πολιτισμολογίες

Σε μια χώρα, σε μια ήπειρο, σ’ έναν κόσμο τελικά, όπου τα πάντα πουλιούνται κι αγοράζονται, ο πολιτισμός έχει αξία και λόγο ύπαρξης εφόσον έχει τιμή και κοινό. Από τη μια το κράτος (τα κράτη) με τα υπουργεία πολιτισμού και τους προϊστάμενούς τους, από την άλλη οι ιδιώτες που επενδύουν στον πολιτισμό για να πάρουν είτε χρήμα, είτε δόξα, είτε άλλοθι, είτε να κάνουν δημόσιες σχέσεις, είτε όλα αυτά μαζί. Η όλη διαδικασία μοιάζει με τους σύγχρονους φιλελεύθερους οικολόγους οι οποίοι ανακυκλώνουν το μπουκαλάκι τους, αγοράζουν οικολογικές συσκευές αλλά δεν τους καίγετε καρφί αν η χώρα τους ρυπαίνει τον πλανήτη με πυρηνικά απόβλητα, τα οποία πληρώνουν οι ίδιοι μέσω των φόρων. Έτσι και στον πολιτισμό, τον πλασάρουν σαν βιτρίνα για να περάσουν από πίσω μεγάλα κόλπα ή για να περάσουν από μπροστά δίπλα σε «μεγάλα έργα» και να πουλήσουν μούρη. Γέμισε ο κόσμος πρεσβευτές του πολιτισμού και φιλάνθρωπους... γιατί ο πολιτισμός και η φιλανθρωπία πάνε πάντα μαζί.

>

Στην Ελλάδα, το υπουργείο πολιτισμού είναι και υπουργείο αθλητισμού, δηλαδή ποδοσφαίρου. Είναι δηλαδή υπουργείο ποδοσφαιροπολιτισμού και όσο κι αν φαίνετε παράδοξο υπάρχουν και χειρότερα όπως το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων. Θα ήταν ωφελιμότερο και ορθότερο πιστεύω να αλλάξουν ταίρια αυτά τα δύο υπουργεία, να γίνουν δηλαδή υπουργείο Πολιτισμού και Παιδείας από τη μια και Αθλητισμού (ποδοσφαίρου) και Θρησκευμάτων από την άλλη. Ο πολιτισμός είναι παιδεία και η παιδεία πολιτισμός. Η μπάλα (ο ΠΑΟΚ, ο Άρης, ο Θρύλος κλπ) είναι θρησκεία και η θρησκεία είναι το όπιο του λαού...

>

Όμως εμείς οι έλληνες κάπου τα μπερδεύουμε πάντα τα πράγματα. Δεν είναι τυχαίο πως η ελληνική κουζίνα πέρα από την ψησταριά, αποτελείτε από σπεσιαλιτέ όπου μπερδεύουμε (ευτυχώς εκεί έντεχνα) διάφορα πράγματα τα οποία το καθένα από μόνο του θα μπορούσε να αποτελέσει ξεχωριστό φαγητό. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι ο μουσακάς. Μόνο που όσο και αν η κουζίνα είναι μέρος του πολιτισμού, στην Ελλάδα, ο πολιτισμός γίνετε ολοένα και περισσότερο ένας γιγαντιαίος μουσακάς που θα μας φάει αντί να τον φάμε, σαν αυτόν στην ταινία του Πάνου Κούτρα. Τρώμε πολιτισμό αντίστοιχο με το σουβλάκι σε πίτα, η καλαμάκι όπως λένε οι φίλοι μου οι κάτω από Θεσσαλία, τζατζίκι, ρετσίνα άντε και σαν ευρωπαίοι και καμιά πίτσα με κασέρι κι ελιές.... Αυτός είναι ο πολιτισμός που παράγει και καταναλώνει η Ελλάδα. Υπάρχουν βέβαια και κάτι Νταλάρες, Μαρινέλλες, Πλούταρχοι και Σία, που κάνουν κονσομασιόν κυριλέ με στυλ ποιοτικό σε τηλεοπτικά πάρτι και μεγαρο-συναυλίες. Μέσα σε όλον αυτό το βόθρο προτιμώ το παρακμιακό σκυλάδικο στο υπόγειο με τα κλαρίνα, να βλέπω την εξαθλίωση του πολιτισμού ξεβράκωτη παρά με κουστούμια στα κοσμικά μέγαρα. Καλύτερα οι υπουργοί πολιτισμού να πηδάνε απ’ τα παράθυρα παρά να κόβουν κορδέλες σε εγκαίνια. Αν το υπουργείο πολιτισμού όπως έχει και όπως δρα, είναι αυτό που μας αξίζει ας ενσωματωθεί τότε με αυτό του τουρισμού, θα μας κοστίζει λιγότερο η αξία του...

>

Όσο τον πολιτισμό θα τον διαχειρίζονται σαν μέσο ή σαν περιστασιακή ανάγκη αυτοί που κρατάνε τα ηνία τα πολιτικά ή τα οικονομικά και όσο η πλειοψηφία του κόσμου θα τον βλέπει σαν κάτι ελαφρύ ή απλά σαν διασκέδαση, άντε στην καλύτερη των περιπτώσεων σαν ψυχαγωγία, τότε η όλη διαδικασία της πολιτιστικής ανάπτυξης γίνετε απλά ένα εργοτάξιο με μίζες και μπουλντόζες κάθε τύπου και με ταμπέλα «Πολιτισμός», δίπλα οι διευκρινήσεις με τα κονδύλια της Ε.Ε. και από κάτω τιμολόγια εστιατορίου με θέα την ακρόπολη. Όσοι δουλεύουν μέσα στον πολιτισμό και αντιλαμβάνονται αυτό το καρναβάλι είτε μπαίνουν στο περιθώριο, είτε μαθαίνουν να χαμογελάνε στους ψυχαγωγούμενους και τους ψυχαγωγητές, να λένε και καμιά μαλακία για το δήθεν πόσο ωραία είναι αυτά που βλέπουν η ακούνε... Αν η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας είναι ο πολιτισμός όπως έλεγε η Μελίνα, τότε δεν πρέπει να τον μπερδεύουμε με τη βιομηχανία αυτοκινήτων και φαγητών.... απλή συνωνυμία να μείνει ο όρος «βιομηχανία» και όχι ο όρος «πολιτισμός»... > Θα μου πείτε δεν υπάρχει τίποτα πολιτιστικό που να σε συγκινεί στην Ελλάδα; Βεβαίως και υπάρχει, ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα κάποιοι που κάνουν πολιτισμό με την καρδιά τους και όχι με τις ιδέες που τους πέρασε το άθλιο ελληνικό σχολείο, οι παπάδες, ο στρατός και το χρηματιστήριο.

να και κάτι που αξίζει να δείτε στην τηλεόραση

Ακολουθεί αναδημοσίευση του Δελτίου Τύπου της εκπομπής «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα»

12ος χρόνος παρουσίας του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα …

Το ΡΧΣ στο YouTube - Στείλτε μας τα video σας!

Την Πέμπτη 24 Ιανουαρίου στις 22:00, στην ΕΤ1, στο πλαίσιο μιας Θεματικής Βραδιάς αφιερωμένης στη Λατινική Αμερική, παρουσιάζονται 2 νέα ντοκιμαντέρ του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα.

Ενώ η Ευρώπη βυθίζεται στην στασιμότητα και οι ΗΠΑ είναι εγκλωβισμένες στο ιρακινό αδιέξοδο, συναρπαστικές εξελίξεις σημειώνονται στην Λατινική Αμερική. Στην Βολιβία ένας αυτόχθων Ινδιάνος βρίσκεται για πρώτη φορά στην εξουσία. Στον Ισημερινό, ο νέος πρόεδρος της χώρας έδιωξε από την χώρα τον εκπρόσωπο της Διεθνούς Τράπεζας και κλείνει την αμερικανική στρατιωτική βάση-εκτός και αν ο Λευκός Οίκος δώσει την άδεια για την δημιουργία μιας στρατιωτικής βάσης του Ισημερινού στην Φλώριδα των Ηνωμένων Πολιτειών!!! Στη Βενεζουέλα ο Ούγκο Τσάβεζ εθνικοποίησε τις πολυεθνικές εταιρείες πετρελαίου ενώ στις δημόσιες ομιλίες του χρησιμοποιεί φράσει ς του Αλέξανδρου Παναγούλη. Μια σειρά από χώρες αποτινάζουν την αμερικανική κηδεμονία και ενώνονται αναζητώντας έναν διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης. Τις εξελίξεις αυτές παρουσιάζει σε δύο ντοκιμαντέρ το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα μετά από μια μεγάλη έρευνα στη Βολιβία, τον Ισημερινό, τη Βενεζουέλα , την Κούβα και τον Αμαζόνιο. Τα δύο ντοκιμαντέρ του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα θα παρουσιασθούν στo πλαίσιo μιας Θεματικής Βραδιάς για τη Λατινική Αμερική, παρουσιάζοντας επιπλέον μια αποκλειστική συνέντευξη με τον ιθαγενή πρόεδρο της Βολιβίας Εβο Μοράλες. «Βολιβία: Η Επιστροφή των Ινδιάνων» του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα Πέμπτη 24 Ιανουαρίου στις 22:00, ΕΤ1 Η Βολιβία, η πιο φτωχή χώρα της Λατινικής Αμερικής, αποτέλεσε για περισσότερο από 20 χρόνια το πειραματόζωο της Ουάσιγκτον. Κάτω από τις προτροπές και τις πιέσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ιδιωτικοποιήθηκαν τα πάντα, όπως η δημόσια ύδρευση και το νερό των πηγαδιών. Οι φτωχοί Βολιβιανοί εξηγούν στην κάμερα της εκπομπής ότι επειδή δεν είχαν να πληρώσουν τον λογαριασμό του νερού έχαναν τα σπίτια τους. Θα ακολουθήσουν, από τις αρχές της δεκαετίας, διαδοχικές εξεγέρσεις του πληθυσμού που θα καταλήξουν το 2005 στην εκλογή του Έβο Μοράλες, του πρώτου προέδρου της Λατινικής Αμερικής που ανήκει στην ινδιάνικη πλειοψηφία. Ο νέος πρόεδρος της χώρας, αγρότης ο ίδιος και καλλιεργητής του φυτού της κόκας, ακυρώνει τα συμβόλαια με τις πολυεθνικές εταιρείες που εκμεταλλεύονται τα πλούσια κοιτάσματα φυσικού αερίου της χώρας του, μοιράζει τη γη σε ακτήμονες και εμφανίζεται στην γενική συνέλευση του ΟΗΕ κρατώντας ένα φύλλο κόκας. Η Ουάσιγκτον, που εδώ και χρόνια έχει ξεκινήσει τον πόλεμο εναντίον της «ναρκοτρομοκρατίας» είναι ριζικά αντίθετη με την πολιτική του νέου προέδρου, ο οποίος έχει να αντιμετωπίσει και τις αντιδράσεις της πλούσιας Βολιβιανής λευκής ελίτ που δεν θέλει να χάσει τα προνόμια της. Το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα παρακολούθησε τα συγκινητικά προγράμματα εναντίον του αναλφαβητισμού που ξεκίνησε ο Μοράλες. Συναντά τον ίδιο στο Προεδρικό Μέγαρο, τον συνδικαλιστή αδερφό του στη γενέτειρα τους και την μεγάλη αδερφή σε ένα πάρκο της Λα Παζ. Το σπίτι της είναι τόσο φτωχικό που ντρεπόταν να το χρησιμοποιήσει ως χώρο συνέντευξης... «Η Λατινική Αμερική και η Προφητεία του Νίξον» του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα Πέμπτη 24 Ιανουαρίου, στις 12:00 τα μεσάνυχτα, ΕΤ1 Μετά την πρόσφατη αποτυχία του σε ένα δημοψήφισμα για την αλλαγή του Συντάγματος της Βενεζουέλας, ο Ούγκο Τσάβεζ χρησιμοποίησε μια φράση του Αλέξανδρου Παναγούλη για να τονίσει στους αντιπάλους του ότι θα συνεχίσει την πολιτική που έχει χαράξει. Το σχετικό βίντεο που παρουσιάζεται στο ντοκιμαντέρ του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα είναι μέρος μιας σειράς εντυπωσιακών εικόνων και γυρισμάτων της εκπομπής στην Λατινική Αμερική. Στον Αμαζόνιο η αμερικανική εταιρεία πετρελαίων Τεξάκο χρησιμοποίησε την ζούγκλα ως χωματερή για τα τοξικά απόβλητα της εξόρυξης του πετρελαίου. Οι Ινδιάνοι της περιοχής μιλούν την επιδημία καρκίνου που ξέσπασε στην περιοχή αφανίζοντας έξη ινδιάνικες φυλές. Στα μπάριος (φτωχογειτονιές) του Κίτο, της πρωτεύουσας του Ισημερινού, οι κάτοικοι μιλούν για την εξαθλίωση τους μετά την κατάργηση του εθνικού νομίσματος που αντικαταστάθηκε από το αμερικανικό δολάριο. Στη Βενεζουέλα, στις αντίστοιχες φτωχογειτονιές του Καράκας, ασθενείς στα νέα δημόσια ιατρεία ομολογούν ότι συνάντησαν γιατρό για πρώτη φορά στην ζωή τους. Η ανατροπή του σοσιαλιστή προέδρου της Χιλής Σαλβαντόρ Αλιέντε το 1973, εγκαινίασε την μετατροπή ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής σε αποικία των Ηνωμένων Πολιτειών. Σήμερα όμως, από την Βενεζουέλα, την Βολιβία και τον Ισημερινό έως την Ουρουγουάη, την Αργεντινή, τη Χιλή, την Βραζιλία και τη Νικαράγουα, όπου οι Σαντινίστας επέστρεψαν στην εξουσία, οι νέοι σοσιαλιστές πρόεδροι αμφισβητούν το νεοφιλελεύθερο μοντέλο και αναζητούν τρόπους συνεργασίας. Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον είχε δικαιολογήσει το πραξικόπημα στη Χιλή με τη θεωρία του «κόκκινου σάντουιτς» που θα στρίμωχνε τις ΗΠΑ ανάμεσα στη Χιλή και την Κούβα. Αν και τέτοιος κίνδυνος δεν υπήρξε ποτέ, οι νέες εξελίξεις στη Λατινική Αμερική έχουν θέσει την βόρειο-αμερικανική ηγεμονία σε δοκιμασία. Το πρόγραμμα της Θεματικής Βραδιάς περιλαμβάνει ακόμη : 11:30 – 12:00 μ.μ.: Αποκλειστική συνέντευξη με τον πρόεδρο της Βολιβίας Εβο Μοράλες. Στο κλείσιμο της Θεματικής Βραδιάς ένα ακόμη ντοκιμαντέρ του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα για τη Βενεζουέλα: «Βενεζουέλα: Το Πρώτο Τηλεοπτικό Πραξικόπημα της Ιστορίας» του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα (σε επανάληψη) Στη 1 μετά τα μεσάνυχτα, ΕΤ1 "Ευτυχώς είχαμε ένα ισχυρό όπλο", δήλωνε ο υποναύαρχος Έκτωρ Ραμίρεζ Πέρες, αρχηγός του πραξικοπήματος που κατάφερε να ανατρέψει για δύο ημέρες τον εκλεγμένο πρόεδρο της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες. "Όπως είδατε, ο στρατός και οι εδικές δυνάμεις δε χρειάσθηκε να πυροβολήσουν ούτε μία φορά. Το μεγάλο μας όπλο ήταν τα μέσα ενημέρωσης". Στις 11 Απριλίου του 2002 οι υποστηρικτές του προέδρου Τσάβες και η αντιπολίτευση οργανώνουν συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις. Πάνω από 20 άτομα σκοτώνονται και εκατοντάδες τραυματίζονται: ανήκουν και στα δύο στρατόπεδα και έχουν πέσει θύματα της αστυνομίας και ακροβολιστών - μέρος ενός μυστικού σχεδίου για την ανατροπή του προέδρου της Βενεζουέλας. Στο Καράκας επικρατεί χάος και οι Βενεζουελιάνοι ανοίγουν τις τηλεοράσεις τους για να μάθουν τι έχει συμβεί. Αλλά τα τέσσερα ιδιωτικά κανάλια που ανήκουν στην αντιπολίτευση, αποδίδουν την αιματοχυσία στους Τσαβίστας, μοντάροντας έντεχνα τα τηλεοπτικά πλάνα της ημέρας. Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας δε διαθέτει δική του φωνή, γιατί στην διάρκεια των ταραχών οι αντίπαλοι του έχουν καταλάβει την κρατική τηλεόραση που σταματάει να εκπέμπει. Η κοινή γνώμη στρέφεται εναντίον του Τσάβες και ο στρατός επεμβαίνει συλλαμβάνοντας τον πρόεδρο. Την επόμενη ημέρα, οι ίδιες κατασκευασμένες εικόνες χρησιμοποιούνται από τον Λευκό Οίκο που δίνει στη χούντα διεθνή αναγνώριση. Ο Τσάβες θα επιστρέψει στην εξουσία μόνο αφού οι υποστηρικτές του καταφέρουν να στήσουν ένα εναλλακτικό δίκτυο ενημέρωσης και να θέσουν ξανά σε λειτουργία το κρατικό κανάλι...< /span> Στο ντοκιμαντέρ μιλούν μεταξύ των άλλων ο υποναύαρχος Κάρλος Μολίνα που πρωτοστάτησε στην προσπάθεια ανατροπής του Τσάβες, ο σκηνοθέτης ¶νγκελ Παλάθιο που ανακάλυψε την αλήθεια ερευνώντας όλα τα τηλεοπτικά πλάνα εκείνης της ημέρας, καθώς και δημοσιογράφοι και ειδικοί στα μέσα ενημέρωσης. Τα γυρίσματα έγιναν στην Βενεζουέλα και τις ΗΠΑ. ------------- Eπισκεφτείτε την ιστοσελίδα του ΡΧΣ: www.rwf.gr E-mail: info@rwf.gr

Μόνο τους φίλους!

Μόνο τους φίλους βρίζω από βάθος καρδιάς και διαφωνώ μαζί τους κάθετα… άλλο και τούτο! Στον ιερό τόπο της φιλίας όλα είναι δυνατά… αλλά τι στο καλό τα κάνει τελικά δυνατά? Είναι ότι τους ξέρω τόσο καλά? Μερικοί έγιναν φίλοι μου αυτοστιγμή, είναι κάτι σαν τον κεραυνοβόλο έρωτα, εγώ παθαίνω και κεραυνοβόλα φιλία! Μετά τον κεραυνό αρχίζει το ειδύλλιο μας που όχι μόνο στις περισσότερες περιπτώσεις διαρκεί ακόμα αλλά δεν το βλέπω και να τελειώνει παρά το βρίσιμο, τον καυγά και την διαφωνία! Μπορεί και να είναι γιατί με τους περισσότερους (άσε που δεν είναι και τόσοι πολλοί!) μοιάζω, είναι σαν να τσακώνομαι με τον εαυτό μου απλά δεν με περνάει για τρελή ο γείτονας που μιλάω μόνο στον εαυτό μου. Έχω την μοναδική ευκαιρία να διαφωνήσω με τον εαυτό μου και να ελπίσω σε μια λύση, μια απάντηση, ή και μια επιβεβαίωση που εγώ έως σήμερα δεν κατάφερα να καταθέσω. Μετά βέβαια την μπόρα ακολουθεί συμφιλίωση, τα ζευγάρια κάνουν σεξ, οι φίλοι ή πίνουν, ή βγαίνουν, κάτι τέτοιο τέλος πάντων το οποίο μένει αξέχαστο και σηματοδοτεί την σύρραξη. Άσε δε που με τους φίλους έχω την δυνατότητα στα μαύρα όρια μας να τα ξεπερνάμε και μετά να μπορούμε να συνεχίσουμε και να πάμε παρακάτω, παραπέρα. Δεν ξέρω γιατί μόνο οι φίλοι το κάνουν αυτό, γιατί μόνο οι φίλοι από όλους τους άλλους ανθρώπους με ιδιότητα και ταμπέλα είναι ταξίδι στα μαύρα και τα άσπρα και τα γκρί των ψυχών και του κόσμου μας. Το βάλσαμο του βρισίματος από καρδιάς όμως είναι σίγουρα αναντικατάστατο για να μην πω απαραίτητο!!! Και να πάνε να κουρεύονται οι άλλοι! Α, και μην ακούω αηδίες για τις κατηγορίες που δεν μπορούν να δημιουργήσουν φιλίες γιατί θα πάθω παράκρουση! Ξαφνικά οι γυναίκες δεν κάνουν φιλίες με τους άνδρες, οι φτωχοί δεν κάνουν φιλίες με τους πλούσιους, οι κομμουνιστές δεν κάνουν φιλίες ούτε με τον Μαρξ! Αμαν, οι φιλίες κάνουν τα πάντα, ακόμα και βρίσιμο από καρδιάς!

ζήτω η Ελλάδα, ζήτω η παραλία, ζήτω η Νέα Δημοπρασία...

Ακολουθεί αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία:

Εργοστάσιο σε μαγευτική παραλία

Του ΤΑΣΟΥ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ Βορά στο βωμό της «ανάπτυξης» δίνει η κυβέρνηση άλλη μία πανέμορφη περιοχή της Λακωνίας (Ασπρούδια) ενταγμένη στο πρόγραμμα Natura 2000, απέναντι ακριβώς από την Ελαφόνησο, για την κατασκευή μονάδας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, αποδεικνύοντας ότι ακόμη μία φορα υιοθετεί αναπτυξιακά πρότυπα της δεκαετίας του '60.Πρόκειται για επένδυση, ύψους 400 εκατομμυρίων ευρώ, από τον όμιλο «ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ», μέσω της εταιρείας «ΗΡΩΝ-ΘΕΡΜΟΗΛΕΚΤΡΙΚΗ» και προβλέπει την κατασκευή εργοστασίου ισχύος 448 MW, το οποίο θα λειτουργεί με φυσικό αέριο. Παράλληλα, προβλέπεται η κατασκευή λιμανιού για την εκφόρτωση μηχανημάτων και τη διακίνηση των προϊόντων του εργοστασίου. Σύμφωνα με πληροφορίες η περιοχή προορίζεται να μετατραπεί σε σημείο ένωσης της ηπειρωτικής Ελλάδας με την Κρήτη, προκειμένου να υπάρχει η εναλλακτική λύση μεταφοράς φυσικού αερίου και από τη Λιβύη, καθώς και μεταφορά της παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας προς τη Μεγαλόνησο.Αντιδράσεις από βουλευτές και ΟΤΑ. Η αίτηση της εταιρείας κατατέθηκε στη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) στις 13 Ιουλίου και η απόφαση εκκρεμεί μέχρι σήμερα. Με ομόφωνες αποφάσεις τους το Νομαρχιακό Συμβούλιο Λακωνίας (12/12/07), το Δημοτικό Συμβούλιο Βοιών (22/10/07) και η Κοινότητα Ελαφονήσου (29/10/07) αντιτίθενται στο σχέδιο. Το θέμα έφερε πριν από λίγες ημέρες με ερώτησή του στη Βουλή ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Λ. Γρηγοράκος, για να ακολουθήσουν ανάλογες ερωτήσεις από τον κυβερνητικό βουλευτή Γ. Αποστολάκο και τους βουλευτές του ΚΚΕ Δ. Κουμπούρη και Ν. Καραθανασόπουλο. Παράλληλα, στις 16 του μηνός πραγματοποιήθηκε στη Νεάπολη ανοιχτή συγκέντρωση με πρωτοβουλία του δήμου και της Επιτροπής Αγώνα κατοίκων στην οποία εκφράστηκε η συμπαράσταση και από το Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ, καθώς η περιοχή έχει και υψηλό αρχαιολογικό ενδιαφέρον.Το σενάριο να έχει πάρει η εταιρεία κάποιες κατ' αρχήν εγγυήσεις από κυβερνητικούς παράγοντες ενισχύεται από το γεγονός ότι ήδη η «ΗΡΩΝ» έχει προβεί σε προσύμφωνα για την αγορά σε πρώτη φάση περίπου 200 στρεμμάτων, για τα οποία μέσω του δασαρχείου Μολάων έχει ξεκινήσει την προσπάθεια αποχαρακτηρισμού τους. Ο Δήμος Βοιών έχει υποβάλει ενστάσεις, υποστηρίζοντας ότι η περιοχή είναι δασική. Οπως καταγγέλλει, μάλιστα, το μέλος της επιτροπής αγώνα, Ν. Μιχαλέτος, ενώ για την εξέταση τέτοιων υποθέσεων συνήθως απαιτούνται 2-3 χρόνια, τώρα (κατά παράβαση του πρωτοκόλλου) οι αιτήσεις εξετάζονται σε λίγους μήνες.Παράγοντες της περιοχής εκφράζουν την απορία γιατί επιλέχτηκε το συγκεκριμένο τμήμα της Λακωνίας, από τη στιγμή που το «πράσινο φως» που έδωσε ο ΔΕΣΜΗΕ (Διαχειριστής Συστήματος Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας) αφορούσε όλους τους νομούς της Πελοποννήσου. Μάλιστα, η ΡΑΕ αρνήθηκε να δώσει στο Δήμο Βοιών πλήρες αντίγραφο από την αίτηση της «ΗΡΩΝ», επικαλούμενη το «οικονομικό και εμπορικό απόρρητο».Οσον αφορά στα επιχειρήματα της τοπικής κοινωνίας; 1. Το όλο εγχείρημα αφορά μια παραλιακή περιοχή (Νεάπολης Βοιών και Ελαφονήσου), συνολικής έκτασης 268.000 στρεμμάτων, ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, ενταγμένη στο πρόγραμμα Natura 2000 και προστατευόμενη από τη σύμβαση Ramsat. 2. Στο περιφερειακό πλαίσιο χωροταξικού σχεδιασμού του 2003 δεν επιτρέπεται χρήση όπως η προτεινόμενη.3. Οι περιοχές Νεαπόλεως-Ελαφονήσου έχουν ραγδαία τουριστική ανάπτυξη, που θα πληγεί από βιομηχανικές δραστηριότητες.4. Δεν προβλέπεται, ούτε επιτρέπεται η χωροθέτηση νέου λιμανιού στην περιοχή (όρμος Βατίκων). 5. Η συγκεκριμένη περιοχή είναι γεμάτη αρχαιότητες σε θάλασσα και στεριά, αφού σε μικρό βάθος είναι εντοπισμένος προϊστορικός οικισμός στη νησίδα «Παυλοπέτρι». tsakir@enet.gr

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 06/01/2008

90 μέρες χωρίς δίπλωμα

Έτρεχαν με 200 χιλιόμετρα την ώρα (εκεί που το όριο είναι 90), ήταν μεθυσμένοι, πιάστηκαν δύο-τρεις από τους δεκάδες τέτοιους και τους αφαιρέθηκαν τα διπλώματα (αυτούς που είχαν διπλώματα βέβαια) για 90 μέρες!

Μπράβο ρε Ελλαδάρα, 90 μέρες αξίζει η ασφάλεια και η ζωή μας… Την επόμενη φορά να τους τραβήξετε και το αυτί. Αλλά βέβαια δεν ήταν τίποτα μετανάστες ή φτωχαδάκια. Ήτανε μάγκες. Αν πιάσουν κανένα αλβανόπουλο να κλέβει πορτοφόλια μπορεί να χώσουν ίσα με 2 χρόνια φυλακή, να του φορτώσουν και κανά δυο διαρρήξεις. Αυτοί που με τις αυτοκινητάρες τους απειλούν τη ζωή όλων μας, απλά χάνουν το δίπλωμά τους για τρεις μήνες. Να τη χαίρεστε την αστυνομία και τη δικαιοσύνη σας ρε καρντάσια. Να χαίρεστε και την οδική σας παιδεία έλληνες που πάντα βάζετε το δικό σας όριο ταχύτητας στους δρόμους μιας και το δεξί σας πόδι είναι πιο βαρύ απ’ το μυαλό σας. Ακολουθεί αναδημοσίευση σχετικού άρθρου από την Ελευθεροτυπία:

Αγώνες ράλι, μεθυσμένοι και χωρίς δίπλωμα...

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

«Φόρμουλα 1» στην περιφερειακή της Θεσσαλονίκης από επίδοξους Σουμάχερ, μεθυσμένους και χωρίς δίπλωμα! Σ' έναν δρόμο με όριο ταχύτητας τα 90 χλμ., ανεύθυνοι οδηγοί έκαναν κόντρες με 213 χιλιόμετρα την ώρα. Συνεργεία της Τροχαίας Θεσσαλονίκης κατάφεραν να πιάσουν δύο νεαρούς οδηγούς αυτοκινήτων, που έτρεχαν με ταχύτητες άνω των 210 χιλιομέτρων. Δύο άλλοι ακινητοποιήθηκαν από αστυνομικούς, ενώ είχαν φτάσει τα 176 και 173 χιλιόμετρα. Σε βάρος τους επιβλήθηκαν διοικητικά πρόστιμα και τους αφαιρέθηκαν τα διπλώματα οδήγησης για 90 μέρες.Στον ίδιο δρόμο εντοπίστηκαν αργότερα άλλοι δύο οδηγοί που φέρονται ότι έτρεχαν με 174 και 150 χιλιόμετρα, ενώ δεν είχαν καν άδειες οδήγησης. Ο δεύτερος μάλιστα, όπως διαπιστώθηκε, οδηγούσε υπό την επήρεια αλκοόλ και είχε προχωρήσει σε παράνομη αλλαγή κινητήρα του αυτοκινήτου του.Οι έλεγχοι πραγματοποιήθηκαν με ραντάρ και συσκευές αλκοτέστ. Με αφορμή τα περιστατικά, ο διευθυντής Τροχαίας Θεσσαλονίκης, Ζήνων Κοσμάς, τόνισε ότι πρόκειται για αντικοινωνική συμπεριφορά που δεν είναι ανεκτή.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 03/01/2008

καλή χρονιά!

στην Ελλάδα βρίσκεσαι μεγάλε!

Όταν πρόκειται για αλλαγές στο ασφαλιστικό, για αύξηση φόρων, για ιδιωτικά πανεπιστήμια και άλλα παρόμοια, τότε οι εκάστοτε κυβερνώντες στην Ελλάδα δεν σταματάνε να αναφέρονται στην Ευρώπη και στο ότι η Ελλάδα είναι Ευρωπαϊκή χώρα και πρέπει να συμβαδίζει με τα Ευρωπαϊκά πρότυπα και δεδομένα. Γνωρίζει άραγε ο κύριος Καραμανλής το χάσμα που χωρίζει την Ελλάδα από άλλες ευρωπαϊκές χώρες σε θέματα κοινωνικής πολιτικής, οικολογικής πολιτικής, διαφθοράς, ασφάλισης και περίθαλψης, επαγγελματικής νοοτροπίας κλπ; Εγώ νομίζω ότι το γνωρίζει, έστω και επιφανειακά (μιας και ποτέ του δεν έζησε ως κοινός θνητός ούτε στην Ελλάδα ούτε σε καμιά άλλη χώρα). Γνωρίζει και πολλά ακόμα πράγματα για την κατάσταση στην Ελλάδα, αλλά αρκείται να βαδίζει σαν στρατάρχης σε επιθεώρηση στρατευμάτων και να δηλώνει με παρόμοιο ύφος πως είμαστε σε καλό δρόμο. Ποια Ελλάδα και ποιος δρόμος όμως; Γενικολογίες και έργα χωρίς βάση, όραμα και ευαισθησία. Περικυκλωμένος από πολιτικούς συνεργάτες οι οποίοι σε άλλες χώρες θα ήταν το πολύ-πολύ στελέχη σε κανέναν δημόσιο οργανισμό. Με την νοοτροπία του για όλα φταιν οι άλλοι, οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Εμείς κάνουμε τη δουλειά μας καλά. Την νοοτροπία του όταν μας συμφέρει είμαστε Ευρωπαίοι κι όταν δεν μας συμφέρει είμαστε Ελληνάρες. Όταν μας συμφέρει βλέπουμε μακριά κι όταν δεν μας συμφέρει δεν βλέπουμε ούτε τη μύτη μας. Κρατώντας από τον Ευρωπαϊκό αχταρμά μόνο τα χειρότερα. Το χειρότερο όμως είναι ότι τους υποστηρίζει μια πλειοψηφία λαού εγκλωβισμένη σε μια παρόμοια νοοτροπία είτε λόγω κακής παιδείας, είτε λόγω ονειρώξεων περί βολέματος είτε λόγω αποβλάκωσης. Παραθέτω το άρθρο του Βήματος που μου έδωσε την αφορμή να γράψω τα παραπάνω μέσα από διάφορους σχετικούς και άσχετους συνειρμούς οι οποίοι καταλήγουν στο ίδιο θέμα: Το πρόβλημα με τους έλληνες είναι οι ίδιοι οι έλληνες.

Ανασφάλιστοι υπάλληλοι του ΙΚΑ * Το Ιδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων απασχολεί 1.538 νέους σε οργανικές θέσεις χωρίς να τους κολλάει ένσημα. Το σκάνδαλο με τα προγράμματα Stage Ζ. ΤΣΩΛΗΣ

Χωρίς ασφάλιση εργάζονται στο ΙΚΑ 1.538 νέοι οι οποίοι έχουν προσληφθεί μέσω των προγραμμάτων του ΟΑΕΔ για να αποκτήσουν εργασιακή εμπειρία. Οι νέοι αυτοί δεν ανήκουν ούτε καν στη γενιά των 700 ευρώ που εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα έστω με μερική απασχόληση, αφού είναι ανασφάλιστοι και η αμοιβή τους κυμαίνεται από 575 ως 625 ευρώ τον μήνα. Σε ολόκληρο τον δημόσιο τομέα, υπουργεία, οργανισμούς και επιχειρήσεις, ακόμη και σε γραφεία υπουργών και υφυπουργών, απασχολούνται σήμερα πάνω από 20.000 εργαζόμενοι χωρίς ασφάλιση για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και σύνταξη, αλλά αυτοί που τους τοποθέτησαν τους υπόσχονται ότι κάποτε θα... μονιμοποιηθούν! Η αποκάλυψη αυτή έρχεται λίγες ημέρες μετά την καταγγελία ότι ο ως χθες υπουργός Απασχόλησης «φιλοξενεί» στο εξοχικό του στο Κορωπί ζευγάρι Ινδών που είναι ανασφάλιστοι. Ωστόσο όταν στο ίδιο το ΙΚΑ, όπου η μεγάλη πληγή θεωρείται η εισφοροδιαφυγή, η οποία έχει ξεφύγει και σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία υπερβαίνει το 1,2 δισ. ευρώ ετησίως, εργάζονται ανασφάλιστοι κάτω από την ομπρέλα του κράτους με την ανοχή των κομμάτων και τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ποιες παρεμβάσεις για την εισροή νέων πόρων στα Ταμεία ή τη μείωση των ελλειμμάτων μπορεί να γίνουν αποδεκτές από τους ασφαλισμένους; Τα προγράμματα Stage, τα οποία εφαρμόζονται από δεκαετίας, ξεκίνησαν με στόχο την επιμόρφωση των ανέργων σε κάποια εργασία ή ειδικότητα, έτσι ώστε μετά την πάροδο του 18μήνου που διαρκεί το πρόγραμμα να έχουν τα εφόδια να βρουν δουλειά σε ανάλογη θέση. Ωστόσο στην πορεία εξελίχθηκαν σε έναν ρουσφετολογικό μηχανισμό, μέσω του οποίου οι πολιτικοί «διορίζουν» προσωρινά κάποια άτομα στο Δημόσιο καλλιεργώντας ταυτόχρονα την προσδοκία ότι κάποτε θα μονιμοποιηθούν. Πρόκειται δηλαδή για μια άλλη εκδοχή των συμβασιούχων του Δημοσίου που κάλυπταν πάγιες και διαρκείς ανάγκες και ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς μονιμοποιήθηκε. Αλλά και όσοι δεν μονιμοποιήθηκαν ήταν, τουλάχιστον, ασφαλισμένοι για τα χρόνια που εργάστηκαν στο Δημόσιο. Γι' αυτόν τον λόγο οι νέοι των προγραμμάτων Stage αποκαλούνται και οι «καταφρονεμένοι» της εργασίας. Υπουργός του οικονομικού επιτελείου ομολογεί: «Το φαινόμενο αυτό αποκαλύπτει την παθογένεια όχι μόνο του ασφαλιστικού συστήματος αλλά και της λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης στην Ελλάδα. Επρεπε να έχουμε κάνει ήδη κάτι». Πρόκειται στην ουσία για ένα σκάνδαλο που συντελείται με την ανοχή των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας, αφού τα προγράμματα χρησιμοποιήθηκαν και από το ΠαΣοΚ και από τη ΝΔ για δήθεν διορισμούς. Μιλώντας προς «Το Βήμα» ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ κ. Σπ. Παπασπύρος σημειώνει ότι θέση της ΑΔΕΔΥ είναι να καλυφθούν οι πάγιες θέσεις του Δημοσίου με μόνιμο προσωπικό. Ο ίδιος αναφέρεται σε «σκάνδαλο των πολιτικών», αν και τα συνδικάτα θα έπρεπε να έχουν αντιδράσει δυναμικά στην κατάσταση, και προσθέτει: «Αυτά δεν συμβαίνουν σε καμία χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Προφανώς οι Βρυξέλλες δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει». Στο ΙΚΑ ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων (ΠΟΣΕ ΙΚΑ) κ. Β. Κόκκαλης τονίζει ότι στο Ταμείο των μισθωτών υπάρχουν 3.500 κενές οργανικές θέσεις, οι περισσότερες στο διοικητικό προσωπικό, το οποίο σήμερα αριθμεί 12.500 εργαζομένους. Οι 1.500 και πλέον νέοι που απασχολούνται μέσω του προγράμματος Stage καλύπτουν ένα μέρος από τα υπάρχοντα κενά. Και ο ίδιος ομολογεί ότι «πρόκειται για ένα σκάνδαλο διαρκείας». Σημειώνει την άρνηση της κυβέρνησης να καλύψει με μόνιμο προσωπικό τις κενές οργανικές θέσεις όχι μόνο σε διοικητικό προσωπικό αλλά και σε γιατρούς, όπου επίσης υπάρχουν ελλείψεις. Ερωτηθείς ο διοικητής του ΙΚΑ κ. Γ. Μέργος, ο οποίος κληρονόμησε τους 1.538 ανασφάλιστους εργαζομένους από τον Ι. Βαρθολομαίο, σημειώνει ότι αιφνιδιάστηκε από την κατάσταση, αλλά απέφυγε να κάνει οποιοδήποτε άλλο σχόλιο. Πώς «μειώνουν» την ανεργία Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχουν γίνει μεγάλες «μάχες» ανάμεσα στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση για το ύψος της πραγματικής ανεργίας. Ενα από τα επιχειρήματα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι ότι το ποσοστό ανεργίας εμφανίζεται χαμηλότερο τόσο στους δείκτες της στατιστικής υπηρεσίας όσο και στα στοιχεία του ΟΑΕΔ, καθώς στην απασχόληση προσμετρούνται οι εργαζόμενοι των προγραμμάτων Stage. Στην αντιπαράθεση αυτή κανένας, ούτε η κυβέρνηση ούτε η αξιωματική αντιπολίτευση, δεν αναφέρθηκε στους όρους εργασίας των νέων αυτών ανθρώπων. Η εργασία μαθητευομένων επιτρέπεται από τη νομοθεσία υπό την προϋπόθεση ότι τα νέα παιδιά θα είναι ηλικίας άνω των 16 ετών. Οπως προβλέπεται και από την Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, οι μαθητευόμενοι στον ιδιωτικό τομέα αμείβονται με τα κατώτερα ημερομίσθια και ασφαλίζονται υποχρεωτικά στο ΙΚΑ. Είναι μάλιστα ενδεικτικό ότι τα πρόστιμα στην περίπτωση που συλληφθεί κάποιος, π.χ. ιδιοκτήτης συνεργείου αυτοκινήτων ή καφετέριας, να απασχολεί ανασφάλιστο εργαζόμενο ή μαθητευόμενο είναι πολύ βαριά.

Το ΒΗΜΑ, 16/12/2007 , Σελ.: A08Κωδικός άρθρου: B15241A081ID: 29135

Πότε θα φτάσουμε εδώ ;

Οι «Ανάσες των Λύκων» ήταν μόνο η αρχή. Ο Γιάννης Αγγελάκας και ο Νίκος Βελιώτης κυκλοφόρησαν μόλις τη νέα τους δουλειά με τίτλο «Πότε θα φτάσουμε εδώ». Ποίηση, μινιμαλισμός και παράξενα ηχοχρώματα είναι κάποια από τα στοιχεία που θα χαρακτήριζαν αυτόν τον δίσκο. Κύριο συστατικό βέβαια η αναλλοίωτη έμπνευση. Αναμένουμε φυσικά και την Live παρουσίαση. Κυκλοφόρησε επίσης και το video clip του ομώνυμου τραγουδιού. Θα το βρείτε στην σελίδα τους http://www.alltogethernow.gr/ και στο youtube.

Καλή ακρόαση…

μπετονιέρες στα καμένα

Επειδή η παραχώρηση για τουριστική ανάπτυξη των πρόσφατα καμένων εκτάσεων στην Ελλάδα έχει αρχίσει και οι μπετονιέρες δεν θα αργήσουν να μπουν στα καμένα, επειδή η Νέα Δημοπρασία δεν δέχτηκε να δεσμευτεί στην ευρωπαϊκή ένωση πως όπου ήταν δάσος θα ξαναγίνει δάσος απαντώντας πως πρόκειται για παρεμβολή στο σύνταγμα της Ελλάδας και επειδή εγώ δεσμεύομαι πως αν δεν υπάρξει μια εκκωφαντική λαϊκή κατακραυγή μέσα στα επόμενα τρία χρόνια θα έχει καεί ότι άλλο δασοειδές απόμεινε στην Ελλαδίτσα, σας καλώ να υπογράψετε το έγγραφο που θα βρείτε στην παρακάτω σύνδεση: http://www.petitiononline.com/forestgr/ Δείτε και το αντίστοιχο σχόλιο του Θανάση απ’ όπου άντλησα την πληροφορία: http://arcofgreekmusic.blogspot.com/2007/12/sex.html

κομουνιστής

Διαβάζοντας το σημερινό πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ της Ελευθεροτυπίας και μέσα από διάφορους συνειρμούς οδηγήθηκα σε μερικές σκέψεις σχετικά με τον χαρακτηρισμό (και όχι την ιδιότητα) κάποιου ως «κομουνιστή». Το ρεπορτάζ της εφημερίδας δεν μιλάει για αυτό βέβαια. Μιλάει για το πως οι επιχειρήσεις εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους στην Ελλάδα (και να ‘ταν μόνο στην Ελλάδα). Το πόσο άδικα κερδοσκοπούν εις βάρος αυτών που τις δίνουν ζωή. Τα κέρδη τους που αυξάνονται χωρίς να συμβαίνει το ίδιο με τους μισθούς. Μεταφέρω ενδεικτικά δυο αποσπάσματα: «1.500% γρηγορότερα από το ΑΕΠ σκαρφάλωναν τα υπερκέρδη πέρυσι και οι αμοιβές 2,9% + 2,9%», «...κατά μέσο όρο οι επιχειρήσεις κερδίζουν μικτά 44.000 ευρώ ανά εργαζόμενο, ενώ τους κοστίζει λιγότερο από 10.000 ευρώ».

Ολόκληρο το άρθρο εδώ: http://www.enet.gr/online/online_text/c=114,id=17137928,89056008

Διαβάζοντας το παραπάνω ρεπορτάζ, η φιγούρα το Μαρξ ξεδιπλώθηκε στο μυαλό μου. Του Μαρξ που πάντα θαύμαζα κι ακόμα θαυμάζω για τις ιδιοφυείς του αναλύσεις για την κοινωνία, το κεφάλαίο, την οικονομία. Ένοιωσα, με άλλα λόγια, σαν εξαγριωμένος κομουνιστής. Ίσως θα ‘πρεπε να το πάθουν αυτό και οι εργαζόμενοι των εφτακοσίων ευρώ, οι συμβασιούχοι, οι ενοικιαζόμενοι. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω αυτοχαρακτηριστεί ποτέ ως κομουνιστής. Αντιθέτως με έχουν χαρακτηρίσει πολλές φορές έτσι άλλοι, συνήθως δεξιόφρονες. Αγαπώ υπερβολικά την ιδέα της ελευθερίας για να αυτοχαρακτηριστώ κομουνιστής ή οτιδήποτε άλλο. Όμως όταν χρειάζεται να καθίσω κάπου προτιμώ χίλιες φορές να ανήκω στην αριστερή πτέρυγα παρά στη δεξιά. Χίλιες και μία φορές με αυτούς που ονειρεύονται παρά με αυτούς που προσεύχονται. Από την άλλη, θα μπορούσα ασφαλώς να είμαι κομουνιστής αν ζούσα 4-5 δεκαετίες πριν ή αν οι κομουνιστές ζούσαν 4-5 δεκαετίες μετά... αλλά με τα σημερινά δεδομένα δεν έχει κανένα νόημα για μένα. Εξάλλου δεν είναι και εύκολο να είναι κανείς σήμερα πραγματικά κομουνιστής. Ο κομουνισμός μου μοιάζει με την καλογερική της πολιτικής. Όμως όπως η μέρα δίνει νόημα στη νύχτα και αντίστροφα έτσι και ο καπιταλισμός δίνει νόημα στον κομουνισμό. Όσο κι αν ανέχεται κάποιος την κεφαλαιοκρατία είτε επειδή τον βολεύει, είτε επειδή θέλει να μείνει για πάντα ανθρωπάκι, είτε από ιδεολογικό μαζοχισμό, υπάρχουν κάποια όρια. Δεν ονειρεύομαι πως κάποια στιγμή ο λαός θα ξυπνήσει και «θα ’ρθει ανάποδα ο ντουνιάς»*. Όσο περισσότερο συναναστρέφομαι με τα πλήθη τόσο καταλαβαίνω πως το ξυπνητήρι έχει σκουριάσει από καιρό. Δεν ονειρεύομαι την επανάσταση η οποία «αποδείχτηκε ένα όνειρο, μια ξοφλημένη και ευφυής δικαιολογία»**, γιατί ακόμα και να γίνει οι άνθρωποι είναι όντα νομαδικής εγκεφαλικής φύσεως και θα ψάχνουν πάντα αφέντες, τσομπάνηδες και θεούς. Κάτι που έχει αποδειχθεί πολλές φορές στην ιστορία του είδους με μικρές εξαιρέσεις μικρών ομάδων. Σε αυτό πιστεύω, στις εξαιρέσεις και στις παρέες. Στην αυθεντικότητα και την ελευθερία. Στην αναζήτηση μέσα στην αναζήτηση. Στο ταξίδι... Όχι δεν μιλάω εκ του ασφαλούς κι ας βρίσκομαι στα όριά του να χαρακτηριστώ γραφικός. Η προσωπική μου πραγματικότητα είναι το σχοινί κι εγώ ακροβάτης πάνω της. Ανά πάσα στιγμή κινδυνεύω να πέσω μέσα στο δίχτυ της πραγματικότητας των πολλών σαν επαίτης ή σαν δούλος. Διότι για δουλεία πρόκειται, αν όχι για πορνεία, το να κερδίζει κάποιος τόσα λίγα δίνοντας τόσα πολλά.

* από το ποίημα του Κώστα Βάρναλη «Η μπαλάντα του Κυρ-Μέντιου»

** από το τραγούδι του Νικόλα Άσιμου «Της επανάστασης»