά καθημερινός χωρίς να γίνεται κοινότυπος.
Ενθουσιώδης για την ζωή χωρίς να σαχλαμαρίζει.
Σεξουαλικός χωρίς να είναι πρόστυχος.
Καυστικός χωρίς να είναι προσβλητικός.
Βαθιά πολίτης μιας νέας Ελλάδας χωρίς να γίνεται νέο-Έλληνας.
Τα πάντα για εκείνον ήταν τέχνη και μέσα από την τέχνη τα πάντα ήταν ταυτότητα.
Η ταυτότητα μιας Ελλάδας που μας κάνει περήφανους.
Μια Ελλάδας που ξαναζήσαμε εφήμερα στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων και μετά ξαναχάσαμε βυθισμένοι στην συντήρηση και την φθορά.
Είναι ώρα να ξαναπιάσουμε το νήμα από εκεί που το αφήσαμε και αυτή η έκθεση δεν θα μπορούσε να έρθει σε καλύτερη στιγμή από αυτήν.
Διότι η ομορφιά στο έργο του Γιάννη Τσαρούχη δεν είναι ότι απεικόνισε όμορφα ένα ιδεατό κόσμο.
Αλλά ότι ανακάλυψε μέσα σε έναν κόσμο φλύαρο την απλή ομορφιά του.
Την Ελληνική ομορφιά του.
Και η δική μου γενιά το έχει πολύ ανάγκη αυτό.
Είμαι σίγουρος ότι αν ο Γιάννης Τσαρούχης ζούσε σήμερα θα χαιρόταν, ότι για μια ακόμη φορά η Ελλάδα θα ψάξει τον εαυτό της μέσα στην τέχνη του.
Η πιο όμορφη πρόκληση που έχουμε μπροστά μας σαν χώρα είναι να τον ξαναβρούμε και να τον μοιραστούμε με τον κόσμο.
Σε κάθε τι που κάνουμε, σε κάθε τι που δημιουργούμε, σε κάθε υπηρεσία που προσφέρουμε.
Ευχαριστώ.

[Πιστή αντιγραφή (copy-paste) από το site του Υπουργείου Πολιτισμού]


 
Ναύτες με τσαρούχια...
Ο αγράμματος νεολαϊκισμός του κ. Γερουλάνου
ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΟΥΛΓΑΡΗ

Ως φορολογούμενος και ευπειθής πολίτης, νομίζω ότι έχω το δικαίωμα να φαντάζομαι, πως με την ίδια, παροιμιώδη πια διαδικασία, με την οποία επιλέγονται οι Γενικοί Γραμματείς των υπουργείων (βιογραφικά κλπ), επιλέχθηκαν από τον πρωθυπουργό οι υπουργοί του, ιδιαίτερα δε ο υπουργός Πολιτισμού, ο οποίος εκφράζει όχι μόνο τον πολιτικό αλλά και τον «πολιτιστικό» πολιτισμό της κυβέρνησης. Δεν γνωρίζω όμως ποια συγκεκριμένα κριτήρια έχουν προβλεφθεί για την εν λόγω θέση, και με μεγάλο ενδιαφέρον θα τα διάβαζα, αν το γραφείο του πρωθυπουργού τα αναρτούσε στο Διαδίκτυο. Μέχρι τότε, δικαιούμαι νομίζω να αναρωτιέμαι, ποια προσόντα χρειάζονται για να ανατεθεί σε κάποιον το Υπουργείο Πολιτισμού; Αρκεί η φαντασίωση ενός πανταετούς νέου;
Διότι, ο παλαιός πασοκικός λαϊκισμός, της δεκαετίας του '80, αναμφισβήτητα περιείχε ικανή δόση λαϊκότητας, και μάλιστα σε αρκετές από τις κοινωνικές συνάψεις του εξέφραζε μια οργανική σχέση με στρώματα και κοινωνικές κατηγορίες. Αντίθετα, ο αναδυόμενος, νέας κοπής λαϊκισμός είναι τόσο φαιδρός, που καταντά επικίνδυνος. Το προηγηθέν λογύδριο του υπουργού Πολιτισμού αποτελεί ένα χαρακτηριστικό δείγμα.
Τώρα, η έννοια, ή έστω το φαντασιακό της λαϊκότητας, και οι γενιές που εγκαλούσε ως ιστορικά υποκείμενα στο πλαίσιο της «Εθνικής λαϊκής ενότητας», έχουν αντικατασταθεί από την επίκληση του φιλότεχνου και φιλολαϊκού προφίλ της οικογένειας του κ. Γερουλάνου και από την προβολή τού οικογενειακού μοντέλου τής συνέχειας μέσα στο χρόνο (μαζί με την ταξική κυριαρχία της).
Εκείνη, η παλαιά λαϊκότητα, ενείχε το στοιχείο μιας ορισμένης (ατελούς, φυσικά) δημοκρατικότητας, εντάσσοντας στην αφήγησή της ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας και του πολιτισμού της, ενώ τώρα αναδεικνύεται ο κυνισμός μιας κούφιας «αριστοκρατικότητας». Όχι βέβαια ο (θεμιτός, κατά τη γνώμη μου) εστετισμός μιας ελίτ του πνεύματος, αλλά η βαλκανοπρεπής και άμουση, διαχειριστική έπαρση των εκλεκτών του αρχηγού, που μάλιστα δεν τους αρκεί ο ορίζοντας του πολιτικού έθνους των νεοελλήνων, το οποίο ίδρυσε η επανάσταση του 1821, αλλά επικαλούνται την τρισχιλιετή αίγλη ενός ενιαίου και αδιάσπαστου «Ελληνισμού», αναγορεύοντας ως σύμβολο και πρότυπο τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004, προφανώς προσβλέποντας σε νέες εργολαβίες (ήδη, ο κ. Γερουλάνος έχει αναγγείλει μεγάλη αρχαιοπρεπή φιέστα, για τον εορτασμό των 2.500 ετών από τη μάχη του Μαραθώνα...)
Μήπως αυτή, η φιλοτεχνούμενη από τον κ. Γερουλάνο «ταυτότητά μας», συνιστά μία ακόμη έκφραση του εθνικισμού, ο οποίος άλλωστε αποτελεί συστατικό στοιχείο κάθε λαϊκισμού; Όχι, μόνο. Μήπως αφορά προσωπικά τον υπουργό Πολιτισμού; Και πάλι, όχι. Νομίζω πως πρόκειται για κάτι περισσότερο: εκφράζει, επιπλέον, την ταξική έπαρση και εν ταυτώ την πνευματική ένδεια των (πολιτικά και πολιτισμικά) παρασιτικών μερίδων του συγκροτήματος κοινωνικής και πολιτικής εξουσίας, που δεν έχουν κανένα Λόγο να εκφέρουν και, όταν εκτίθενται στο δημόσιο χώρο, καταφεύγουν σε κάθε λογής μαξιμαλισμούς και οικειοποιήσεις, μέσα από αδέξιες πόζες, μέσα από λογύδρια αντί για πολιτικές ομιλίες (με άπειρα και παιδαριώδη ορθογραφικά και συντακτικά λάθη - π.χ., ο Μάνος Χατζηδάκις είχε επιλέξει το γιώτα και όχι τοήτα στην κατάληξη του ονόματός του...).
Αν ξύσεις λίγο το λούστρο αυτής της λαϊκίζουσας αριστοκρατικότητας (που οχυρώνεται πίσω από λέξεις-άλλοθι: ρεμπέτικο, εξορία, αστυφύλακας), αμέσως εμφανίζονται όλα τα διαχρονικά συντηρητικά στερεότυπα, που συνέχουν την πιο σκληρή αστική αφήγηση, η οποία έχει ως σημαία της την τρισχιλιετή «Ελληνικότητα» και έμβλημά της τον (επίσης τρισχιλιετή) «Ελληνικό πολιτισμό». Στερεότυπα που ανακαλούν, με εντυπωσιακές αναλογίες, εποχές της δεκαετίας του 1930 και του μεταπολέμου, όταν αυτή η αφήγηση εξέφραζε όλη την οίησή της. Ακόμη και τότε, όμως, υπήρχε η αίσθηση του δημόσιου χώρου. Τώρα, ο δημόσιος χώρος είναι προέκταση του σαλονιού μας, και βρίσκεται στο έλεος του «γούστου» μας, μαζί με όλα τα άλλα (όπως οι κανόνες της γλώσσας, ενός δημόσιου, και μάλιστα, κυβερνητικού εγγράφου...).
Γράφω αυτές τις γραμμές, έχοντας δίπλα μου τα ποιήματα του Νικολάου Κάλας, του μεγάλου εκείνου διανοούμενου και ποιητή, ο οποίος, ακούγοντας καθημερινά τέτοια και χειρότερα, το 1938 εγκατέλειψε τη μίζερη Ελλάδα της εποχής του, που και τότε αναζητούσε την «Ελληνική ομορφιά» και φαντασιωνόταν πως, με τις Μεταξικές φιέστες, οικοδομούσε τον «Τρίτο Ελληνικό Πολιτισμό», εκσυγχρονίζοντας το Παλαμικό κοσμοείδωλο με «μοντερνιστικές» πιρουέτες.
Έτσι, ο Κάλας κατέληξε στην Αμερική, αλλά, εκεί, δε σπατάλησε το χρόνο του χαζεύοντας τις βιτρίνες της Νέας Υόρκης. Χωρίς καμαρίλες και διαδρόμους, αναδείχθηκε σε έναν από τους κορυφαίους κριτικούς τέχνης του 20ού αιώνα. Ας θυμηθούμε, λοιπόν, πώς χαρακτήρισε με ένα στίχο του, ο μεγάλος και διαχρονικός σύντροφος Νικόλαος Κάλας, τους φιλότεχνους, κομψευόμενους και ελληνοπρεπείς «επιβάτες» της αθηναϊκής εξουσίας: «ναύτες με τσαρούχια».
Από εκείνη τη μεσοπολεμική αφέλεια, και την καθεστωτική μεταπολεμική έπαρση, πιάνει το νήμα ο νυν υπουργός Πολιτισμού. Μόνο που το «υφάκι», όσο κι αν περιφέρεται, όσους παρατρεχάμενους και μισθοδοτούμενους κι αν «συγκινεί», δε συνιστά κάποιο ύφος. Ο εξυπναδισμός δεν υποκαθιστά την πνευματικότητα. Η αγραμματοσύνη, η ένδεια της γλώσσας και της σκέψης δεν κρύβονται, όσα μεταπτυχιακά κι όσες οικογενειακές σχέσεις με διασημότητες κι αν επικαλείται ο κάθε γόνος. Το ανιστόρητο δεν καλύπτεται με την προβολή της οικογενειακής «μικροϊστορίας».
Εν ολίγοις, ακόμη κι αυτή η κυβέρνηση νομίζω πως άξιζε καλύτερης τύχης, όσον αφορά στη διαχείριση του Πολιτισμού. Της άξιζε, έστω, ένας Ζάχος Χατζηφωτίου. Ο οποίος, όσο γραφικός κι αν ήταν, τουλάχιστον είχε τη συναίσθηση της ανεπάρκειάς του, αλλά και την επιδίωξη της καλλιέπειας, ενώ ο κ. Γερουλάνος μάς πετά στα μούτρα μια ατημέλητη και «χειραφετημένη» πόζα, μπρος στην οποία οφείλουμε να υποκλιθούμε οι ιθαγενείς, θαμβωμένοι από την καταγωγή του και τα μαυσωλεία της Μπενάκειου τέχνης που διαχειρίζεται η οικογένειά του.
Η διαδρομή, από τον Χατζηφωτίου στον Γερουλάνο, αποτυπώνει την παρακμή της κοσμικής Αθήνας - η πολιτική για τον Πολιτισμό είναι μια συζήτηση άλλης τάξης.

προστάτες του πολίτη: άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε το γκλοπ του αλλιώς…

Σχόλιο για το άρθρο που ακολουθεί:
Φανταστείτε τι θα γινόταν αν η κυρία δεν είχε χαρτιά παραμονής, δεν ήταν σύζυγος γνωστού μουσικού και αποκαλούσε η ίδια «ζώα» τα ζώα.

Ακολουθεί αναδημοσίευση από το TVXS.gr

Αστυνομικοί με πολιτικά έδειραν νεαρή Αρμένισσα με δίχρονο παιδί στην Κυψέλη

 

Νέο περιστατικό αστυνομικής αυθαιρεσίας έλαβε χώρα στην Κυψέλη - τη στιγμή μάλιστα που ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη πραγματοποιεί συνέντευξη τύπου για την αυθαιρεσία των Σωμάτων Ασφαλείας. Αστυνομικοί με πολιτικά ξυλοκόπησαν στη μέση του δρόμου νεαρή γυναίκα από την Αρμενία, η οποία είχε μαζί της το δίχρονο παιδί της. Το tvxs μίλησε στο δικηγόρο της 35χρονης, κ.Μάνο Διαμαντάρα.

Η 35χρονη κάτοικος Κυψέλης γύριζε από το super market την περασμένη Πέμπτη το πρωί φορτωμένη με ψώνια, και σπρώχνοντας το καρότσι με το δίχρονο γιο της. Στη συμβολή των οδών Επτανήσου και Κεφαληνίας, προσπάθησε να διασχίσει το δρόμο, ωστόσο στο σημείο αυτό δεν υπάρχει φανάρι και κανένα αυτοκίνητο δε σταματούσε για να περάσει η γυναίκα με το παιδί. «Στο σημείο αυτό, δύο γυναίκες που στέκονταν παρακείμενα άρχισαν να κατακρίνουν τη συμπεριφορά των οδηγών, κάνοντας σχόλια όπως ‘πώς είναι δυνατόν να μη σταματάει κανένας’, ‘κοίτα κάτι ζώα’ και ‘δεν έχουν τρόπους’», εξηγεί στο tvxs ο δικηγόρος της 35χρονης, κ.Διαμαντάρας.

«Τότε σταμάτησε ένα συμβατικό αυτοκίνητο και από αυτό πετάχτηκαν τρεις άντρες με πολιτικά ρούχα, φωνάζοντας ‘ποιον είπες ζώο’, απευθυνόμενοι μάλιστα στη νεαρή μητέρα, νομίζοντας ότι αυτή είχε κάνει το σχόλιο», συνεχίζει ο κ.Διαμαντάρας. Η νεαρή μητέρα προσπάθησε να απολογηθεί, λέγοντας ότι δεν είχε πει τίποτα, και τότε οι άντρες – προφανώς επειδή αντιλήφθηκαν τη διαφορετική προφορά της – θεώρησαν εσφαλμένα ότι είναι Ρουμάνα, και άρχισαν να φωνάζουν «ποιον είπες ζώο, ρε Ρουμάνα»;

«Η 35χρονη αντέτεινε ότι δεν είναι Ρουμάνα, αλλά ότι αυτό δεν έχει καμία σημασία γιατί όλοι είμαστε άνθρωποι. Τότε, ο αστυνομικός απαίτησε να δει τα χαρτιά της και αυτή απάντησε ότι τα έχει στο σπίτι της, τους ζήτησε μάλιστα να έρθουν μαζί της μέχρι το σπίτι, για να τους τα δείξει εκεί ώστε να λήξει το περιστατικό», συνεχίζει ο κ.Διαμαντάρας.

Ξυλοκόπημα στη μέση του δρόμου

Η απάντηση της μητέρας πυροδότησε την οργή του αστυνομικού. «Φωνάζοντας ‘αυτά να τα κάνεις στη χώρα σου, εδώ είναι Ελλάδα’, έδεσε τη γυναίκα με χειροπέδες, ενώ όταν αυτή προσπάθησε να πραγματοποιήσει κλήση από το κινητό της, το άρπαξε και το πέταξε στο δρόμο. Εν τω μεταξύ, είχαν μαζευτεί γείτονες, οι οποίοι φώναζαν στους αστυνομικούς να αφήσουν ελεύθερη τη γυναίκα», διηγείται ο κ.Διαμαντάρας. Μάλιστα, η γυναίκα που είχε πράγματι ονομάσει «ζώα» τους οδηγούς που δε σταματούσαν, μίλησε στους αστυνομικούς, αποδεχόμενη ότι αυτή είχε κάνει τα επίμαχα σχόλια. Όμως, αυτοί την απείλησαν ότι αν δεν απομακρυνθεί θα τη μεταφέρουν στο αυτόφωρο.

Το χειρότερο στοιχείο αποτελεί, ωστόσο, το γεγονός ότι το καρότσι με το δίχρονο παιδί είχε εγκαταλειφθεί παραπλεύρως και η γυναίκα – δεμένη με χειροπέδες – άρχισε να φωνάζει «το παιδί μου», προσπαθώντας να πλησιάσει. «Η αντίδραση της μητέρας έγινε αντιληπτή ως ‘αντίσταση’ από τους αστυνομικούς, οι οποίοι την πέταξαν στο πεζοδρόμιο, ενώ ένας από αυτούς την πάτησε στο σημείο των νεφρών!» καταγγέλλει ο κ.Διαμαντάρας. Ένας γείτονας, πήρε το παιδί στα χέρια του, ενώ την ίδια στιγμή οι αστυνομικοί τοποθέτησαν τη γυναίκα στο συμβατικό αυτοκίνητο, μέχρι τη στιγμή που ήρθε περιπολικό το οποίο μετέφερε τη μητέρα και το... παιδί στο τμήμα της οδού Θήρας στην Κυψέλη. Στο αστυνομικό τμήμα οι γείτονες έφεραν τα χαρτιά της γυναίκας, αποδεικνύοντας τη νόμιμη παραμονή της στη χώρα – καθώς είναι σύζυγος Έλληνα πολίτη – ενώ μητέρα και παιδί παρέμειναν «υπό κράτηση» για μερικές ώρες.

«Αν υποβάλεις μήνυση θα σου πάρουν το παιδί»

Στο αστυνομικό τμήμα ξεκίνησε και ο αγώνας της 35χρονης για απόδοση δικαιοσύνης. Συγκεκριμένα, εντελώς μόνη της – καθώς δε της δόθηκε δικαίωμα να συνομιλήσει με δικηγόρο, ενώ ο σύζυγός της, γνωστός Έλληνας μουσικός, έλειπε για παραστάσεις στο εξωτερικό – υπέβαλε μήνυση κατά αγνώστου και στη συνέχεια επισκέφθηκε τον Εισαγγελέα και έλαβε εισαγγελική παραγγελία για διενέργεια ιατροδικαστικής εξέτασης.

«Στο τμήμα, ωστόσο, οι αστυνομικοί προσπάθησαν να τρομοκρατήσουν τη γυναίκα, φωνάζοντας ότι αν επιχειρήσει να υποβάλει μήνυση κατά των αστυνομικών, θα οδηγηθεί στο αυτόφωρο και θα ‘της πάρουν το παιδί’. Γι΄αυτό άλλωστε και δεν της δόθηκαν τα στοιχεία των αστυνομικών που τη χτύπησαν και έτσι αναγκάσθηκε να υποβάλει τη μήνυση κατά αγνώστου», σχολιάζει ο κ.Διαμαντάρας. Οι εξελίξεις αναμένονται, ως εκ τούτου, μέσα στην ημέρα, όταν η νέα γυναίκα, συνοδευόμενη αυτή τη φορά από το συνήγορό της, θα επιστρέψει στο τμήμα και θα απαιτήσει να της κοινοποιηθούν τα ονόματα των αστυνομικών, ώστε να προσωποποιηθεί η μήνυση εις βάρος τους. Την ίδια στιγμή, ανακοινώθηκε σήμερα από το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας ότι διατάχθηκε Ένορκη Διοικητική Εξέταση για την υπόθεση, με σκοπό να αποδοθούν ευθύνες στα αρμόδια πρόσωπα.

http:///www.tvxs.gr/v26772

ο τρομο-κράτος

Είμαστε τρομοκράτες όλοι-όλοι,
Είμαστε τρομοκράτες με πρώτο το Μανώλη.
Που δεν πήγε στο στρατό
Φοβότανε τον πόλεμο δεν ήθελε τα όπλα
Ποιος είναι ο τρομοκράτης, ποιος; - Ο χαχόλης ο Μανώλης ο φαιδροπαιδαράς
Γιατί ποτέ δε δέχτηκε να γίνει βρωμοποδαράς.

Είμαστε τρομοκράτες, είμαστε τρομοκράτες
Κι οι πρόγονοί μου εργάται τρομοκράται ήταν κι αυτοί,
Με την τρομοκρατία πεθαίνει η εξουσία
Δεν έχουμ’ εκκλησία, αστυνομία, στρατό και βουλή.

Είναι το κράτος ο τρομοκράτης;
Όχι το κράτος είναι η τάξις
Είναι ο εργάτης ο τρομοκράτης; - Όχι, ο εργάτης είναι το πτώμα, και είναι στο κόμμα, κοιμάται ακόμα!!!


Μα είναι το κόμμα ίσον το πτώμα;
Όχι το κόμμα είναι ένα.

Κουκουκουκουέ το πτώμα σου λαέ
Κουκουκουκουέ το πτώμα σου λαέ
Για να έχεις σύνταξη καλή, συστοιχία
Και κατάταξη, ταξινομημένο και αριθμημένο
Κουρδιστό ραμολιμέντο. Να μην είσαι
Τρομοκράτης, αρνησίθρησκος, χωριάτης,
Ανυπόταχτος, τεμπέλης, άπατρις, κοπανατζής.
Για να είσαι δημοκράτης, χάφτης και
Σοσιαληστής (όλοι μαζί) καντηλανάφτης.

Είμαστε τρομοκράτες, είμαστε τρομοκράτες
Κι οι πρόγονοί μου εργάται τρομοκράται ήταν κι αυτοί,
Με την τρομοκρατία πεθαίνει η εξουσία
Δεν έχουμ’ εκκλησία, αστυνομία, στρατό και βουλή.


Είναι οι μπάτσοι οι τρομοκράται;
Όχι, οι μπάτσοι είναι φρουροί.
Είναι το τάγμα ο τρομοκράτης;
Όχι, το τάγμα είναι πατρίς.
( Ζήτω η πατρίς )
Είναι η δουλειά μας τρομοκρατία;
Όχι, δουλεία ίσον τιμή.
Είναι οι παπάδες οι τρομοκράτες;
Όχι, θρησκεία είναι τα θεία
Μήπως οι νόμοι τρομοκρατούν;
Όχι, οι νόμοι νομοθετούν
Τρομοκρατία ίσον βουλή;
Μα όχι, βουλή μας είναι η ψήφος
Κι ο ψηφοφόρος θανατηφόρος!!!
Το είπε κι ο πρώτος μουγγός μασκοφόρος αυτό.

Είμαστε τρομοκράτες, είμαστε τρομοκράτες
Κι οι μασκοφόροι εργάτες τρομοκράται ήταν κι αυτοί,
Με την τρομοκρατία πεθαίνει η εξουσία
Δεν έχουμ’ εκκλησία, αστυνομία, στρατό και βουλή.

Τρομοκρατία ίσον Δαφνί;
Όχι, βαρά και ψυχοσορροπεί
Κι αφού μας μοντάρει! Ξανά στη γραμμή
Μα τότε σχολείο σημαίνει και τρόμος!!!
Όχι. Διδάσκεσαι πίστιν στους νόμους
Τρομοκρατούνε οι δικασταί;
Μα, δικασταί μας είναι η έδρα.
Μα, μήπως η έδρα ισοπεδώνει;
Όχι. Η έδρα μας σουλουπώνει, μας καλιγώνει,
Μας το βιδώνει γερά το τιμόνι στα μπισινά!!

Εν-δύο-τρία-εμπρός με χαρά.
Κράτος, σχολεία, θρησκεία, στρατός
Νομοθετούνε για μας ευτυχία
Τα συνδικάτα το κόμμα φραγμός
Κάντε εμετό και νιώστε αηδία.

Για να μπορέσει επιτέλους ( γαμώ το κέρατό μου ) να σηκώσει
Το κεφάλι ο τρομοκράτης που είναι μέσα σας
( και κοιμάτε ο καργιόλης ).

Είμαστε τρομοκράτες όλοι-όλοι,
Είμαστε τρομοκράτες με πρώτο το Μανώλη.

Ποιος είναι ο τρομοκράτης, ποιος;

Ο χαχόλης ο Μανώλης ο φαιδροπαιδαράς

Γιατί ποτέ δε δέχτηκε να γίνει βρωμοποδαράς…

στίχοι του αρχιτρομοκράτη Νικόλα Άσιμου

υπουργείο πολιτισμού, τουρισμού και mousaka

Μας εξέπληξε ο καινούριος πρωθυπουργός. Έκανε πράξη αυτό που πιστεύουν όλοι οι νεοφιλελεύθεροι γιάπηδες. Πως ο Πολιτισμός κι ο Τουρισμός στην Ελλάδα είναι σχεδόν ταυτόσημες έννοιες. 

Τζατζίκι σε τραπεζάκι μπροστά σε πισίνα με ολίγες αρχαίες πέτρες τριγύρω πάνω στις οποίες κάθονται σέξυ τουρίστριες . Με άλλα λόγια υπουργείο πολιτισμού και τουρισμού όπως προφανώς το αντιλαμβάνεται το νέο ΠΑΣΟΚ. Προτείνω το Υπουργείο να μεταφερθεί στη Μύκονο και να βάλει και τον Σάκη σε κάποιο πόστο εκεί. Ενώ για τους πιο κουλτρουριάρηδες ας φτιάξουν ένα υφυπουργείο κουλτούρας απέναντι από το μέγαρο μουσικής ή από την εφημερίδα Τα Νέα με τη γυναίκα του Νταλάρα υφυπουργό (ή τον ίδιο το Νταλάρα). 

Ήρθε το ΠΑΣΟΚ και το καταλάβαμε!

Ώρε γλέντια!

Υ.Γ. Κρίμα που λείπει κι ο Γιαννόπουλος, θα μπορούσε να βοηθήσει στην ανάπτυξη πολιτιστικών κέντρων!

έγκυρη δημοσκόπηση

Το SensedPlace καταπατεί τους νόμους, οι οποίοι γι’ αυτό υπάρχουν εξάλλου, και δημοσιεύει λίγες μέρες πριν τις εκλογές έγκυρη δημοσκόπηση με πρωτοποριακά ποιοτικά στοιχεία η οποία προέρχεται από δείγμα 666 ανθρώπων. Η επικοινωνία έγινε μέσω τηλεπάθειας κι άλλων επικοινωνιακών παθήσεων το Σαββατοκύριακο 26 & 27 Σεπτεμβρίου 2009 από την ΜεΚαΧα Τζι Αρ για λογαριασμό του Sensedplace.

ΠΑΣΟΚ - 40%

12% αμετανόητοι Παπανδρεϊκοί που μπερδεύουν βούρτσες και άλλα είδη οικιακής χρήσης με την πολιτική

8% εν αναμονή διαφόρων ειδών ρουσφετιού  
6% ψηφοφόροι που ψηφίζουν ό,τι ψηφίζει ή ψήφιζε ο πατέρας τους ή τους πει ο/η σύζυγος, γιος, κόρη, μπατζανάκης κλπ τους 
5% νεογιάπηδες που απλά προτιμούν το πράσινο χρώμα

5% ψηφοφόροι που πάντα είναι με όποιον πρόκειται να κερδίσει

4% λαμόγια που αντιπαθούν (χωρίς λόγο) τη ΝΔ

Σύνολο 40%

ΝΔ – 33%

10% αμετανόητοι Καραμανληκοί και άτομα τρίτης ηλικίας, οι οποίοι έτσι έμαθαν χωρίς να θυμούνται το γιατί και το πως

8% ψηφοφόροι που ψηφίζουν ό,τι ψηφίζει ή ψήφιζε ο πατέρας τους ή ό,τι τους πει ο/η σύζυγος, γιος, κόρη, μπατζανάκης κλπ τους
6% νεογιάπηδες που απλά προτιμούν το μπλε χρώμα

5% ψηφοφόροι δεξιόψυχοι και βάλε, που δεν τους έχει πείσει ακόμα ο Καρατζαφέρης

4% λαμόγια που αντιπαθούν (χωρίς λόγο) το ΠΑΣΟΚ

Σύνολο 33%

KKE – 9%

3% αμετανόητοι Σταλινικοί, συχνά κάποιας ηλικίας οι οποίοι και να θέλουν είναι πολύ αργά να αλλάξουν

3% κνίτες κάθε ηλικίας, με πολύ καλές επιδώσεις στην αποστήθιση τσιτάτων

1% περιφρουρητές διαδηλώσεων και όχι μόνο

1% απογοητευμένοι του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, μίζεροι και ξυνομούτσουνοι

1% θαυμάστριες της Αλέκας και της Λιάνας

Σύνολο 9%

ΛΑ.Ο.Σ – 7%

3% νεοδημοκράτες που βρήκαν επιτέλους τον φυσικό ιδεολογικό τους χώρο

2% φανατικοί χριστιανοί, ελληνάρες και νεογενίτσαροι

1% σώματα ασφαλείας κατώτερων κυρίως βαθμίδων, σεκουριτάδες, κυνηγοί, αγροφύλακες, παπάδες κι όλο τους το σόι

1 % αμετανόητοι οπαδοί παλαιών καθεστώτων, παλαιοδεξιοί και παλαιοημερολογίτες

Σύνολο 7%

ΣΥΡΙΖΑ – 4%

1% απομεινάρια του ΚΚΕ εσωτερικού, συχνά κάποιας ηλικίας, οι οποίοι και να θέλουν είναι πολύ αργά να αλλάξουν

1% χαμένοι αριστεροί και χαμένοι γενικότερα

1% πασοκόψυχοι που τους απογοήτευσε το ΠΑΣΟΚ (π.χ. τους έφαγε τα λεφτά στο χρηματιστήριο)

1% νεαροί που βράζει το αίμα τους και εξατμίζει το μυαλό τους

Σύνολο 4%

Οικολόγοι – 3%

1% θαυμάστριες του Καφετζόπουλου

1% βετζετέριανς

1% απολιτίκς με ανακυκλωμένα μυαλά

Σύνολο 3%

Λοιπά – 3%

2% διάφοροι κολλημένοι

1% πλακατζήδες 

Σύνολο 3%

Η αποχή υπολογίζεται στο 10% (με απόκλιση -5, +40) αναλόγως με τον καιρό, τη θέση της σελήνης, τη τσαντίλα που δεν θα έχει μπάλα εκείνη την Κυριακή κι άλλες ψυχολογικές παραμέτρους).

αυτή είναι η αλήθεια

Δεν ξέρω πόσες δεκάδες φορές στις ομιλίες του ο πρωθυπουργός (που μετράει ανάποδα) επαναλαμβάνει τη φράση «αυτή είναι η αλήθεια». Ποιος νομίζει ότι είναι ή πόσο ηλίθιο θεωρεί επιτέλους τον ελληνικό λαό; Πως μπορεί να ισχυρίζεται τόσο ευθαρσώς πως η δικιά του «αλήθεια» είναι η αλήθεια; Μια τόσο φασιστική φράση όπως αυτή, μήπως αποσκοπεί επικοινωνιακά να προσελκύσει το υποσυνείδητο των ψηφοφόρων του που διαρρέουν προς τον ΛΑ.Ο.Σ; Δυστυχώς για αυτόν και για την Ελλάδα, ο Καρατζαφέρης είναι πολύ πιο διαβασμένος επικοινωνιακά και βέβαια πολύ πιο έξυπνος από τον Καραμανλή (όχι πως το τελευταίο είναι δύσκολο…) ώστε να πάρει μια μεγάλη μερίδα των ψηφοφόρων της ΝΔ οι οποίοι έχουν τα απαραίτητα ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Εξάλλου ο Καρατζαφέρης δεν είναι ακροδεξιός γιατί απλά ο ίδιος κατήργησε την ακροδεξιά όπως την ξέραμε ή όπως είχε καταγραφεί στην πολιτική ιστορία της χώρας. Συνεπώς κατήργησε και τους όποιους ηθικό-ιδεολογικούς ενδοιασμούς θα είχαν κάποιοι για να τον στηρίξουν. Όλα αυτά πάντα σε επικοινωνιακό επίπεδο εμπλουτισμένο με έναν πολικό εξπρεσιονισμό και αλλεπάλληλα φτηνά παιχνίδια εντυπωσιασμών πάνω στην επιφάνεια του διαβρωμένου, έτσι κι αλλιώς, πολιτικού τοπίου της Ελλάδας. Κι ο Καραμανλής συνεχίζει να λέει πως «αυτή είναι η αλήθεια» και προσπαθεί να μας πείσει πως φεύγει με το κεφάλι ψηλά. Ότι δεν ντρέπεται το γνωρίζουμε, ότι τίποτα δεν θα αλλάξει με το ΠΑΣΟΚ το γνωρίζουμε επίσης...

Ένας λαός που ανέχεται παπάδες στο σβέρκο του, αγιασμούς και τρισάγια στη ζωή του, δεν μπορεί να καταφέρει και τίποτα σπουδαίο για το μέλλον. Το πρόβλημα είναι πολύ βαθύ και δεν μας σώζουν ούτε 10 Δεκέμβρηδες του 2008. Ίσως έχουν δίκαιο αυτοί που υποστηρίζουν πως αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν κάτι θα ήταν παράνομες. Δεν είμαι υπέρ της αποχής, βλέπω τις εκλογές κάθε φορά σαν μια ευκαιρία χαμένη από χέρι, κι ελπίζω κάθε φορά να διαψευστώ, αλλά που τέτοια, περισσότερες πιθανότητες έχει να πάρει ο ΠΑΟΚ πρωτάθλημα από το να πιάσουν πάτο τα δύο μεγάλα κόμματα σε οποιαδήποτε εκλογική αναμέτρηση. Εξάλλου τον μέσο έλληνα περισσότερο τον ενδιαφέρει το ποιος θα πάρει το πρωτάθλημα από το ποιος θα κερδίσει τις εκλογές και τη μέση ελληνίδα το σε τι απόχρωση θα βάψει τα μαλλιά της ή το πώς ντύθηκε η τάδε VIP.

Ντόρος να γίνεται είναι εκλογές μέχρι να έρθει η Ντόρα να μας βάλει σε μια τάξη. Μάλλον όλα γι’ αυτήν γίνονται ώστε να αποτελειώσει ό,τι άφησε στη μέση ο πατέρας της. Τότε να δείτε γλέντια… κι αφήστε τον Καραμανλή να λέει «αυτή είναι η αλήθεια»… που αν δεν τον λέγανε Καραμανλή δε θα έβρισκε δουλειά ούτε με stage.

λευτεριά χωρίς σύνορα

Δύο συγκινητικές εικόνες αλληλεγγύης τραβηγμένες τον περασμένο Αύγουστο στα Χανιά  και στη Λυών! 

χρόνια μας πολλά!

Γενέθλια! Δύο χρόνια Sensedplace και οι συνεργάτες του (3 από τους 5) έκαναν πολύωρες συνελεύσεις για το μέλλον αυτού του μπλογκ. Οι συνελεύσεις συνοδεύτηκαν από μπόλικο τσίπουρο και κατέληξαν στο παρακάτω ηχογραφημένο συμπέρασμα: Tsipouro