πατρίδα

«Η πατρίδα είναι πάντα χρήσιμη. Και γίνετε ακόμα πιο χρήσιμη, όταν εκτός από των προγόνων είναι και κράτος αυτεξούσιο. Πάντως, αν είμαι τόσο πλούσιος όσο χρειάζεται για να μην έχω ανάγκη από κανέναν, ίσως να μην έχω ανάγκη ούτε απ’την πατρίδα. Η αγάπη για την πατρίδα είναι συναίσθημα που αφορά κυρίως τους φτωχούς. Ή αυτούς που, όσα χρήματα κι αν έχουν, νιώθουν πάντα ανασφαλείς και αβέβαιοι. Η πατρίδα είναι για τους ταπεινούς και τους αδύνατους. Και οπωσδήποτε όχι για τους ιδιαίτερα ταλαντούχους, που θα τους δεχτούν παντού σαν δικούς τους.»

Βασίλης Ραφαηλίδης

« Μυθιστορία των Βαρβάρων προγόνων των σημερινών ευρωπαίων »

ο τρομο-κράτος

Είμαστε τρομοκράτες όλοι-όλοι,
Είμαστε τρομοκράτες με πρώτο το Μανώλη.
Που δεν πήγε στο στρατό
Φοβότανε τον πόλεμο δεν ήθελε τα όπλα
Ποιος είναι ο τρομοκράτης, ποιος; - Ο χαχόλης ο Μανώλης ο φαιδροπαιδαράς
Γιατί ποτέ δε δέχτηκε να γίνει βρωμοποδαράς.

Είμαστε τρομοκράτες, είμαστε τρομοκράτες
Κι οι πρόγονοί μου εργάται τρομοκράται ήταν κι αυτοί,
Με την τρομοκρατία πεθαίνει η εξουσία
Δεν έχουμ’ εκκλησία, αστυνομία, στρατό και βουλή.

Είναι το κράτος ο τρομοκράτης;
Όχι το κράτος είναι η τάξις
Είναι ο εργάτης ο τρομοκράτης; - Όχι, ο εργάτης είναι το πτώμα, και είναι στο κόμμα, κοιμάται ακόμα!!!


Μα είναι το κόμμα ίσον το πτώμα;
Όχι το κόμμα είναι ένα.

Κουκουκουκουέ το πτώμα σου λαέ
Κουκουκουκουέ το πτώμα σου λαέ
Για να έχεις σύνταξη καλή, συστοιχία
Και κατάταξη, ταξινομημένο και αριθμημένο
Κουρδιστό ραμολιμέντο. Να μην είσαι
Τρομοκράτης, αρνησίθρησκος, χωριάτης,
Ανυπόταχτος, τεμπέλης, άπατρις, κοπανατζής.
Για να είσαι δημοκράτης, χάφτης και
Σοσιαληστής (όλοι μαζί) καντηλανάφτης.

Είμαστε τρομοκράτες, είμαστε τρομοκράτες
Κι οι πρόγονοί μου εργάται τρομοκράται ήταν κι αυτοί,
Με την τρομοκρατία πεθαίνει η εξουσία
Δεν έχουμ’ εκκλησία, αστυνομία, στρατό και βουλή.


Είναι οι μπάτσοι οι τρομοκράται;
Όχι, οι μπάτσοι είναι φρουροί.
Είναι το τάγμα ο τρομοκράτης;
Όχι, το τάγμα είναι πατρίς.
( Ζήτω η πατρίς )
Είναι η δουλειά μας τρομοκρατία;
Όχι, δουλεία ίσον τιμή.
Είναι οι παπάδες οι τρομοκράτες;
Όχι, θρησκεία είναι τα θεία
Μήπως οι νόμοι τρομοκρατούν;
Όχι, οι νόμοι νομοθετούν
Τρομοκρατία ίσον βουλή;
Μα όχι, βουλή μας είναι η ψήφος
Κι ο ψηφοφόρος θανατηφόρος!!!
Το είπε κι ο πρώτος μουγγός μασκοφόρος αυτό.

Είμαστε τρομοκράτες, είμαστε τρομοκράτες
Κι οι μασκοφόροι εργάτες τρομοκράται ήταν κι αυτοί,
Με την τρομοκρατία πεθαίνει η εξουσία
Δεν έχουμ’ εκκλησία, αστυνομία, στρατό και βουλή.

Τρομοκρατία ίσον Δαφνί;
Όχι, βαρά και ψυχοσορροπεί
Κι αφού μας μοντάρει! Ξανά στη γραμμή
Μα τότε σχολείο σημαίνει και τρόμος!!!
Όχι. Διδάσκεσαι πίστιν στους νόμους
Τρομοκρατούνε οι δικασταί;
Μα, δικασταί μας είναι η έδρα.
Μα, μήπως η έδρα ισοπεδώνει;
Όχι. Η έδρα μας σουλουπώνει, μας καλιγώνει,
Μας το βιδώνει γερά το τιμόνι στα μπισινά!!

Εν-δύο-τρία-εμπρός με χαρά.
Κράτος, σχολεία, θρησκεία, στρατός
Νομοθετούνε για μας ευτυχία
Τα συνδικάτα το κόμμα φραγμός
Κάντε εμετό και νιώστε αηδία.

Για να μπορέσει επιτέλους ( γαμώ το κέρατό μου ) να σηκώσει
Το κεφάλι ο τρομοκράτης που είναι μέσα σας
( και κοιμάτε ο καργιόλης ).

Είμαστε τρομοκράτες όλοι-όλοι,
Είμαστε τρομοκράτες με πρώτο το Μανώλη.

Ποιος είναι ο τρομοκράτης, ποιος;

Ο χαχόλης ο Μανώλης ο φαιδροπαιδαράς

Γιατί ποτέ δε δέχτηκε να γίνει βρωμοποδαράς…

στίχοι του αρχιτρομοκράτη Νικόλα Άσιμου

τι ώρα πετάς;

«Άμα δεν έφευγα από την Ελλάδα… θα ‘θελες να με ξαναδείς;» τον ρώτησα δειλά. «Δεν απαντάω σε τόσο θεωρητικές απορίες», είπε μετά από μια στιγμή δισταγμού. Τον αντιπάθησα βαθιά αλλά ταυτόχρονα λαχτάρησα να μπορούσα να μπω στη ζωή του, ωραία θα περνούσα με εκείνο το αισιόδοξο, πετυχημένο παλικάρι, ίσως να με κεράτωνε καμιά φορά, όμως ποτέ δεν θα ‘νιωθα μαζί του στην απέξω…

«Τι ώρα πετάς, Μαρία;» «Στις δέκα και πέντε». «Ωραία, προφταίνουμε με άνεση…» «Θες να πιούμε έναν τελευταίο καφέ στο αεροδρόμιο;» «Πρέπει να πάω στη δουλειά μου. Έχω ήδη αργήσει». «Θα μου δώσεις το τηλέφωνό σου, Σταμάτη;» «Τι να το κάνεις;» «Σωστά, τι να το κάνω;…»

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Χ.Α. Χωμενίδη «Υπερσυντέλικος» Εκδόσεις Εστία 2003

εδώ να με κοιτάς...

- Τι νούμερο έχει το δωμάτιο;

- Διακόσια δύο.

- Παράγγειλε κι άλλο μπουκάλι.

Βαμμένα μαλλιά, αναποδογυρίζει τα τραγούδια, κάθε τόσο προβλήματα με την τερηδόνα, να σαπίσει, Θεέ μου, ολόκληρη να γλιτώσω. Ακόμα και το πήδημα μαύρα χάλια. Ανεβαίνω στα μάτια της, κατεβαίνω στα χείλια της, Κατρακυλώ στο στήθος της. Μ΄ έχει για να της κάνω θελήματα, η πουτάνα!

- Κάθε φορά που σχεδιάζω μια απόδραση, ανακαλύπτω πως η ζωή είναι κλειστό ταξίδι, έχει όρια. Κι έτσι τη ματαιώνω, μένω βουτηγμένος μέσα σου.

- Άσε τα λόγια και παράγγελνε μπουκάλια, θέλω να λιώσω... Και να σου πω... εδώ να με κοιτάς, ακούς;

Αχιλλέας Θεοφίλου

«Μεθυσμένη Ορχήστρα»

Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 1992

δωρεάν ταφή

Ήμαστε ολόκληρο μπουλούκι εκεί πέρα, γύρω στους 150 με 200. Έπρεπε να συμπληρώσουμε κάτι κωλόχαρτα. Μετά σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι μπροστά στη σημαία. Ο τύπος που μας όρκισε, ήταν ο ίδιος που με είχε ορκίσει τότε.

«Λοιπόν, τώρα έχετε μια καλή δουλειά. Αν δεν κάνετε βλακείες, θα είσαστε εξασφαλισμένοι για όλη σας τη ζωή».

Ασφάλεια; Ασφάλεια έχεις και στη φυλακή. Δικά σου τρία τετραγωνικά κι ούτε νοίκι, ούτε κοινόχρηστα, ούτε φόροι, ούτε διατροφή παιδιού. Ούτε έξοδα για την άδεια κυκλοφορίας του αυτοκινήτου. Ούτε κλήσεις από την τροχαία. Ούτε μπελάδες γιατί σε συλλάβανε να οδηγείς μεθυσμένος. Ούτε χασούρες στον ιππόδρομο. Ιατρική περίθαλψη δωρεάν. Παρέα με τύπους που έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα. Εκκλησία. Γκόμενο. Δωρεάν ταφή.

Charles Bukowski

«Ταχυδρομείο»

Εκδόσεις Οδυσσέας, 1981

ανθρωπιά

Η ανθρωπιά μου δεν συνίσταται στο να νιώθω πως είναι οι άνθρωποι, αλλά στο να αντέχω αυτό που νιώθω όταν είμαι μαζί τους.

Νίτσε

«Αποφθέγματα από το έργο του Νίτσε»

μετάφραση: Ζήσης Σαρίκας

Εκδοτική Θεσσαλονίκης

αυτά τα πράγματα συμβαίνουν κάθε μέρα...

- Έκανες καλό ταξίδι; Ρώτησα.

- Κοντά είναι, απάντησε. Νόμιζα ότι ήταν πιο μακριά.

- Έφτασες νωρίς, παρατήρησα.

Κοίταξε το διαμαντόδετο ρολόι της.

- Όχι και τόσο!... Είναι πέντε παρά είκοσι πέντε.

- Τέσσερις και είκοσι εννέα, διαμαρτυρήθηκα. Πας πολύ μπροστά.

- Σ’ ενοχλεί αυτό;

Είχε πάρει ένα χαδιάρικο ύφος που μου χτύπαγε στα νεύρα.

- Σίγουρα. Έχω κι άλλα να σκεφτώ εκτός απ’ τη διασκέδαση.

- Λη, ψιθύρισε, μη γίνεσαι κακός!...

- Θα γίνω καλός όταν θα τελειώσει η δουλειά μου.

- Σε παρακαλώ Λη, επανέλαβε. Θα... Είμαι...

Σταμάτησε. Είχα καταλάβει, αλλά έπρεπε να το πει.

- Για εξηγήσου, είπα.

- Θα κάνω παιδί, Λη.

- Εσύ, είπα, κουνώντας απειλητικά το δάχτυλό μου, έκανες αταξίες με κάποιον άντρα. Γέλασε, αλλά το πρόσωπό της έμεινε συνοφρυωμένο και γεμάτο αγωνία.

- Λη, πρέπει να με παντρευτείς όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, αλλιώς θα γίνει τρομερό σκάνδαλο.

- Α μπα, τη διαβεβαίωσα. Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν κάθε μέρα.

Μπόρις Βιάν «Θα φτύσω στους τάφους σας»

εκδόσεις γράμματα, μετάφραση Πέτρος Κωστόπουλος

Προτότυπη έκδοση στα Γαλλικά - 1946

χαμογέλα, ρε...

«Ξημέρωμα πια, ξαπλωμένοι στα σκέλια των κοριτσιών, μου λέει ο Πρίγκιπας, ξέρεις τι σκέφτομαι, ρε Σαλονικιέ; Κανένα κόμμα απ΄ αυτά που φκιάχνετε και καμιά επανάσταση δεν πρόκειται να κάνει ευτυχισμένο τον κόσμο. Και τι να κάνουμε, ρε Λάμπη; Να σενιάρουμε το κόμμα της ευτυχίας. Έμβλημά μας μια καναβουριά και σύνθημά μας η νομιμοποίηση της καλλιέργειας και της χρήσης της. Να σώσουμε και τη νέα γενιά απ΄ τη σκόνη, που εκτός των άλλων την αχρηστεύει και ερωτικά, ενώ με τη φούντα... Ξέρεις, ρε, πόσοι την πίνουνε στη ζούλα και φαρμακώνουν την ευτυχία τους; Και τι ψήφοι, τροφαντοί όχι παιδαρέλια. Στις πρώτες εκλογές, αν δεν πάρουμε την εξουσία, σίγουρα είμαστε αξιωματική αντιπολίτευση, που λένε... Κι ύστερα σκέψου λίγο, ρε Σαλονικιέ, εγώ μπουφετζής στη Βουλή των Ελλήνων με βοηθό το Λαζό, θα σενιάρουμε σαντουίτσια και καφέδες φορτωμένους με πρώτο πράμα. Θα δεις πως θα ψηφίζουν όλα τα νομοσχέδια της ευτυχίας, που θα τα γράφουν παιδιά, αγόρια και κορίτσια ώς δεκαπέντε χρονών. Θα λάμπει η Ελλάδα, ρε, θα λάμπει από ευτυχία, χαμόγελο και έρωτα... Πήρε ένα μπουκάλι με χασισέλαιο, και με απαλές κινήσεις άλειψε τις θαλάσσιες ανεμώνες των κοριτσιών, τα σκέλια και τα στήθη τους, και μεις σκύψαμε, τρεις άντρες προσευχές στο κορμί της γυναίκας, και γλύφαμε τις σπάνιες καραμέλες των παιδικών μας ονείρων. Η μουσική των θηλυκών σωμάτων έριχνε βάλσαμο στην πονεμένη καρδιά μας... Ξημέρωσε. Έφυγα γεμάτος ενοχές. Δεν τους ξανάδα. Ήμουνα δρων κομμουνιστής και ήταν επικίνδυνη η σχέση μου μαζί τους...»

Χρόνης Μίσσιος «Χαμογέλα, ρε... Τι σου ζητάνε;» εκδόσεις Γράμματα 1988

η ανατροπή

Αγαπητοί φίλοι,

Το sensedplace εγκαινιάζει μια θεματική ενότητα με το τίτλο «Υπογραμμισμένα». Πρόκειται για μια παράθεση μικρών κομματιών ή απλά φράσεων από αγαπημένα βιβλία. Τα κομμάτια εκείνα που νοητά ή πραγματικά υπογραμμίζουμε διαβάζοντας ένα βιβλίο. Έτσι παρουσιάζουμε και προτείνουμε ένα βιβλίο προβάλλοντας συγχρόνως μια ιδέα, μια εικόνα, μια αίσθηση μέσα από αυτό προς ανάγνωση και συζήτηση...

<>

Το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του Νίκου Θέμελη «Η ανατροπή»

«Ήταν ευτυχισμένη μαζί του από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή. Μέχρι ακόμα κι εκείνο το πρωινό που φεύγοντας την καλημέρισε στα πεταχτά κατσούφης και ξέχασε να τη φιλήσει. Θυμόταν καμιά φορά την δυσοίωνη ευχή της ζητιάνας το πρωί του γάμου της και χαμογελούσε. Ήταν ευτυχισμένη μαζί του, χωρίς να ξέρει, ωστόσο, αν ίσχυε το ίδιο και για κείνον. Είχε την αίσθηση πως μέσα τους τρέχαν διαφορετικοί ρυθμοί, πως διαφορετικά ισορροπούσανε τα πάρε-δώσε στο μυαλό και στην καρδιά τους, πως την πληρότητα που ο ίδιος της προσέφερε εκείνη δεν μπορούσε να τη δώσει. Πως η αγάπη, η λατρεία που εκείνη ένιωθε γι’ αυτόν έβρισκε από πλευράς του αντίκρισμα κυρίως το καθήκον κι όχι ανάλογα αισθήματα. Στην αρχή ένιωθε άσχημα, βασανίσθηκε άλλοτε με ενοχές κι άλλοτε με υποψίες, σιγά σιγά ηρέμησε, καθένας δίνει ό,τι μπορεί να δώσει. Καθένας παίρνει ό,τι μπορεί να πάρει.»

Νίκος Θέμελης «Η ανατροπή» Eκδόσεις Κέδρος 2000