η ελλάδα αλλάζει! (ναι... καλά...)

Published on TVXS.gr (http://tvxs.gr)

 πηγή: http://tvxs.gr/print/63614

Αντί για οικονομίες η Ελλάδα εξοπλίζεται

«Λιτότητα; Αντ’ αυτού η Αθήνα εξοπλίζεται», αυτός είναι ο τίτλος του άρθρου του Florian Hassel στην εφημερίδα Welt am Sonntag, στο οποίο αναφέρεται πως καμία άλλη χώρα στην Ευρώπη δεν σπαταλά τόσα χρήματα σε πολεμικό εξοπλισμό όσο η Ελλάδα, η οποία «βρίσκεται σε μια δίνη ανταγωνισμού με την Άγκυρα, όσον αφορά τις στρατιωτικές δαπάνες».

Όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, το τελευταίο χρονικό διάστημα στο ελληνικό Υπουργείο Άμυνας πραγματοποιούνται συχνά συναντήσεις και διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελλήνων αξιωματούχων και εκπροσώπων του γερμανικού ομίλου Thyssen-Κrupp Marine Systems (TKMS) και στα τέλη Αυγούστου αναμένεται να αποφασιστεί, πότε η Ελλάδα θα πληρώσει το υπόλοιπο χρέος για την αγορά υποβρυχίων από τη Γερμανία, ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρώ.

Παράλληλα η Κυβέρνηση αναμένεται να αποφασίσει εάν θα προχωρήσει σε νέα αγορά υποβρυχίων από τη Γερμανία. Τα στοιχεία του ΝΑΤΟ αναφέρουν πως η Ελλάδα διαθέτει -σε αναλογία με τον πληθυσμό της- τις μεγαλύτερες ένοπλες δυνάμεις της Ευρώπης (133.000 στρατιώτες), ενώ καμία άλλη χώρα στην Ευρώπη δεν επενδύει τόσα πολλά χρήματα στην αγορά όπλων.

Την τελευταία δεκαετία η Ελλάδα φέρεται να δαπάνησε για όπλα περίπου 50 δις Ευρώ, ενώ το Ινστιτούτο SIPRI της Στοκχόλμης, αναφέρει πως η Ελλάδα κατέχει παγκοσμίως την 5η θέση στην αγορά όπλων και οπλικών συστημάτων. Βασικοί προμηθευτές της Ελλάδας, όπως αναφέρεται στο άρθρο, είναι όμιλοι εταιρειών από ΗΠΑ, Γερμανία και Γαλλία, καθώς και οι κυβερνήσεις των χωρών αυτών.

Στο άρθρο αναλύεται και «ο ανταγωνισμός της Ελλάδας και της Τουρκίας σε στρατιωτικό εξοπλισμό», ο οποίος όπως αναφέρει ο Florian Hassel ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1974. Ο Hassel έχει ζητήσει τη γνώμη εμπειρογνωμόνων για τις υψηλές δαπάνες της Ελλάδας σε στρατιωτικό εξοπλισμό με τον διευθυντή του ΕΛΙΑΜΕΠ, Θάνο Ντόκο, να υποστηρίζει πως βασική αιτία είναι ο «ψυχρός πόλεμος» με την Τουρκία, ενώ ο στρατιωτικός αναλυτής Ιωάννης Μιχαλέτος υποστηρίζει ότι «η παραγωγή όπλων δημιουργεί θέσεις εργασίας και φέρνει επενδύσεις».

Όπως αναφέρει στο ρεπορτάζ του Hassel πέρα από την τελική συμφωνία για την αγορά υποβρυχίων, ανάμεσά τους και το υποβρύχιο «Παπανικολής» το οποίο αρχικά η Ελλάδα αρνήθηκε να παραλάβει, ενδέχεται η Ελληνική Κυβέρνηση να αγοράσει και άλλα οπλικά συστήματα από τη Γερμανία. Ενδεικτικά σημειώνει ότι η Ελλάδα προτίθεται να παραγγείλει άλλα δύο υποβρύχια τύπου της σειράς 214, κόστους ενός δις ευρώ, τα οποία θα κατασκευαστούν στα ελληνικά ναυπηγεία.

«Για ποιόν λόγο η Ελλάδα, εν μέσω οικονομικής κρίσης, χρειάζεται νέα υποβρύχια και νέα χρέη;» διερωτάται ο δημοσιογράφος και σημειώνει ότι ένα μέρος της απάντησης έχει να κάνει και πάλι με την Τουρκία, η οποία στις αρχές Ιουλίου του 2009 παρήγγειλε στα ναυπηγεία HDW στη Γερμανία έξι νέα υποβρύχια.

Στην ανταπόκρισή του ο Hassel κάνει μία αναφορά στην δεινή οικονομική θέση που έχει περιέλθει η Ελλάδα σημειώνοντας ότι «οι δαπάνες δισεκατομμυρίων Ευρώ για στρατιωτικούς εξοπλισμούς δεν συνάδουν με την κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα δημόσια οικονομικά της Ελλάδας [...]. Ακόμα και μετά τα πρόσφατα μέτρα λιτότητας υπάρχει μία μαύρη τρύπα 19 δις Ευρώ στον προϋπολογισμό της Ελλάδας. Η χώρα πρέπει επίσης να πληρώσει και τα 110 δις € που έλαβε από το ΔΝΤ και την Ευρωζώνη, πλέον των τόκων».

Ακόμη στο άρθρο υπενθυμίζεται τόσο η δήλωση του Προέδρου του ΔΝΤ Dminique Strauss-Kahn «για σημαντική μείωση των στρατιωτικών δαπανών της Ελλάδας», οι οποίες δεν αναφέρονται στο πρόγραμμα λιτότητας, όσο και η δήλωση του Υφυπουργού Άμυνας Πάνου Μπεγλίτη στην εφημερίδα Le Monde ότι «οι στρατιωτικές δαπάνες δεν συμπεριλαμβάνονται στο πρόγραμμα λιτότητας που υπεγράφη με το ΔΝΤ».

«Όπως φαίνεται, η γερμανική κυβέρνηση δεν θεωρεί απαραίτητο να ασκήσει πιέσεις στην Αθήνα, ώστε η ελληνική κυβέρνηση να προβεί σε μείωση των στρατιωτικών δαπανών. Εάν τελικά επιτευχθεί συμφωνία για την αγορά νέων υποβρυχίων, η Ελλάδα θα πρέπει μέχρι το τέλος του έτους να πληρώσει 300 εκατομμύρια Ευρώ χρέη από την αγορά των παλαιών υποβρυχίων», αναφέρει ο Hassel και προσθέτει ότι «το ποσό του 1 δις Ευρώ για τα δύο νέα υποβρύχια θα επιβαρύνει τον προϋπολογισμό της χώρας μέχρι το 2018 με έως και 200 εκατομμύρια Ευρώ ετησίως. Μπορεί μεν η Αθήνα να ανακοίνωσε ότι θα προχωρήσει σε μείωση των στρατιωτικών δαπανών κατά 10%, όμως αυτό το ποσοστό είναι μικρό, εάν συγκριθεί με την κατακόρυφη αύξηση των δαπανών αυτών στο παρελθόν, δεδομένου ότι, σύμφωνα με έκθεση του ΝΑΤΟ, από το 2005 έως το 2009 οι στρατιωτικές δαπάνες αυξήθηκαν από 5,4 δις ευρώ σε 7,3 δις ευρώ».

«Το περασμένο έτος η Ελλάδα δαπάνησε ποσοστό 3,1% του ΑΕΠ για στρατιωτικούς εξοπλισμούς, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στη Γερμανία ανερχόταν στο 1,4%. Ακόμα και μετά τις περικοπές στον προϋπολογισμό για τις στρατιωτικές δαπάνες, η Ελλάδα με ποσοστό 2,8% επί του ΑΕΠ κατέχει την πρώτη θέση στην Ευρώπη στον τομέα αυτό», γράφει ο Hassel.

Μάλιστα στο δημοσίευμα φιλοξενείται και μία δήλωση του Chris Pryce από τον οίκο Fitch, ο οποίος εκτιμά ότι το ποσοστό στρατιωτικών δαπανών της Ελλάδας ανέρχεται σε ποσοστό 5% και υποστηρίζει ότι «οι Έλληνες θα μπορούσαν τουλάχιστον να περικόψουν το ήμισυ των στρατιωτικών δαπανών καθιστώντας τον τομέα αυτόν βασικό πυλώνα της εξυγίανσης του προϋπολογισμού και η αρχή πρέπει να γίνει με τα υποβρύχια. Η ίδια η Μ. Βρετανία έχει ακυρώσει το πρόγραμμα παραγωγής υποβρυχίων που κινούνται με ατομική ενέργεια».

Ο αρθρογράφος σημειώνει ότι με τις μεγάλες δαπάνες για στρατιωτικούς εξοπλισμούς η Ελλάδα δεν αυξάνει μόνο το δημόσιο χρέος της, αλλά χάνει και εκείνα τα χρηματικά κεφάλαια τα οποία θα χρειαζόταν για να καταστήσει ανταγωνιστικούς και άλλους τομείς της οικονομίας της.

«Η ελπίδες τόσο των συντηρητικών όσο και των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων ότι με τις παραγγελίες όπλων θα επιτευχθεί μεταφορά τεχνογνωσίας στη χώρα, δεν ευοδώθηκαν. Η εμμονή στη λειτουργία των ελληνικών ναυπηγείων χαρακτηρίζεται ως οικονομική καταστροφή από πρώην υψηλό αξιωματούχο για αμυντικά θέματα στην Αθήνα, ο οποίος δηλώνει : Από οικονομική άποψη είναι εντελώς παράλογο να δαπανώνται πολλά δις Ευρώ για να διασωθούν μερικές χιλιάδες θέσεις εργασίας», αναφέρει ο Hassel και προσθέτει ότι «μέχρι τώρα όμως λείπουν οι όποιες μεταρρυθμίσεις στις ένοπλες δυνάμεις, στην βιομηχανία εξοπλισμών και στις αγορές όπλων, δεδομένου ότι και στον πενταετή σχεδιασμό των στρατιωτικών προβλέπονται αγορές όπλων αξίας δισεκατομμυρίων Ευρώ».

«Η Τουρκία εξοπλίζεται είτε αγοράζοντας πολεμικά πλοία είτε μαχητικά αεροσκάφη. Μέχρι το 2015 η Άγκυρα προτίθεται να έχει στη διάθεσή της 100 μαχητικά αεροσκάφη τύπου F-35. H Ελλάδα θα ακολουθήσει, εκτιμά Έλληνας ανώτατος αξιωματούχος ο οποίος επί σειρά ετών συμμετείχε στις αποφάσεις για αγορές όπλων από την Ελλάδα. Το αργότερο το 2012 η ελληνική κυβέρνηση θα ανακοινώσει ποιον τύπο μαχητικών αεροσκαφών προτίθεται να αγοράσει. Πρόκειται για αγορά 40 αεροσκαφών, αξίας 4 δις €. Φαίνεται ότι στο ελληνικό Υπουργείο Άμυνας η διάσταση απόψεων δεν έχει να κάνει με την αγορά νέων όπλων, αλλά με το ερώτημα, εάν πρέπει πρώτα να αγορασθούν αεροσκάφη ή φρεγάτες», καταλήγει το δημοσίευμα.

 

πολλοί από σας!

Αν και προσωπικά απεχθάνομαι και τη δημοσιογραφία της Βαγιάνη και του Τρωκτικού αλλά ακόμα περισσότερο αυτή του Πρετεντέρη και του Χατζηνικολάου, το παρακάτω άρθρο της πρώτης με βρίσκει επί της ουσίας σύμφωνο.
Καμιά επανάσταση δεν ξεκίνησε, ούτε θα ξεκινήσει με δολοφονίες τύπου μαφίας και προφανώς οι δολοφόνοι, δήθεν επαναστάτες, δεν προσδοκούν καμία επανάσταση. Ίσως να τη φοβούνται μάλιστα...

Ένας από μας; της Ρίκας Βαγιάνη

Θα ξεράσω με τις αγιογραφίες. Ο μακαρίτης είχε πιο φανατικούς εχθρούς κι από τον Μέριλιν Μάνσον. Στην καλύτερη και πιο έντιμη περίπτωση είχε «ορκισμένους πολέμιους». Γράψτε ό,τι θέλετε, (γι αυτό άλλωστε, έχουμε τα σχόλια παρακάτω) αλλά εγώ δεν μπόρεσα να καταπιώ ποτέ το είδος δημοσιογραφίας που εκπροσωπεί η λογική της κρυφής κάμερας, το ρεπορτάζ- αγιατολλάχ και η ανώνυμη μπλογκογραφία με σημαία Λιβερίας. Τον μακαρίτη (και όλη τη σχολή που δημιούργησε) τον «συμπαθούσα» τόσο πολύ, που η πρώτη πρώτη μου, απαίσια, ομολογώ σκέψη μετά το φονικό ήταν: «Ποιος μ… τον έκανε ήρωα;»

Η λογική του «Τρωκτικού» είναι το είδος της ενημέρωσης που λατρεύω να μισώ. Αντιπροσωπεύει όλα όσα μου έμαθαν ότι δεν είναι δημοσιογραφία: αρλούμπες καταγγελίες, ντεμέκ αποκαλύψεις κουτουρού, κάτι χύμα ανορθογραφίες και κουίζ κυτταρίτιδας σε αμοντάριστα πλάνα- ο δε όρος «διασταύρωση»; Μόνο ως σύντομο ανέκδοτο ή σήμα της Τροχαίας λειτουργεί στο μαγαζί αυτών των παιδιών.

Είμαι παλιό κεφάλι και αγύριστο. Στο μεσόκοπο πλέον μυαλό μου, που ακόμα δουλεύει με συντακτική ιεραρχία, τακτοποιημένα κασέ και μονόστηλα, όλο αυτό ισοδυναμούσε ένα κακόηχο ψηφιακό παραλήρημα. Δεν ήξερα να πω ακριβώς τι δουλειά έκαναν τα παιδιά του Τρωκτικού, πάντως με σιγουριά μπορούσα να δηλώσω ότι δεν ασκούσαμε το ίδιο επάγγελμα. Κι όταν άρχισε να σέρνεται γύρω μας αυτό το τοξικό σάλιο, αυτό το χρονικό μιας προαναγγελθείσης δολοφονίας δημοσιογράφου, ο τελευταίος άνθρωπος που θα μπορούσα να ποτέ σκεφτώ ότι θα ήταν στόχος των εκτελεστών, ήταν ένας «Τρωκτικός. Βλέπετε, δεν τον θεωρούσα «έναν από μας». Πώς θα μπορούσα άλλωστε; Τα μισά του posts χάλαγαν τον κόσμο γράφοντας ή φιλοξενώντας ανορθόγραφες κραυγές για τους «αλήτες, ρουφιάνους δημοσιογράφους». Διαχώριζε (εκείνος ή η σχολή που δημιούργησε) πλήρως και απολύτως τη θέση του από το επαγγελματικό μας συνάφι. Εγραφε πολύ συχνά ανώνυμα ή ψευδώνυμα, πράγμα που αντιλαμβάνεσθε τι αβύσσους αντιπαλότητας μπορεί να δημιουργήσει με μια διαδικτυακή γειτονιά όπως αυτή του Protagon, ας πούμε, όπου αν δεν υπογράφεις τα κείμενά σου φαρδύπλατος, με τη φωτογραφία σου φάτσα-φόρα, απλώς δεν υπάρχεις.

Δεν ήταν «ένας από μας».

Και μετά τον εκτέλεσαν. Μπορεί να πάγωσε το αίμα μου αλλά περιέργως, ξεπάγωσε το μυαλό μου. Σκέφτηκα «διαφορετικά», που λέμε κι εδώ, στο δικό μας μαγαζί: σκέφτηκα πώς υπάρχει μόνο ένα πράγμα που σιχαίνομαι περισσότερο από τη λογική του ρεπορτάζ-ταλιμπάν, κι αυτό είναι οι ίδιοι οι Ταλιμπάν. Υπάρχει ένα πράγμα που με φοβίζει περισσότερο από την ασύδοτη αρβύλα στο όνομα της ελεύθερης έκφρασης, κι αυτό είναι η κατάργηση της ελεύθερης έκφρασης.

Είμαι παλιό κεφάλι, αγύριστο. Τους αντιπάλους μου τους θέλω ολοζώντανους, υγιέστατους, και στην καλύτερή τους φόρμα, για να μπορώ να τους αντιμάχομαι, με ιδέες, πράξεις και επιχειρήματα. Εκατό χιλιάδες ανώνυμα «τρωκτικά» να ξεφυτρώσουν, τίποτα δεν μπορεί να με τρομάξει από τα κείμενά τους (εκτός ίσως, από το πόσο ανορθόγραφα τα γράφουν, καμιά φορά!) Αλλά ένα και μόνο χτύπημα κουδουνιού, σ΄ένα διαμερισματάκι στην Ηλιούπολη, στις πέντε το πρωϊ; Ένας νέος άντρας που αφήνει ξεψυχώντας, τη γυναίκα που αγαπούσε, μ' ένα μωράκι στην αγκαλιά κι άλλο ένα στην κοιλιά;

Ναι, ξερνάω με τους βαρυπενθούντες κροκοδείλους που θα έκαναν πάρτυ με βίζιτες στο Αβέρωφ, αν τον πατούσε, κατά λάθος, ένα τρένο. Ναι, είχε κάργα εχθρούς. Αλλά αυτός ο άνθρωπος, αγαπητός, μισητός, συμπαθής ή όχι, ήταν αναπόσπαστο μέρος του ελληνικού μιντιακού μικρόκοσμού μας.

Και φυσικά, ήταν «ένας από μας».

Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

(ΥΓ. Τα βαθύτατα, ειλικρινέστερα, ολόψυχα συλλυπητήριά μου στους οικείους του θύματος. )

Άρθρο της Ρίκας Βαγιάνη στην ιστοσελίδα protagon.gr

ελληνικά σπυριά

(ευχαριστώ το Λάζαρο που μου έστειλε αυτό το κείμενο αγνώστου συγγραφέα μα γνωστού σε όλους μας πρωταγωνιστή)

Στα μέσα του 1970, μετά την επαναδημοκράτιση, είδα τον Σπύρο να σουλατσάρει

από καφενείο σε καφενείο με δυο τρεις εφημερίδες στη μασχάλη. Όλες στο

πρωτοσέλιδο είχαν τη φωτογραφία του '"εθνάρχη" με τα ατάσθαλα φρύδια. Κοτλέ

καμπάνα παντελόνι, πουκαμισάκι ξεκούμπωτο με την τρίχα βιτρίνα και τον παχύ

σταυρό απ' τα βαπτίσια του.

Έλεγε ιστορίες στους θαμώνες για την εξορία που τον έστειλε η χούντα.

'Αυτοεξορισμένος κι αυτός στη Σουηδία. Δεν ήταν κι άσχημα τελικά. Έλεγε

και ξανάλεγε την ιστορία για τα κορόϊδα τους Σουηδούς που του αγοράσανε

αμάξι επειδή είχε κάνε δήλωση πως το δικό του κάηκε. Κρατική ασφάλεια,

κοινωνικό κράτος εκεί. Ένα πλαστό χαρτί απώλειας και να σου ο λαζός με το

καινούριο volvo.

Mε το volvo ήρθε στην Ελλάδα το 1976 και με την ιδιότητα του αντιστασιακού,

αυτοεξόριστου, κατατρεγμένου αντιφρονούντα, κι αμέσως έπιασε δουλειά. Ένας

κολλητός του δούλευε στη νομαρχία. τμήμα πολεοδομίας. Κάτι μαγειρέψανε με

ένα οικόπεδο, κάτι άδειες πλαστογραφήσανε και με μια αντιπαροχή βρέθηκε με

δυο τρία διαμερίσματα στην κατοχή του. Νοίκιασε τα τρία σε φοιτητές της

σχολής που άνοιξε στην πόλη και κάαααθονταν. Τώρα είχε χρόνο να σώσει τους

συμπολίτες του από την κατάρα της αντιπαροχής που τσιμέντωσε τα πάντα.

Στις αρχές του 1980 το ...σχέδιο των κυβερνόντων πήγαινε καλά. Μαζέψανε όλο

τον πληθυσμό στις πόλεις, τον ένα πάνω στον άλλο. Φθηνά εργατικά χέρια. Το

Σπύρο τον συνάντησα τότε πάλι στην Αθήνα. Δεν κρατούσε πια 'δεξιές'

εφημερίδες αλλά κάτι αφίσσες με τον πράσινο ήλιο. Μόλις είχε κερδίσει τις

εκλογές ο μεσιέ με το ζιβάγκο και η χώρα έμπαινε στη νέα εποχή. Ο Σπύρος

ήταν πια πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου στα Πατήσια, αλλά και παράγοντας σε

ποδοσφαιρική ομάδα. Έδωσε το volvo και πήρε μια 318, BMW με καθίσματα

από δερματίνη, χαμηλωμένη. Τα λεφτά έρχονταν μόνα τους από τότε που

οργανώθηκε στο κόμμα.

Τον χώσανε οι κολητοί σε κάτι επιτροπές, και ρούφαγε το μερίδιό του από τα

πακέτα που έρχονταν από την Ευρώπη. Ο "μεγάλος", ο Ανδρέας, δεν γούσταρε

την Ευρώπη, αλλά μια χαρά τα πήγε μαζί τους τελικά. Το σύνθημα "ΕΟΚ και

ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο" ήταν καλή ατάκα για τα αντανακλαστικά του λαού,

αλλά μέχρι εκεί. Ο Ανδρέας ήταν όσο Ευρωπαίος ήταν κι ο Κωνσταντίνος. Όσο ο

λαός στην Ελλάδα είχε χούντα, αυτοί και οι κουστωδία τους ήταν 'εξορία'.

όχι. όχι Μακρόνησο. πιο δύσκολη, στην ξενιτειά. Παρίσια, Στοκχόλμες,

Τορόντα, Μανχάταν. όπου υπήρχαν αμερικάνικες και αγγλικές πρεσβείες,

ακριβώς δίπλα κάνανε τα σπίτια τους.

Ο Ανδρέας λοιπόν έφερε λεφτά από την Ευρώπη με το σύνθημα 'αλλαγή'. Πακέτα

Ντελόρ. Λεφτά, πολλά λεφτά. Από αυτά τα λεφτά ο Σπύρος ζούσε καλά.

Συνδικαλίζονταν στα πράσινα στέκια μαζεύοντας ψήφους για το κόμμα. Με το

πακέτο μάλμπορο να εξέχει απ την κωλοτσέπη, τα κλειδιά της μπέμπας σε ρόλο

κομπολογιού, το μαλλί μπούκλα μπριγιαντομένο, έτρεχε από σύναξη σε σύναξη

πρασινίζοντας τον τόπο. Τα βράδια συνήθως άφηνε στο σπίτι την κυρά, και

πήγαινε να 'σηκώσει' το το κοινωνικό του προφίλ με κολλητούς από κάτι

υπουργεία.

Παραλιακή, σκυλάδικο, πρώτο τραπέζι, άσπρη κάλτσα, καφέ λουστρίνι

εισαγωγής. ΛεΠά, Χριστοδουλόπουλος, ουίσκι και σαμπάνια μαζί, πιάτα και

γαρύφαλα, γκόμενες να κωλοτρίβονται στις γραβάτες, τσιφτετέλια στην πίστα

με το χέρι στον αέρα να μοστράρει το μακρύ νύχι του μικρού δακτύλου με το

δαχτυλίδι. Παχύς χρυσός με πράσινη πέτρα πάνω. Ξημερώματα για πατσά στη

Συγγρού, δίπλα στις πουτάνες.

Αρχές δεκαετίας του 1990. Ο γιος του Σπύρου μεγάλωσε και ήταν πια στο

Λύκειο. Από το Γυμνάσιο όμως ήταν 'ενεργός' πολίτης. Πρόεδρος του 15μελούς

που 'κατέβαινε' στις σχολικές εκλογές με το κόμμα. Το κόμμα ήταν παντού.

Όχι στα νηπιαγωγεία ακόμα, αλλά από το γυμνάσιο μπορούσες να διαλέξεις το

κοπάδι σου. Ο γιος ήταν άξιο τέκνο του Σπύρου. Είχε μάθει τα κόλπα πως να

βγάζει λεφτά από τις μίζες στις εκδρομές στήνοντας την κατάσταση ανάμεσα

στους λεοφωριτζήδες και τους καθηγητές. Όλοι κάτι βάζανε στην τσεπούλα κι

όλοι μια χαρά.

Ο γιος είχε εξαντλήσει το όριο των απουσιών αλλά κανένα πρόβλημα, όλα με

λίγο λάδωμα από τον μπαμπά κυλάνε καλύτερα. Ο διευθυντής του σχολείου

άλλωστε είχε βλέψεις για προϊστάμενος δευτεροβάθμιας και χρειαζόταν πλάτες

στο κόμμα. Ο Σπύρος είχε καημό ο γιος του να πάει στο Κολέγιο Αθηνών αλλά

δεν τούκατσε. Ήταν σημαντικό να είσαι συμμαθητής με τον γόνο του

εφοπλιστή, του εφημεριδά και του μεγαλέμπορου. αργότερα οι μπίζνες με

ποιους θα γίνονταν άλλωστε. με άγνωστους; Με τους συμμαθητές φυσικά! Αλλά

κι έτσι όλα τακτοποιήθηκαν.

Στις αρχές του 1990 ο γιος του Σπύρου αφού πήγε δυο χρόνια διακοπές στην

Αμερική και γύρισε με πτυχίο μάρκετινγκ. Έμαθε απ' έξω όλα τα καφέ του

Γιέιλ και τις μαζορέτες των αδελφάτων, αλλά τα αγγλικούλια του ήταν

επιπέδου Ελεμένταρι, ίδια μ αυτά του Καραμανλή του νεωτέρου που κι αυτός στο

Αμέρικα έφαγε τα νιάτα του σπουδάζοντας πρωθυπουργός.

Γύρισε στην Ελλάδα λοιπόν πτυχιούχος κι άνοιξε με κάτι μαγειρεμένες

επιδοτήσεις διαφημιστική εταιρία, ξήγα του μπαμπά. Το μαγαζί πήγε καλά από

την αρχή καθώς έπαιρνε 'αβέρτα' δημόσια έργα. Τουριστική προβολή Νομού τάδε

150.000, οργάνωση εκθέσεως Υπ. Τουρισμού 900.000, έντυπα Περιφέρειας

1.200.000, κονκάρδες για το Δήμο 500.000 . . και πάει λέγοντας.

Πουλούσε και μίντια στα κανάλια που γέμισαν τον τόπο. ελεύθερη τηλεόραση

γαρ. Είχε κάνει κολλητούς μερικούς Νομάρχες και Δημάρχους και έπαιρνε τη

δουλειά. Με διαγωνισμό πάντα. Διαφανέστατα. Ήξερε καλά πως αν δεν χώσεις

μαύρα, δεν θα πάρεις τη δουλειά. Έτσι, ένας δούλευε, δέκα πληρώνονταν. Ένας

έσκαβε (κι αυτός με stage επιδοτήσεις) και δέκα κονομάγανε. Η πιο κερδοφόρα

δουλειά στην Ελλάδα έγινε ο αέρας.

Χρυσοπληρωμένοι αεριτζήδες, πετυχημένοι και κονομημένοι. Έτσι κι ο γιος του

Σπύρου. Άλλαξε το φοιτητικό κόκκινο celica με το μπουρί από πίσω και πήρε

μια καγιέν μαύρη. Την τούρμπο με φιμέ τζάμια επίσης. Αριθμός κυκλοφορίας

ΑΜΡ-7777. Ήθελε να τον καταλαβαίνουν όλοι και ένας κολλητός στο

συγκοινωνιών του έδωσε το νούμερο. Δεν ήθελε όμως να φαίνεται στην εφορία,

γι αυτό και το καγιέν το 'έβαλε' στην οφ-σορ του που είχε έδρα την Κύπρο.

Εταιρικό το αμάξι, όπως και η γκαρσονιέρα που αγόρασε για γαμηστρώνα στο

Κολωνάκι κοντά στου Σημίτη για να τον χαιρετάνε οι μπάτσοι της φρουράς.

Στις γκόμενες που ξεμονάχιαζε εκεί έλεγε πως ήταν σύμβουλος του ΥΠ.ΠΟ, έτσι

για φιγούρα. Ψέματα βεβαίως, δεν ήταν σύμβουλος, πελάτη τον είχε.

Ο μπαρμπα Σπύρος ήταν περήφανος για το βλαστάρι του. Είχε βγει στη σύνταξη

από τα πενήντα του "δουλεύοντας" το ΤΕΒΕ με πλαστά παραστατικά εργασίας από

τη Σουηδία, αλλά έβγαζε χοντρά φράγκα από τότε που το κόμμα τον έβαλε

σύμβουλο στο κρατικό κανάλι. Πολλά λεφτά! Και δεν πατούσε και το πόδι του

εκεί. Από τη Μύκονο τηλεφωνικώς οι πολύτιμες συμβουλές του μέσα από την

πισίνα ή το τζακούζι που φερε απ´ τη Σουηδία να του θυμίζει την ξενιτειά.

Έφερε και μια σάουνα αλλά την πήγε στο άλλο εξοχικό στην Αράχοβα. Από τη

Μύκονο ερχόταν στην Αθήνα μόνο για τα συμβούλια με Υπουργούς, για να

ζεσταθεί το κονέ. Έτσι κι αλλιώς με το σκάφος μια ώρα ήταν η Γλυφάδα από τη

Μύκονο και τρως και καμιά αστακομακαρονάδα στο διάμεσο να διαπιστευτεί το

στάτους. Και τα σκυλάδικα κοντά, λίγο αλλάξαν από το ηρωικό 80. Το κόλπο

του χρηματιστηρίου τους άφησε πόλλλλλλλά κέρδη.

Ήταν μέσα στις κομπίνες που φούσκωναν ανύπαρκτες εταιρίες πιο γρήγορα κι

από φαρίνα γιώτης. Όταν δόθηκε το σύνθημα, τα φράγκα μεταφέρθηκαν στην

Ελβετία με τσουβάλια και είναι εκεί για τα γεράματα. Ο μπάρμπα Σπύρος έμαθε

πως ο καλύτερος φίλος του στο πατρικό του δίπλα αυτοκτόνησε από την

απόγνωση. Έχασε τα πάντα. Ο Σημίτης που είχε ψηφίσει τον είχε διαβεβαιώσει

πως το χρηματιστήριο θα τον κάνει πλούσιο και εκσυγχρονισμένο. Ο Σπύρος

έστειλε στεφάνι μια που δεν μπόρεσε να πάει στην κηδεία, είχε επιτροπή.

Στα μέσα του 2000 μπήκε πατέρας και γιος στο μεγαλύτερο φαγοπότι όλων των

εποχών. Αρμέγανε από παντού, ήταν πια κολλητοί με τους πάντες και

διαχειρίζονταν μίζες και λάδια. Σι Φορ Άι, Αντίρρια, Ολυμπιακά Έργα,

κατασκευές. ότι μπορεί και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Η Ολυμπιακή

φλόγα έφερε πολύ χρήμα. Ο Σπύρος έχει ακόμα τη δάδα της φλόγας, την

μετέφερε κι αυτός για 50 μέτρα. αλλά οι φωτογραφίες βγήκαν 'καμένες' επειδή

γυάλισε στον ήλιο το ολόχρυσο ρόλεξ και το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα

στο μικρό δάχτυλο με το μακρύ νύχι.

Κάπου σ' αυτή την εποχή έχασα τα ίχνη του Σπύρου και του γιου του. Είχα κι

εγώ τα δικά μου προβλήματα επιβίωσης. Έμαθα πως αγόρασαν σπίτια στο Σαν

Φραντζίσκο και στο Λονδίνο για τις δύσκολες ώρες. Μάλλον είχαν την

πληροφορία πως η Ελλάδα θα γίνει επικίνδυνος τόπος για την κάστα τους και

έφυγαν νωρίς. Όπως οι καλοί κλέφτες, μια καλή μπάζα κι εξαφανιζόλ.

Οι κολλητοί τους όμως είναι ακόμα εδώ, άπληστοι, αδίστακτοι, ψεύτες

απέναντι σε εκατομμύρια φτωχών πια Ελλήνων. Στις αρχές του 2010 ο

τελευταίος της δυναστείας Παπανδρέου αποφάσισε να ποντάρει σε λάθος άλογο,

και να κερδίσει τις εκλογές πέφτοντας στην παγίδα που έστησε ο ελληνικός

λαός. Σπύρος και γιος ΑΕ ίσως τη γλυτώσουνε. Ίσως αποφύγουν αυτό που δεν

απέφυγαν οι Λουδοβίκοι του παρελθόντος.

Στην Ελλάδα μπορεί το 95% να κοιμάται νανουρισμένο από το σκυλάδικο, τους

πληρωμένους τελάληδες της δημοσιογραφίας, και τη χαζομάρα του μεσημεριού,

αλλά το 5% είναι γνήσιο τέκνο του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή και του

Αλεξάνδρου. Πιο γνήσιο δεν γίνεται.

Καλή σου τύχη Σπύρο. Χαιρετίσματα στο γιο και στην κυρά.

(Αγνώστου συγγραφέα)

Στης βουλής τα έδρανα...

η Ελλάδα πότε πεθαίνει;

Όλοι γνώριζαν πως αυτό το σύστημα απαξιών του δημοσίου βίου όπου όλοι τα παίρνουνε κι όλοι κλέβουνε όσο μπορούν το κράτος αλλά εφόσον μας δίνει την ευκαιρία να κάνουμε τη δουλειά μας και να τα πάρουμε κι εμείς  άμα λάχει, δεν τρέχει τίποτα. Καμιά έγνοια για την νοοτροπία του έλληνα ο οποίος είναι σαφώς πιο μάγκας από τους άλλους και ζει καλύτερα από όλους τους ευρωπαίους με τα καλύτερα αυτοκίνητα, τα καλύτερα τσιμπούσια, τα καλύτερα καφέ και μπαρ και τον καλύτερο καιρό και τοπία. Ήδη από τη δεκαετία του 80’ που ο Παπανδρέου ο δεύτερος ο παπατζής έφερε την ευημερία στους έλληνες και μετέτρεψε την ήδη μετακατοχική νοοτροπία του έλληνα που ήθελε να τρώει συνεχώς μετά από τόση πείνα σε ανεξέλεγκτη ανάγκη για χλιδή, καταναλωτική υπερβολή και απληστία. Μητσοτάκης, Σημίτης, Καραμανλής συνέχισαν στο ίδιο μοτίβο μεταλλάσσοντας ο καθένας με τη σειρά του μόνο την μάσκα ενός καταστροφικά φιλελεύθερου μοντέλου ανάπτυξης και οικονομίας πάνω σε έναν λαό ολοένα πιο εθισμένο στην ευκολία ή την αναζήτησή της. Πιστωτικές κάρτες για όλους, δάνεια για όλους, χρηματιστηριακός τζόγος για όλους, μαύρα λεφτά για όλους ήταν το πραγματικό προεκλογικό σύνθημα για χρόνια του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, το μόνο που άλλαζε ήταν ο τρόπος που υπόσχονταν αυτήν την ευημερία και ο τρόπος που παρουσίαζαν την αντιφατική τους ηθικολογία στον αντίποδα της διαφθοράς που εν γνώσει τους διατηρούσαν. Και ο λαός να τους επικροτεί είτε λόγο οικονομικής και κοινωνικής αγραμματοσύνης είτε γιατί το βόλεμα ή την ελπίδα του βολέματος είχε γίνει τρόπος ζωής πλέον. Από την άλλη μια αριστερά συνεχώς διασπασμένη και υπό διάσπαση της διάσπασης, με διαφωνίες χωρίς ουσία και ξύλινο ή χάρτινο λόγο, με πανό και διαδηλώσεις, απεργίες και συνδικάτα σ’ ένα θέατρο που επαναλαμβάνονταν κάθε χρόνο, με το ίδιο σενάριο και μικρές αλλαγές στα σκηνικά και στους ηθοποιούς. Μια αριστερά ανίκανη να ορθώσει πραγματικό λόγο εγκλωβισμένη στους ένδοξους αγώνες της όπως η νεότερη Ελλάδα παρέμεινε εγκλωβισμένη στο ένδοξο παρελθόν της αρχαίας Ελλάδας.

Τέλη του 2009 και ο μέσος νεοέλληνας συνειδητοποιεί σιγά-σιγά πως τα πράγματα δεν πάνε καλά. Συγκεκριμένα, αυτό το είχε συνειδητοποιήσει ίσως πιο πριν αλλά πλέον αρχίζει να φοβάται πως τα πράγματα είναι πιο σοβαρά από άλλες φορές. Αρχίζουν να του φταίνε οι συνήθεις ύποπτοι Τούρκοι, Αμερικάνοι, Αλβανοί, Σκοπιανοί αλλά και να ξαναφέρνουν σε πρώτο πλάνο τους Ναζί που λεηλάτησαν την Ελλάδα στην κατοχή, τους Άγγλους που κλέψαν τα ελγίνεια, το πετρέλαιο που έχουμε και δεν μας αφήνουν να εξορύξουμε και τη χοληστερίνη που είχαμε όταν αυτοί ανακάλυπταν το κρέας.  Αρχίζουν να του φταίνε όλοι, εκτός από τον ίδιο, τον τίμιο ανθρωπάκο «Τίμιε άνθρωπε κυρ Παντελή», που ψήφιζε τόσα χρόνια ΠΑΣΟΚΟΝΔ, έκρυβε ότι μπορούσε από την εφορία, λάδωνε και λαδωνόταν αν χρειαζόταν, έδινε στους γιατρούς τα φακελάκια και το θεωρούσε φυσιολογικό και αναπόφευκτο, έπαιρνε τις επιδοτήσεις από την Ευρωπαϊκή ένωση και άνοιγε πολιτιστικά κέντρα με εσπρέσο, σουβλάκι, στριπτίζ και λαϊκά άσματα αλλά και με ολίγα αρχαία, Θεοδωράκη και Νταλάρα έτσι για να μην καρφωνόμαστε. Εκεί γύρω στις αρχές του νέου αιώνα πόνταρε στο χρηματιστήριο και πίστεψε πως θα γίνει πλούσιος, η απληστία του χτύπησε κόκκινα στα σκυλάδικα, στα αυτοκίνητα, στις κάρτες, στα ρούχα, στο σεξ με αλλοδαπές εξαναγκασμένες από την ευημερία του να γίνουν πόρνες. Μια εθνική ευαισθησία και ένας πατριωτισμός που καταναλώθηκε στο ότι όλοι μας ζηλεύουν και θέλουν το κακό μας. Καμία διαμαρτυρία για το τριτοκοσμικό περιεχόμενο της εθνικής παιδείας, της εθνικής υγείας, της εθνικής νοοτροπίας. Στο να φωνάζουμε πως η Μακεδονία είναι ελληνική και πως οι Τούρκοι παραβιάζουν τον αέρα και το νερό μας χωρίς να διερωτόμαστε πως οι αναχαιτίσεις και οι πολεμικές ασκήσεις γίνονται με αγορές εξοπλισμών εις βάρος της παιδείας, της υγείας και άλλων κοινωνικών αγαθών. Χωρίς να σκεφτόμαστε πως ψωνίζουμε όπλα από τα ίδια μαγαζιά που ψωνίζει και ο υποτιθέμενος εχθρός. 

Ας ελπίσουμε τα επόμενα χρόνια να φέρουν μια γενικότερη αφύπνιση του λαού  όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη και στον κόσμο. Ας ελπίσουμε αυτή η αναμενόμενη κατά τ' άλλα συγκυρία γενικότερης συρρίκνωσης της όποιας ευημερίας να ωφελήσει σε μια αλλαγή νοοτροπίας, σκέψης και να ωθήσει στην αναζήτηση μιας διαφορετικής ποιότητας ζωής με διαφορετικές αξίες από αυτές που αναπτύχθηκαν μεταπολεμικά. Διαφορετικά τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα για όλους αλλά κυρίως για τους έλληνες που βρίσκονται, δικαιολογημένα κατά την άποψή μου, στο μάτι του κυκλώνα. Είναι πλέον φανερό πως η μόνη λύση για κάτι καλύτερο είναι να μετατρέψουμε την συγκυρία σε ευκαιρία γιατί οικονομική ανάκαμψη δεν θα έρθει ποτέ, τουλάχιστον έτσι όπως θέλουν να την οραματίζονται οι κυβερνόντες και οι υποψήφιοι κυβερνήτες. Η ευκαιρία είναι να υπάρξει σταδιακή και βαθειά αλλαγή νοοτροπίας από δω και για τις υπόλοιπες γενιές. Μας έχει πάρει και μας έχει σηκώσει ήδη, ας προετοιμάσουμε τη αρχή μετά το τέλος. Διαφορετικά το τέλος θα μείνει τέλος, της Ελλάδας και της κάθε Ελλάδας.

η εκδίκηση της γυφτιάς

Προσεχώς Έλληνες
του Στέλιου Κούλογλου 
αναδημοσίευση από το tvxs.gr 

Η ντροπή της Αμαρύνθου, η συνομωσία σιωπής μιας τοπικής κοινωνίας που -με την βοήθεια της απίστευτης ελληνικής Δικαιοσύνης- αποφάσισε να συνθλίψει μια μικρή μετανάστρια αντί να παραδεχθεί τα λάθη της, ήρθε να θυμίσει ξανά πόσο ξενοφοβική και φασιστοειδής παραμένει η ελληνική κοινωνία. Πλησιάζει όμως η ώρα που η χώρα θα πληρωθεί με το ίδιο τίμημα, εξ ου και το άρθρο που ακολουθεί. ΣΚ

Έχει τελικώς και τα καλά της η περιπέτεια στην οποία έχει μπει η χώρα τους τελευταίους μήνες. Σίγουρα έχουμε γίνει διεθνώς ρεζίλι: εκτός ίσως από τον Μπιν Λάντεν και λίγο πιο πριν τη Μόνικα Λουίνσκι, δεν υπάρχει άλλο θέμα που να έχει συζητηθεί τόσο πολύ τα τελευταία χρόνια στα διεθνή ΜΜΕ όσο η οικονομική κατρακύλα της Ελλάδας και η μπαγαποντιά των κυβερνήσεών της. Σίγουρα η συνταγή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου που ήδη εφαρμόζεται θα προκαλέσει ύφεση στην οικονομία και κύματα ανέργων. Γενικώς, μας έχουν κοπεί τα φτερά, αλλά υπάρχει και ένα καλό σε όλα αυτά: οι Ελληναράδες έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους.

Πάει πια η εποχή που όλοι μας ζήλευαν γιατί εμείς περνάμε καλά, ενώ οι κουτόφραγκοι δουλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ, οπότε και κλείνονται στο σπίτι: οι Νεοέλληνες με τις δυο και τρεις δουλειές συνειδητοποιούν ξαφνικά ότι, ενώ εργάζονται περισσότερο από τους άλλους Ευρωπαίους, αμείβονται λιγότερο και απολαμβάνουν τις χειρότερες κοινωνικές υπηρεσίες. Πάνε τα μεγαλεία με την «ωραιότερη χώρα του κόσμου» που τη ζήλευαν Βρετανοί και άλλοι ομοφυλόφιλοι. Τέρμα το παραμύθι με τις παλιές καλές εποχές, όταν εμείς είχαμε δάσκαλο τον Σωκράτη και παρακολουθούσαμε τραγωδίες του Σοφοκλή, ενώ αυτοί ήταν σκαρφαλωμένοι στα δένδρα και έτρωγαν καρπούς.

Η χαριστική βολή ήρθε από τη γειτονική Τουρκία, με την οποία δεν θέλαμε μέχρι πρότινος να έχουμε σχέση λόγω διαφοράς επιπέδου: τώρα ο τουρκικός Τύπος αναρωτιέται πώς μπορεί να βοηθηθεί ο γείτονας που φαλίρισε, η κυβέρνηση Ερντογάν προσφέρει χείρα βοηθείας προτείνοντας αμοιβαία μείωση των εξοπλισμών και παρ' όλα αυτά -με την εξαίρεση κάποιων δημοσιευμάτων που έχουν σίγουρα χρηματοδοτηθεί από εμπόρους όπλων και υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να συνεχισουμε να σπαταλάμε σε οπλισμούς- δεν αντιδρά κανείς. Σε λίγο θα μας την πουν και οι «Γυφτοσκοπιανοί», σ' εμάς, τους απόγονους του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Υπάρχουν, βέβαια, κάποιες ηρωικές εξαιρέσεις που δυστυχώς κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά. Όπως οι βατραχάνθρωποι που, σε μια επίδειξη του ανώτερου ελληνικού πολιτισμού, βροντοφώναξαν στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου ότι είναι έτοιμοι να γδάρουν ζωντανό τον κάθε Αλβανό. Η δε μεγάλη ψυχρολουσία ήρθε από την Κύπρο, που υποτίθεται ότι είναι αυτή που φυλάει τις Θερμοπύλες: τόσο η δολοφονία ενός εκδότη που είχε υποστηρίξει το όχι στο δημοψήφισμα Ανάν όσο και η εξαφάνιση της σορού του «Τάσσου» Παπαδόπουλου αποδόθηκαν αρχικά σε ανθελληνικούς κύκλους και διεθνείς συνομωσίες, για να αποκαλυφθεί γρήγορα ότι επρόκειτο για Ελληνες πεζεβέγκηδες που ζητούσαν ριάλια.

Και να φανταστεί κανείς ότι είμαστε ακόμη στην αρχή. Γρήγορα, όλοι αυτοί οι μετανάστες που αντιμετωπίστηκαν σαν πολίτες τρίτης κατηγορίας θα πάρουν την εκδίκησή τους. Ήδη η Ελλάδα υφίσταται διαρροές: τα καλύτερα μυαλά της χώρας έχουν αρχίσει να την κάνουν για το εξωτερικό και αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι θα αρχίσει μετανάστευση τύπου δεκαετίας του '60. Πάει πια η εποχή που στα σκυλάδικα με τις «προσεχώς Βουλγάρες» σπαταλήθηκαν οι κοινοτικές επιδοτήσεις και οι τελευταίες ευκαιρίες που είχε η χώρα για να χαράξει καινούργια πορεία. Σε λίγο, σε άλλες χώρες, θα έχει «προσεχώς Έλληνες». Γιατί αυτή είναι η μοίρα κάθε νεόπλουτου,ξενοφοβικού λαού που, ξεχνώντας το παρελθόν του, υπονομεύει το μέλλον του.

πατρίδα

«Η πατρίδα είναι πάντα χρήσιμη. Και γίνετε ακόμα πιο χρήσιμη, όταν εκτός από των προγόνων είναι και κράτος αυτεξούσιο. Πάντως, αν είμαι τόσο πλούσιος όσο χρειάζεται για να μην έχω ανάγκη από κανέναν, ίσως να μην έχω ανάγκη ούτε απ’την πατρίδα. Η αγάπη για την πατρίδα είναι συναίσθημα που αφορά κυρίως τους φτωχούς. Ή αυτούς που, όσα χρήματα κι αν έχουν, νιώθουν πάντα ανασφαλείς και αβέβαιοι. Η πατρίδα είναι για τους ταπεινούς και τους αδύνατους. Και οπωσδήποτε όχι για τους ιδιαίτερα ταλαντούχους, που θα τους δεχτούν παντού σαν δικούς τους.»

Βασίλης Ραφαηλίδης

« Μυθιστορία των Βαρβάρων προγόνων των σημερινών ευρωπαίων »

νεοφιλελεύθερη νάρκη

Αναδημοσίευση από το LIFO 

Μη βασανίζετε τους Έλληνες, κυρία Μέρκελ

Το συλλογικό τραύμα της ελληνικής κοινωνίας προσφέρει την ευκαιρία για ηλεκτροσόκ.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΕΛΙΟ ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ

Από τις πρόσφατες εξελίξεις για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, παραμένει ανεξήγητη η σκληρή στάση της Γερμανίας, ξεκινώντας από την κυβέρνηση της χώρας και φτάνοντας μέχρι τα δηλητηριώδη σχόλια μερίδας του γερμανικού Tύπου. Σίγουρα, οι Γερμανοί τα έχουν πάρει -και με το δίκιο τους- με τη συστηματική παραποίηση των στοιχείων από την ελληνική πλευρά. Όμως, η «δημιουργική στατιστική» ήταν γνωστή στις Βρυξέλλες και κατά γενική ομολογία δεν αποτελεί ελληνικό copyright.

Το ερώτημα μετατρέπεται σε πραγματικό μυστήριο, αν συνυπολογιστεί το αποτέλεσμα των οικονομικών μέτρων που επέβαλε το Βερολίνο στην ελληνική κυβέρνηση. Σπάταλοι ή ψεύτες, οι Έλληνες ήταν οι καλύτεροι πελάτες των γερμανικών προϊόντων, ξεκινώντας από τις τηλεοράσεις και φτάνοντας στις Μερσεντές και τις BMW. Η οικονομική ύφεση που αναπόφευκτα προκαλούν τα μέτρα θα περιορίσει σημαντικά την κατανάλωση και γερμανικών προϊόντων. Γιατί ξαφνικά οι Γερμανοί πυροβολούν τα πόδια τους;

Η απάντηση βρίσκεται στο «shock doctrine», στη θεωρία που ανέπτυξε τελευταία η Καναδή δημοσιογράφος Νάομι Κλάιν. Στο βιβλίο της με τον ίδιο τίτλο (The shock doctrine), που το «Dow Jones Business News» ανακήρυξε «ίσως το πιο σημαντικό βιβλίο του 21ου αιώνα για την οικονομία», η συγγραφέας υποστηρίζει ότι οι νεοφιλελεύθεροι -που κυριαρχούν τις τελευταίες 3 δεκαετίες στη διεθνή οικονομική σκέψη και πρακτική- χρησιμοποιούν κάθε λογής κρίσεις και καταστροφές, από πολέμους και τρομοκρατικές επιθέσεις μέχρι σεισμούς, φτώχια και οικονομικές χρεoκοπίες για να επιβάλουν τη ριζική αλλαγή της χώρας που έχει πληγεί. Όπως είχε γράψει ο θεωρητικός του νεοφιλελευθερισμού Μίλτον Φρίντμαν, «μόνο μια κρίση παράγει πραγματική αλλαγή» και μπορεί να οδηγήσει σε απελευθέρωση από την «τυραννία του status quo». Και όταν μιλάνε για αλλαγή οι νεοφιλελεύθεροι ιδεολόγοι εννοούν την «αγία τριάδα» που λατρεύουν: ιδιωτικοποιήσεις, περιορισμός του κράτους και περικοπές των κοινωνικών δαπανών.

Τα παραδείγματα αφθονούν. Στις ΗΠΑ η καταστροφή της Νέας Ορλεάνης από τον τυφώνα Κατρίνα έκανε πραγματικότητα αυτό που η κυβέρνηση Μπους επιχειρούσε για χρόνια χωρίς επιτυχία: μέσα σε μερικούς μήνες όλα τα δημόσια σχολεία της πόλης καταργήθηκαν και αντικαταστάθηκαν από ιδιωτικά. Το 1989, η σφαγή στην πλατεία Τιεν Αν Μεν του Πεκίνου επέτρεψε στην κινεζική ηγεσία να ξεκινήσει τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις που μετέτρεψαν ένα κλειστό κομμουνιστικό καθεστώς σε καπιταλιστικό Φαρ Ουέστ. Στη Ρωσία, μετά το 1991, το σοκ από την πτώση του κομμουνισμού έκανε δυνατή την εφαρμογή της «θεραπείας σοκ» που ιδιωτικοποίησε την κρατική οικονομία. Απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία της νεοφιλελεύθερης συνταγής: ένα είδος συλλογικού τραύματος της κοινωνίας-πειραματόζωο. Στην περίπτωση της Χιλής μετά το 1973, όπου το νεοφιλελεύθερο πείραμα εφαρμόστηκε για πρώτη φορά, η κοινωνία ήταν τραυματισμένη από το πραξικόπημα του Πινοσέτ και την οικονομική κρίση που είχε προηγηθεί. Μάλιστα, η συγγραφέας του Shock Doctrine υποστηρίζει ότι στη Χιλή τα απάνθρωπα βασανιστήρια χρησιμοποιήθηκαν για να επιβληθεί η «ελεύθερη αγορά». Ένα πρόσφατο άρθρο της γερμανικής εφημερίδας «Die Zeit», που κατηγορούσε τη γερμανική κυβέρνηση ότι το παράκανε με τις θυσίες που ζητά από την Ελλάδα, είχε τίτλο: «Μη βασανίζετε τους Έλληνες, κυρία Μέρκελ».

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ως προς την Ελλάδα οι αδιάλλακτοι μέσα στη γερμανική κυβέρνηση προέρχονται από το κόμμα των Ελεύθερων Δημοκρατών - φανατικών οπαδών του νεοφιλελεύθερου μοντέλου. Οι σημερινοί Έλληνες βρίσκονται σε καθεστώς σοκ και πληρούν την προϋπόθεση του συλλογικού τραύματος: έχουν συνειδητοποιήσει ότι τα έχουν κάνει θάλασσα και πρέπει να πληρώσουν, επιτρέποντας να αλλάξει ριζικά η οικονομία και η κοινωνία τους. Μπορεί η Μερσεντές να πουλήσει λιγότερα αυτοκίνητα, αλλά οι γερμανικές επιχειρήσεις θα αγοράσουν τα επόμενα χρόνια μέσα στον πανικό οτιδήποτε γυαλίζει, από το υπόλοιπο του ΟΤΕ μέχρι τα νησιά.

πηγή: http://www.lifo.gr/mag/columns/2738

έχει ο θεός…

Χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες, από την αρχή της υποτιθέμενης ανάπτυξης και αναπτυξιακής πολιτικής στην Ελλάδα, (ας το προσδιορίσουμε εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 80) ως σήμερα, η μόνιμη νοοτροπία του Έλληνα, πολίτη, πολιτικού και λαμόγιου, περιστρεφόταν γύρω από τη φράση «έχει ο θεός». Ε, να λοιπόν που ο θεός, (το χρήμα) μας λέει πως δεν έχει άλλο… κι έχει και δίκαιο. Δεν μπορούμε από τη μια να το κάνουμε θεό και από την άλλη να το κοροϊδεύουμε…

Μια ψωροκώσταινα που μπήκε στην Ευρώπη με νοοτροπίες Αφρικής και κουλτούρα ανατολής βρέθηκε μπροστά σε μια ευκαιρία κι ένα δίλλημα. Τι κρατάμε από την Αφρική, τι από την ανατολή και σε τι προσαρμοζόμαστε με την Ευρώπη; Δυστυχώς η Ελλάδα διάλεγε τις περισσότερες φορές τα χειρότερα από τις τρεις ηπείρους που την περικλείουν και άφηνε στο δρόμο όλα τα καλά που είχε ή που θα μπορούσε να αποκτήσει. Για τη σημερινή κατάντια δε φταίνε ούτε οι Γερμανοί, ούτε οι Αμερικάνοι, ούτε οι Ευρωπαίοι ούτε οι Τούρκοι. Για να κατηγορήσεις τους άλλους πρέπει πρώτα να δεις αν εσύ έχεις πράξει σωστά. Οι πολιτικοί λένε «λάθη έγιναν». Όχι κύριοι, δεν έγιναν απλώς λάθη, έγιναν ΜΟΝΟ ΛΑΘΗ. Όσα σωστά έγιναν, με όλη τη σχετικότητα του τι είναι σωστό και τι λάθος, έγιναν από ανάγκη, για να καλύψουν τα λάθη. Εδώ μιλάμε βέβαια για συνειδητά λάθη που στην ουσία είναι πολιτικές της νοοτροπίας «έχει ο θεός!».

Αν λοιπόν δεν είστε ικανοί για τίποτα καλύτερο, ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΗΤΕ!

ΥΓ. Προτείνω να κάνετε τις τράπεζες εκκλησίες μιας και οι εκκλησίες είναι ήδη και τράπεζες...

ο καταλληλότερος υπουργός προσβολής του πολίτη

αναδημοσίευση άρθρου από την Ελευθεροτυπία

Γκάφα Χρυσοχοΐδη μάζεψαν Παπανδρέου, Πετσάλνικος

Κατά τον Μιχ. Χρυσοχοΐδη, δυσφημεί τη χώρα όποιος υποστηρίζει ότι στην Ελλάδα ζουν 500.000 μουσουλμάνοι...

 

Ακρως προσβλητικός για τους μουσουλμάνους ήταν από του βήματος της Βουλής ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχ. Χρυσοχοΐδης. Τόσο, που τα λεγόμενά του χρειάστηκε να «μαζέψουν» ο πρωθυπουργός και ο πρόεδρος της Βουλής.  

Αφορμή στάθηκε μια φράση του Γ. Καρατζαφέρη περί ύπαρξης 500.000 μουσουλμάνων μεταναστών στη χώρα μας, αλλά και περί στενών σχέσεων του υπουργού με τους Αμερικανούς. 

Απαντώντας ο κ. Χρυσοχοΐδης, του είπε επί λέξει: «Εάν οι Αμερικανοί θεωρούν ότι έχουμε 500.000 μουσουλμάνους, το ακούν από σας. Εσείς δυσφημείτε τη χώρα. Εμείς έχουμε μόνο 50.000 μουσουλμάνους μετανάστες. Αλλωστε και οι ΗΠΑ έχουν μουσουλμάνο πρόεδρο».

Ο Φ. Πετσάλνικος, αντιλαμβανόμενος την γκάφα, ζήτησε να διαγραφεί το συγκεκριμένο σημείο από τα πρακτικά και συνέστησε να είναι πιο προσεκτικές οι αναφορές σε σχέση με την πίστη και τα δόγματα, ώστε να μη γίνονται λάθη. Θύμισε δε ότι ο πρόεδρος Ομπάμα είναι χριστιανός.

Και ο πρωθυπουργός όμως στην τριτολογία του αισθάνθηκε την ανάγκη να τονίσει ότι είναι δικαίωμα του κάθε πολίτη να πιστεύει σε όποιο θρησκευτικό δόγμα επιθυμεί.

Α.Ε.Μ. - Α.Ν.Γ. 

πηγή: http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=09/02/2010&id=130109