καλή χρονιά!

στην Ελλάδα βρίσκεσαι μεγάλε!

Όταν πρόκειται για αλλαγές στο ασφαλιστικό, για αύξηση φόρων, για ιδιωτικά πανεπιστήμια και άλλα παρόμοια, τότε οι εκάστοτε κυβερνώντες στην Ελλάδα δεν σταματάνε να αναφέρονται στην Ευρώπη και στο ότι η Ελλάδα είναι Ευρωπαϊκή χώρα και πρέπει να συμβαδίζει με τα Ευρωπαϊκά πρότυπα και δεδομένα. Γνωρίζει άραγε ο κύριος Καραμανλής το χάσμα που χωρίζει την Ελλάδα από άλλες ευρωπαϊκές χώρες σε θέματα κοινωνικής πολιτικής, οικολογικής πολιτικής, διαφθοράς, ασφάλισης και περίθαλψης, επαγγελματικής νοοτροπίας κλπ; Εγώ νομίζω ότι το γνωρίζει, έστω και επιφανειακά (μιας και ποτέ του δεν έζησε ως κοινός θνητός ούτε στην Ελλάδα ούτε σε καμιά άλλη χώρα). Γνωρίζει και πολλά ακόμα πράγματα για την κατάσταση στην Ελλάδα, αλλά αρκείται να βαδίζει σαν στρατάρχης σε επιθεώρηση στρατευμάτων και να δηλώνει με παρόμοιο ύφος πως είμαστε σε καλό δρόμο. Ποια Ελλάδα και ποιος δρόμος όμως; Γενικολογίες και έργα χωρίς βάση, όραμα και ευαισθησία. Περικυκλωμένος από πολιτικούς συνεργάτες οι οποίοι σε άλλες χώρες θα ήταν το πολύ-πολύ στελέχη σε κανέναν δημόσιο οργανισμό. Με την νοοτροπία του για όλα φταιν οι άλλοι, οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Εμείς κάνουμε τη δουλειά μας καλά. Την νοοτροπία του όταν μας συμφέρει είμαστε Ευρωπαίοι κι όταν δεν μας συμφέρει είμαστε Ελληνάρες. Όταν μας συμφέρει βλέπουμε μακριά κι όταν δεν μας συμφέρει δεν βλέπουμε ούτε τη μύτη μας. Κρατώντας από τον Ευρωπαϊκό αχταρμά μόνο τα χειρότερα. Το χειρότερο όμως είναι ότι τους υποστηρίζει μια πλειοψηφία λαού εγκλωβισμένη σε μια παρόμοια νοοτροπία είτε λόγω κακής παιδείας, είτε λόγω ονειρώξεων περί βολέματος είτε λόγω αποβλάκωσης. Παραθέτω το άρθρο του Βήματος που μου έδωσε την αφορμή να γράψω τα παραπάνω μέσα από διάφορους σχετικούς και άσχετους συνειρμούς οι οποίοι καταλήγουν στο ίδιο θέμα: Το πρόβλημα με τους έλληνες είναι οι ίδιοι οι έλληνες.

Ανασφάλιστοι υπάλληλοι του ΙΚΑ * Το Ιδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων απασχολεί 1.538 νέους σε οργανικές θέσεις χωρίς να τους κολλάει ένσημα. Το σκάνδαλο με τα προγράμματα Stage Ζ. ΤΣΩΛΗΣ

Χωρίς ασφάλιση εργάζονται στο ΙΚΑ 1.538 νέοι οι οποίοι έχουν προσληφθεί μέσω των προγραμμάτων του ΟΑΕΔ για να αποκτήσουν εργασιακή εμπειρία. Οι νέοι αυτοί δεν ανήκουν ούτε καν στη γενιά των 700 ευρώ που εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα έστω με μερική απασχόληση, αφού είναι ανασφάλιστοι και η αμοιβή τους κυμαίνεται από 575 ως 625 ευρώ τον μήνα. Σε ολόκληρο τον δημόσιο τομέα, υπουργεία, οργανισμούς και επιχειρήσεις, ακόμη και σε γραφεία υπουργών και υφυπουργών, απασχολούνται σήμερα πάνω από 20.000 εργαζόμενοι χωρίς ασφάλιση για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και σύνταξη, αλλά αυτοί που τους τοποθέτησαν τους υπόσχονται ότι κάποτε θα... μονιμοποιηθούν! Η αποκάλυψη αυτή έρχεται λίγες ημέρες μετά την καταγγελία ότι ο ως χθες υπουργός Απασχόλησης «φιλοξενεί» στο εξοχικό του στο Κορωπί ζευγάρι Ινδών που είναι ανασφάλιστοι. Ωστόσο όταν στο ίδιο το ΙΚΑ, όπου η μεγάλη πληγή θεωρείται η εισφοροδιαφυγή, η οποία έχει ξεφύγει και σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία υπερβαίνει το 1,2 δισ. ευρώ ετησίως, εργάζονται ανασφάλιστοι κάτω από την ομπρέλα του κράτους με την ανοχή των κομμάτων και τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ποιες παρεμβάσεις για την εισροή νέων πόρων στα Ταμεία ή τη μείωση των ελλειμμάτων μπορεί να γίνουν αποδεκτές από τους ασφαλισμένους; Τα προγράμματα Stage, τα οποία εφαρμόζονται από δεκαετίας, ξεκίνησαν με στόχο την επιμόρφωση των ανέργων σε κάποια εργασία ή ειδικότητα, έτσι ώστε μετά την πάροδο του 18μήνου που διαρκεί το πρόγραμμα να έχουν τα εφόδια να βρουν δουλειά σε ανάλογη θέση. Ωστόσο στην πορεία εξελίχθηκαν σε έναν ρουσφετολογικό μηχανισμό, μέσω του οποίου οι πολιτικοί «διορίζουν» προσωρινά κάποια άτομα στο Δημόσιο καλλιεργώντας ταυτόχρονα την προσδοκία ότι κάποτε θα μονιμοποιηθούν. Πρόκειται δηλαδή για μια άλλη εκδοχή των συμβασιούχων του Δημοσίου που κάλυπταν πάγιες και διαρκείς ανάγκες και ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς μονιμοποιήθηκε. Αλλά και όσοι δεν μονιμοποιήθηκαν ήταν, τουλάχιστον, ασφαλισμένοι για τα χρόνια που εργάστηκαν στο Δημόσιο. Γι' αυτόν τον λόγο οι νέοι των προγραμμάτων Stage αποκαλούνται και οι «καταφρονεμένοι» της εργασίας. Υπουργός του οικονομικού επιτελείου ομολογεί: «Το φαινόμενο αυτό αποκαλύπτει την παθογένεια όχι μόνο του ασφαλιστικού συστήματος αλλά και της λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης στην Ελλάδα. Επρεπε να έχουμε κάνει ήδη κάτι». Πρόκειται στην ουσία για ένα σκάνδαλο που συντελείται με την ανοχή των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας, αφού τα προγράμματα χρησιμοποιήθηκαν και από το ΠαΣοΚ και από τη ΝΔ για δήθεν διορισμούς. Μιλώντας προς «Το Βήμα» ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ κ. Σπ. Παπασπύρος σημειώνει ότι θέση της ΑΔΕΔΥ είναι να καλυφθούν οι πάγιες θέσεις του Δημοσίου με μόνιμο προσωπικό. Ο ίδιος αναφέρεται σε «σκάνδαλο των πολιτικών», αν και τα συνδικάτα θα έπρεπε να έχουν αντιδράσει δυναμικά στην κατάσταση, και προσθέτει: «Αυτά δεν συμβαίνουν σε καμία χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Προφανώς οι Βρυξέλλες δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει». Στο ΙΚΑ ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων (ΠΟΣΕ ΙΚΑ) κ. Β. Κόκκαλης τονίζει ότι στο Ταμείο των μισθωτών υπάρχουν 3.500 κενές οργανικές θέσεις, οι περισσότερες στο διοικητικό προσωπικό, το οποίο σήμερα αριθμεί 12.500 εργαζομένους. Οι 1.500 και πλέον νέοι που απασχολούνται μέσω του προγράμματος Stage καλύπτουν ένα μέρος από τα υπάρχοντα κενά. Και ο ίδιος ομολογεί ότι «πρόκειται για ένα σκάνδαλο διαρκείας». Σημειώνει την άρνηση της κυβέρνησης να καλύψει με μόνιμο προσωπικό τις κενές οργανικές θέσεις όχι μόνο σε διοικητικό προσωπικό αλλά και σε γιατρούς, όπου επίσης υπάρχουν ελλείψεις. Ερωτηθείς ο διοικητής του ΙΚΑ κ. Γ. Μέργος, ο οποίος κληρονόμησε τους 1.538 ανασφάλιστους εργαζομένους από τον Ι. Βαρθολομαίο, σημειώνει ότι αιφνιδιάστηκε από την κατάσταση, αλλά απέφυγε να κάνει οποιοδήποτε άλλο σχόλιο. Πώς «μειώνουν» την ανεργία Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχουν γίνει μεγάλες «μάχες» ανάμεσα στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση για το ύψος της πραγματικής ανεργίας. Ενα από τα επιχειρήματα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι ότι το ποσοστό ανεργίας εμφανίζεται χαμηλότερο τόσο στους δείκτες της στατιστικής υπηρεσίας όσο και στα στοιχεία του ΟΑΕΔ, καθώς στην απασχόληση προσμετρούνται οι εργαζόμενοι των προγραμμάτων Stage. Στην αντιπαράθεση αυτή κανένας, ούτε η κυβέρνηση ούτε η αξιωματική αντιπολίτευση, δεν αναφέρθηκε στους όρους εργασίας των νέων αυτών ανθρώπων. Η εργασία μαθητευομένων επιτρέπεται από τη νομοθεσία υπό την προϋπόθεση ότι τα νέα παιδιά θα είναι ηλικίας άνω των 16 ετών. Οπως προβλέπεται και από την Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, οι μαθητευόμενοι στον ιδιωτικό τομέα αμείβονται με τα κατώτερα ημερομίσθια και ασφαλίζονται υποχρεωτικά στο ΙΚΑ. Είναι μάλιστα ενδεικτικό ότι τα πρόστιμα στην περίπτωση που συλληφθεί κάποιος, π.χ. ιδιοκτήτης συνεργείου αυτοκινήτων ή καφετέριας, να απασχολεί ανασφάλιστο εργαζόμενο ή μαθητευόμενο είναι πολύ βαριά.

Το ΒΗΜΑ, 16/12/2007 , Σελ.: A08Κωδικός άρθρου: B15241A081ID: 29135

Πότε θα φτάσουμε εδώ ;

Οι «Ανάσες των Λύκων» ήταν μόνο η αρχή. Ο Γιάννης Αγγελάκας και ο Νίκος Βελιώτης κυκλοφόρησαν μόλις τη νέα τους δουλειά με τίτλο «Πότε θα φτάσουμε εδώ». Ποίηση, μινιμαλισμός και παράξενα ηχοχρώματα είναι κάποια από τα στοιχεία που θα χαρακτήριζαν αυτόν τον δίσκο. Κύριο συστατικό βέβαια η αναλλοίωτη έμπνευση. Αναμένουμε φυσικά και την Live παρουσίαση. Κυκλοφόρησε επίσης και το video clip του ομώνυμου τραγουδιού. Θα το βρείτε στην σελίδα τους http://www.alltogethernow.gr/ και στο youtube.

Καλή ακρόαση…

μπετονιέρες στα καμένα

Επειδή η παραχώρηση για τουριστική ανάπτυξη των πρόσφατα καμένων εκτάσεων στην Ελλάδα έχει αρχίσει και οι μπετονιέρες δεν θα αργήσουν να μπουν στα καμένα, επειδή η Νέα Δημοπρασία δεν δέχτηκε να δεσμευτεί στην ευρωπαϊκή ένωση πως όπου ήταν δάσος θα ξαναγίνει δάσος απαντώντας πως πρόκειται για παρεμβολή στο σύνταγμα της Ελλάδας και επειδή εγώ δεσμεύομαι πως αν δεν υπάρξει μια εκκωφαντική λαϊκή κατακραυγή μέσα στα επόμενα τρία χρόνια θα έχει καεί ότι άλλο δασοειδές απόμεινε στην Ελλαδίτσα, σας καλώ να υπογράψετε το έγγραφο που θα βρείτε στην παρακάτω σύνδεση: http://www.petitiononline.com/forestgr/ Δείτε και το αντίστοιχο σχόλιο του Θανάση απ’ όπου άντλησα την πληροφορία: http://arcofgreekmusic.blogspot.com/2007/12/sex.html

κομουνιστής

Διαβάζοντας το σημερινό πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ της Ελευθεροτυπίας και μέσα από διάφορους συνειρμούς οδηγήθηκα σε μερικές σκέψεις σχετικά με τον χαρακτηρισμό (και όχι την ιδιότητα) κάποιου ως «κομουνιστή». Το ρεπορτάζ της εφημερίδας δεν μιλάει για αυτό βέβαια. Μιλάει για το πως οι επιχειρήσεις εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους στην Ελλάδα (και να ‘ταν μόνο στην Ελλάδα). Το πόσο άδικα κερδοσκοπούν εις βάρος αυτών που τις δίνουν ζωή. Τα κέρδη τους που αυξάνονται χωρίς να συμβαίνει το ίδιο με τους μισθούς. Μεταφέρω ενδεικτικά δυο αποσπάσματα: «1.500% γρηγορότερα από το ΑΕΠ σκαρφάλωναν τα υπερκέρδη πέρυσι και οι αμοιβές 2,9% + 2,9%», «...κατά μέσο όρο οι επιχειρήσεις κερδίζουν μικτά 44.000 ευρώ ανά εργαζόμενο, ενώ τους κοστίζει λιγότερο από 10.000 ευρώ».

Ολόκληρο το άρθρο εδώ: http://www.enet.gr/online/online_text/c=114,id=17137928,89056008

Διαβάζοντας το παραπάνω ρεπορτάζ, η φιγούρα το Μαρξ ξεδιπλώθηκε στο μυαλό μου. Του Μαρξ που πάντα θαύμαζα κι ακόμα θαυμάζω για τις ιδιοφυείς του αναλύσεις για την κοινωνία, το κεφάλαίο, την οικονομία. Ένοιωσα, με άλλα λόγια, σαν εξαγριωμένος κομουνιστής. Ίσως θα ‘πρεπε να το πάθουν αυτό και οι εργαζόμενοι των εφτακοσίων ευρώ, οι συμβασιούχοι, οι ενοικιαζόμενοι. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω αυτοχαρακτηριστεί ποτέ ως κομουνιστής. Αντιθέτως με έχουν χαρακτηρίσει πολλές φορές έτσι άλλοι, συνήθως δεξιόφρονες. Αγαπώ υπερβολικά την ιδέα της ελευθερίας για να αυτοχαρακτηριστώ κομουνιστής ή οτιδήποτε άλλο. Όμως όταν χρειάζεται να καθίσω κάπου προτιμώ χίλιες φορές να ανήκω στην αριστερή πτέρυγα παρά στη δεξιά. Χίλιες και μία φορές με αυτούς που ονειρεύονται παρά με αυτούς που προσεύχονται. Από την άλλη, θα μπορούσα ασφαλώς να είμαι κομουνιστής αν ζούσα 4-5 δεκαετίες πριν ή αν οι κομουνιστές ζούσαν 4-5 δεκαετίες μετά... αλλά με τα σημερινά δεδομένα δεν έχει κανένα νόημα για μένα. Εξάλλου δεν είναι και εύκολο να είναι κανείς σήμερα πραγματικά κομουνιστής. Ο κομουνισμός μου μοιάζει με την καλογερική της πολιτικής. Όμως όπως η μέρα δίνει νόημα στη νύχτα και αντίστροφα έτσι και ο καπιταλισμός δίνει νόημα στον κομουνισμό. Όσο κι αν ανέχεται κάποιος την κεφαλαιοκρατία είτε επειδή τον βολεύει, είτε επειδή θέλει να μείνει για πάντα ανθρωπάκι, είτε από ιδεολογικό μαζοχισμό, υπάρχουν κάποια όρια. Δεν ονειρεύομαι πως κάποια στιγμή ο λαός θα ξυπνήσει και «θα ’ρθει ανάποδα ο ντουνιάς»*. Όσο περισσότερο συναναστρέφομαι με τα πλήθη τόσο καταλαβαίνω πως το ξυπνητήρι έχει σκουριάσει από καιρό. Δεν ονειρεύομαι την επανάσταση η οποία «αποδείχτηκε ένα όνειρο, μια ξοφλημένη και ευφυής δικαιολογία»**, γιατί ακόμα και να γίνει οι άνθρωποι είναι όντα νομαδικής εγκεφαλικής φύσεως και θα ψάχνουν πάντα αφέντες, τσομπάνηδες και θεούς. Κάτι που έχει αποδειχθεί πολλές φορές στην ιστορία του είδους με μικρές εξαιρέσεις μικρών ομάδων. Σε αυτό πιστεύω, στις εξαιρέσεις και στις παρέες. Στην αυθεντικότητα και την ελευθερία. Στην αναζήτηση μέσα στην αναζήτηση. Στο ταξίδι... Όχι δεν μιλάω εκ του ασφαλούς κι ας βρίσκομαι στα όριά του να χαρακτηριστώ γραφικός. Η προσωπική μου πραγματικότητα είναι το σχοινί κι εγώ ακροβάτης πάνω της. Ανά πάσα στιγμή κινδυνεύω να πέσω μέσα στο δίχτυ της πραγματικότητας των πολλών σαν επαίτης ή σαν δούλος. Διότι για δουλεία πρόκειται, αν όχι για πορνεία, το να κερδίζει κάποιος τόσα λίγα δίνοντας τόσα πολλά.

* από το ποίημα του Κώστα Βάρναλη «Η μπαλάντα του Κυρ-Μέντιου»

** από το τραγούδι του Νικόλα Άσιμου «Της επανάστασης»

Emir Kusturica and The No Smoking Orchestra (Λυών 22/11/07)

Παρακολουθώ εδώ και μερικά χρόνια τον Κουστουρίτσα και την μπάντα του μέσα από τα άλμπουμ τους. Μου άρεσαν γιατί έχουν κάτι αυθεντικό για τα δεδομένα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής στην οποία ανήκουν. Αυτή η παγκόσμια φήμη τους προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από το όνομα του διάσημου σκηνοθέτη που φιγουράρει στο όνομα του συγκροτήματος. Όμως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ο Κουστουρίτσα λίγο από χαβαλέ, λίγο από ψώνιο και λίγο από τρέλα, ενσωματώθηκε στην μπάντα πριν μερικά χρόνια και την έβγαλε έξω από τα σύνορα της πρώην Γιουγκοσλαβίας όπου κινούταν με επιτυχία από τις αρχές της δεκαετίας του 80΄. Έχουν γράψει τη μουσική σε δύο ταινίες του Κουστουρίτσα («Μαύρος γάτος, άσπρος γάτος» και «Η ζωή είναι ένα θαύμα») κι έχουν στο δυναμικό τους συνολικά γύρω στους δέκα δίσκους. Έφτασαν μάλιστα να ανεβάσουν και μια «Πανκ Όπερα» η οποία αποτελεί και το τελευταίο τους άλμπουμ που έχει το τίτλο «Ο καιρός των τσιγγάνων». Καμιά σχέση με το σάουντρακ της ομώνυμης ταινίας (εκτός από μια διασκευή του βασικού θέματος) όπου εκεί τη μουσική υπογράφει ο μουσικός ξάδερφος της μπάντας, ο διάσημος, Γκόραν Μπρέγκοβιτς. Αυτό τον καιρό το γκρουπ περιοδεύει στην Ευρώπη και είχα την τύχη να τους δω την περασμένη βδομάδα στη Λυών. Δυστυχώς δεν παρουσίαζαν την όπερά τους, κάτι που θα προτιμούσα από την κλασική συναυλία που έκαναν με σκετσάκια και ατάκες που χρησιμοποιούν εδώ και χρόνια και έχουν ήδη αποτυπωθεί στη ζωντανή ηχογράφηση που κυκλοφόρησαν σε CD πρόπερσι. Παρόλα αυτά άξιζε τον κόπο μιας και παραμένουν αυθεντικοί, έχουν πλάκα, στυλ και κέφι. Στους δίσκους τους έχουν εμπνευσμένες συνθέσεις και ενορχηστρώσεις. Στη συναυλία, οι συνθέσεις ήταν λίγο αλλοιωμένες και οι ενορχηστρώσεις εμφανώς συρρικνωμένες αλλά το χαβαλετζίδικο στυλ τους ταιριάζει γάντι με όλα αυτά. Όσο για τον Εμίρ, γρατζουνάει την κιθάρα του (υπάρχει άλλος κιθαρίστας για τα δύσκολα μέρη!), κάνει λίγα φωνητικά (όταν το θυμάται), χορεύει, συμμετέχει στην αναμπουμπούλα που δημιουργείται, μιλάει με τον κοινό και δέχεται κάθε λογής αντικείμενα στα πόδια του, από τετράδια με σενάρια μέχρι στηθόδεσμα! Ο ίδιος δεν φέρεται σε καμιά περίπτωση σαν σούπερ-σταρ κι έχει προφανώς επίγνωση πως το ταλέντο του είναι στον κινηματογράφο πολύ περισσότερο απ΄ ότι στη μουσική. Αυτό βέβαια δεν μειώνει το ενδιαφέρον που έχει η No Smoking Orchestra σαν σύνολο όπου ο ρόλος του κάθε μέλους φαίνεται να είναι σημαντικός, χωρίς να καπελώνεται κανείς. Πολύ δύσκολο να βρείτε δίσκους τους από την εποχή πριν την άφιξη του Κουστουρίτσα (αν έχετε κάτι στείλτε το μου). Τα πιο πρόσφατά τους κυκλοφορούν στην αγορά. Αξίζει να τα ακούσετε αλλά θα σας συμβούλευα για πρώτη ακρόαση να αποφύγετε τη ζωντανή τους ηχογράφηση. Έχουν και σελίδα στο διαδίκτυο: http://www.thenosmokingorchestra.com/

CLOPY PASTE

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ, (ΣΤΟ blog ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΙΒΩΤΟΣ: http://arcofgreekmusic.blogspot.com/2007/11/blog-post_22.html) ΠΕΡΙ ΚΛΕΨΙΜΑΤΟΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ, ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΕΠΙΣΗΜΑΝΩ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ :

ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΥΣ ΑΚΟΥΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΞΑΝΑΚΟΥΣΕΙ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΚΑΚΟ ΓΙΑΤΙ ΑΡΚΕΤΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΥΧΑΙΑ. ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΜΩΣ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΚΟΠΙΜΑ ;

ΤΡΑΓΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟΥ ΦΟΙΒΟΥ, ΓΝΩΣΤΟΥ ΣΥΝΘΕΤΗ ΤΗΣ ΒΑΝΔΗ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΤΡΑΓΙΚΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΩΝ. ΠΑΛΙΟΤΕΡΑ ΕΠΙΣΗΣ ΑΚΟΥΣΑΜΕ ΤΟΥΣ «ΕΚΕΙΝΟΣ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ» ΝΑ ΚΛΕΒΟΥΝ ΜΕΡΟΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ «LOOSING MY RELIGION» ΤΩΝ REM ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΝ ΤΟ ΣΟΥΞΕ «ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ».

ΤΟ ΠΩΣ ΟΜΩΣ ΘΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΥΜΜΕΝΟΣ ΝΟΜΙΚΑ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΙ ΚΛΕΦΤΟΣΥΝΘΕΤΕΣ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ.

ΜΕΧΡΙ 4 ΜΟΥΣΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΛΟΙΠΟΝ ΔΕ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΚΛΕΨΙΜΟ. ΠΟΣΟ ΜΑΛΛΟΝ ΑΝ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΘΕΣΕΙΣ ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΙΝΕΛΙΕΣ ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΤΙΚΕΣ, ΤΟΤΕ ΕΙΣΑΙ ΠΛΗΡΩΣ ΚΑΛΥΜΜΕΝΟΣ ΚΑΙ Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΙΚΙΑ ΣΟΥ.

ΕΞΑΙΡΟΥΝΤΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΟΙ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΣΚΟΠΙΜΑ ΒΑΖΟΥΝ ΓΝΩΣΤΑ ΜΟΥΣΙΚΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΛΛΩΝ ΚΟΜΜΑΤΙΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΟΥΝ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥΣ. ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΥΤΗ ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ Ή ΜΟΥΣΙΚΑ ΜΕΡΗ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΝΕ.

ΓΕΝΙΚΑ ΣΗΜΕΡΑ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΡΘΕΝΟΓΕΝΝΗΣΗ ΣΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ, ΑΝ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΧΩ ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΜΦΙΒΟΛΙΕΣ….

στον έσω τόπο

Ο τόπος λοιπόν, ο τόπος μου. Ο τόπος του οποίου κομμάτια μοιράζομαι με άλλους και είναι αυτά τα "κομμάτια" που με κάνουν κοινωνικό ον. Μόνο αυτό? Όχι βέβαια, είναι οι κοινοί τόποι που με ταξιδεύουν, που με κάνουν να γνωρίζω νέα τοπία, νέα στοιχεία, τον ίδιο μου τον εαυτό και τους άλλους, συντοπίτες και μη. Τι είναι λοιπόν ο τόπος μου? Δεν οριοθετείται γεωγραφικά σίγουρα. Τόπος μου είναι κάθε κομμάτι στεριάς ή θάλασσας που έχει χρώμα, μυρωδιά, ιστορία, γεύση, ήχο. Αυτό είναι ο τόπος μου, κάθε ερέθισμα. Αυτά τα ερεθίσματα που με κάποιους ανθρώπους τα μοιράζομαι είναι που δημιουργούν την μαγεία της ζωής μου, βλέπω όσα δεν έβλεπα, βλέπω περισσότερα από όσα έβλεπα, αλλάζουν αυτά που έβλεπα. Και κάθε άνθρωπος νέος τόπος. Κάθε "τόπος" ταξίδι. Κάθε στιγμή και ταξίδι. Τι σημασία έχει ο τόπος, το ταξίδι, το ερέθισμα? Απλά και μόνο ότι όπως πολλοί άνθρωποι μπορώ να βρώ χίλιες δικαιολογίες για να τα αποφύγω ή απλά να αποφασίσω ότι χρειάζομαι μόνο την θέληση μου για να μην πηγαίνω πουθενά αλλά να είμαι σε τόσα διαφορετικά μέρη! Βαρέθηκα την μιζέρια μου, την κριτική μου, την κακομοιριά μου. Μόνο όταν θα σπάω τα καθιερωμένα θα μπορώ να τα κρίνω.

ένοχες σιωπές

Σήμερα θα γίνω για μερικούς κακός αλλά ένα από τα ελαττώματα μου είναι ότι δεν μπορώ να βγάλω το σκασμό ακόμα και για θέματα «ταμπού» όπως το παρακάτω.

Πρόκειται για ένα θέμα το οποίο απέφευγα να αναφέρω τόσο καιρό σεβόμενος, όχι την ιδιότητα του αρχιεπισκόπου, όσο το γεγονός ότι ένας άνθρωπος είναι προσβεβλημένος από μια σοβαρή ασθένεια. Όμως διαβάζοντας ένα άρθρο (το οποίο παραθέτω παρακάτω) αποφάσισα να το πω αυτό που μ' έχει εξοργίσει εδώ και καιρό.

Μου φαίνετε πέρα για πέρα άδικο, το ελληνικό κράτος να καλύπτει τα υπέρογκα έξοδα που δαπανήθηκαν για τη νοσηλεία, μεταφορά, επεμβάσεις του αρχιεπισκόπου στις ΗΠΑ. Το γεγονός ότι ο ίδιος δεν αρνήθηκε το δώρο της πολιτείας δεν με εξέπληξε. Με εξέπληξε που κανένας δεν αντέδρασε σε αυτό. Τόσοι «χριστιανοί» που υποφέρουν από παρόμοιες και ακόμα χειρότερες παθήσεις από αυτήν του αρχιεπισκόπου, στοιβάζονται στα νοσοκομεία και οι περισσότεροι αφήνονται στη μοίρα τους.

Το υγειονομικό σύστημα της χώρας πάει από το κακό στο χειρότερο και οι ελλείψεις είναι τραγικές αν αναλογιστούμε ότι θέλουμε να λεγόμαστε «ανεπτυγμένη» χώρα. Αν με την ευκολία που δόθηκαν τα εκατομμύρια για την νοσηλεία του Χριστόδουλου δινόντουσαν και για την αναβάθμιση της υγείας στην Ελλάδα, ίσως να μην έμπαινα στον κόπο να σχολιάσω το συγκεκριμένο γεγονός. Αν η εκκλησία δεν είχε τα χρήματα να καλύψει τα έξοδα του αρχιεπισκόπου της πάλι θα το πέρναγα στο ντούκου. Αλλά ούτε το ένα ούτε το άλλο συμβαίνει. Αν όσοι δεν μιλάνε είναι επειδή το θέμα είναι ευαίσθητο, τότε ας βγάλουν την ευαισθησία τους και στους χιλιάδες αρρώστους που υποφέρουν, όχι μόνο από την αρρώστια τους αλλά και από την αδιαφορία – αδυναμία του κράτους να τους περιθάλψει. Αν πάλι κανείς δεν μιλάει επειδή σέβεται τον Χριστόδουλο και τον ρόλο του, τότε αυτομάτως δεν σέβεται όλους όσους υποφέρουν από τις ελλείψεις στη δημόσια υγεία.

Πάντα πίστευα πως το λιγότερο που μπορεί να κάνει κανείς για να αλλάξει κάτι είναι να μιλάει. Το λιγότερο. Γιατί η σιωπή είναι συνενοχή...

Ακολουθεί αναδημοσίευση άρθρου της «Ελευθεροτυπίας»

Δύο γιατροί για όλη την Ελλάδα!

Της ΛΙΑΝΑΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Εχουν αφήσει 800 ασθενείς στη μοίρα τους. Γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τα 50 Ελληνόπουλα που γεννιούνται με τη νόσο κάθε χρόνο. Οι παροικούντες το υπουργείο Υγείας κωφεύουν συστηματικά επί δεκαετίες, αφήνοντας στη μοίρα τους τα άτομα που πάσχουν από κυστική ίνωση.

Η κυστική ίνωση είναι νόσος πολυσυστηματική, θανατηφόρος και οι ασθενείς πρέπει να νοσηλεύονται σε ειδικά κέντρα με ανάλογη υποδομή, ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό εξειδικευμένο στην πάθηση. Αυτά τα κέντρα -σε αντίθεση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες- δεν υπάρχουν στην Ελλάδα.

Η περίθαλψη και νοσηλεία των ενήλικων ασθενών όλης της χώρας στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στις προσπάθειες δύο πνευμονολόγων που εργάζονται σε διαφορετικά νοσοκομεία της Αθήνας. Ειδικά στη βόρεια Ελλάδα δεν υπάρχει καν εξειδικευμένος, στο νόσημα, γιατρός για τους ενηλίκους, ενώ οι προσπάθειες της τελευταίας πενταετίας για την ίδρυση ανεξάρτητης μονάδας στο νοσοκομείο «Παπαγεωργίου» έμειναν στα χαρτιά, παρά τις θετικές γνωμοδοτήσεις του ΚΕΣΥ.

Πρόκειται, λοιπόν, για την πιο συχνή κληρονομική πάθηση στη λευκή φυλή, που προσβάλλει κυρίως το αναπνευστικό και το πεπτικό σύστημα, ενώ επιφέρει το θάνατο σε νεαρή ηλικία. Κύριο χαρακτηριστικό, η παραγωγή πυκνής βλέννας η οποία φράσσει τα διάφορα όργανα και τους πόρους του σώματος (κυρίως τους πνεύμονες και το πάγκρεας), με αποτέλεσμα τη βαριά παγκρεατική ανεπάρκεια από μικρή ηλικία και την εμφάνιση σοβαρών χρόνιων αναπνευστικών λοιμώξεων, που σταδιακά οδηγούν σε αναπνευστική ανεπάρκεια.

Οπως τόνισε σε χθεσινή συνέντευξη Τύπου η πνευμονολόγος Ελένη Πουλιού: «Δεν είναι δυνατόν να προσπαθούμε να παρατείνουμε στην Εντατική τη ζωή ενός 80χρονου για δύο μήνες και να αφήνουμε έναν ασθενή με κυστική ίνωση στην τύχη του να φτάσει τα 40 ταλαιπωρούμενος σε όλα τα νοσοκομεία της Ελλάδας, περιμένοντας τη γονιδιακή θεραπεία, διότι άλλη θεραπεία δεν υπάρχει...».

Εκτός από τη δημιουργία των κέντρων, αίτημα των ινοκυστικών, σύμφωνα με την πρόεδρο του Συλλόγου τους Αγγελική Πρεφτίτση, είναι και ο υποχρεωτικός προγεννητικός έλεγχος. Οπως εξήγησε, η γέννηση ασθενών παιδιών θα μπορούσε να αποφευχθεί, καθώς η κυστική ίνωση κληροδοτείται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως η μεσογειακή αναιμία. «Οι φορείς στην Ελλάδα υπολογίζονται σε 500.000. Μπορεί να μη νοσήσουν ποτέ, όμως είναι πιθανό να γεννήσουν παιδιά με τη βαριά αυτή νόσο».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 14/11/2007

συγχαρητήρια Γιώργη!

Η δημοκρατία μας δεν αφήνει κανέναν παραπονεμένο και επιφυλάσσει χαρές και νίκες σε όλους τους εραστές της. Έτσι επιφύλαξε μια νίκη φέτος και για το Γιώργο Παπανδρέου αφού στις εθνικές εκλογές της έπεφτε λίγος μπροστά στην κορμοστασιά του Κώστα Καραμανλή. Κρίμα πάντως που από σήμερα θα έχουμε ξανά αξιωματική αντιπολίτευση. Πάνω που η Νέα Δημοκρατία είχε αρχίσει να κάνει αντιπολίτευση στον εαυτό της κι ομολογώ πως ήταν πιο επώδυνη από αυτήν που της έκανε το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια. Εδώ που τα λέμε πάντως δεν χωρούσε τρίτος υπέρβαρος αρχηγός κόμματος στη βουλή... θα βούλιαζε το βήμα της... αλλά είναι και θέμα συμβολισμών: παχύδερμη δεξιά και light αριστερά. Σημάδια των κακών καιρών...