μπετονιέρες στα καμένα

Επειδή η παραχώρηση για τουριστική ανάπτυξη των πρόσφατα καμένων εκτάσεων στην Ελλάδα έχει αρχίσει και οι μπετονιέρες δεν θα αργήσουν να μπουν στα καμένα, επειδή η Νέα Δημοπρασία δεν δέχτηκε να δεσμευτεί στην ευρωπαϊκή ένωση πως όπου ήταν δάσος θα ξαναγίνει δάσος απαντώντας πως πρόκειται για παρεμβολή στο σύνταγμα της Ελλάδας και επειδή εγώ δεσμεύομαι πως αν δεν υπάρξει μια εκκωφαντική λαϊκή κατακραυγή μέσα στα επόμενα τρία χρόνια θα έχει καεί ότι άλλο δασοειδές απόμεινε στην Ελλαδίτσα, σας καλώ να υπογράψετε το έγγραφο που θα βρείτε στην παρακάτω σύνδεση: http://www.petitiononline.com/forestgr/ Δείτε και το αντίστοιχο σχόλιο του Θανάση απ’ όπου άντλησα την πληροφορία: http://arcofgreekmusic.blogspot.com/2007/12/sex.html

κομουνιστής

Διαβάζοντας το σημερινό πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ της Ελευθεροτυπίας και μέσα από διάφορους συνειρμούς οδηγήθηκα σε μερικές σκέψεις σχετικά με τον χαρακτηρισμό (και όχι την ιδιότητα) κάποιου ως «κομουνιστή». Το ρεπορτάζ της εφημερίδας δεν μιλάει για αυτό βέβαια. Μιλάει για το πως οι επιχειρήσεις εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους στην Ελλάδα (και να ‘ταν μόνο στην Ελλάδα). Το πόσο άδικα κερδοσκοπούν εις βάρος αυτών που τις δίνουν ζωή. Τα κέρδη τους που αυξάνονται χωρίς να συμβαίνει το ίδιο με τους μισθούς. Μεταφέρω ενδεικτικά δυο αποσπάσματα: «1.500% γρηγορότερα από το ΑΕΠ σκαρφάλωναν τα υπερκέρδη πέρυσι και οι αμοιβές 2,9% + 2,9%», «...κατά μέσο όρο οι επιχειρήσεις κερδίζουν μικτά 44.000 ευρώ ανά εργαζόμενο, ενώ τους κοστίζει λιγότερο από 10.000 ευρώ».

Ολόκληρο το άρθρο εδώ: http://www.enet.gr/online/online_text/c=114,id=17137928,89056008

Διαβάζοντας το παραπάνω ρεπορτάζ, η φιγούρα το Μαρξ ξεδιπλώθηκε στο μυαλό μου. Του Μαρξ που πάντα θαύμαζα κι ακόμα θαυμάζω για τις ιδιοφυείς του αναλύσεις για την κοινωνία, το κεφάλαίο, την οικονομία. Ένοιωσα, με άλλα λόγια, σαν εξαγριωμένος κομουνιστής. Ίσως θα ‘πρεπε να το πάθουν αυτό και οι εργαζόμενοι των εφτακοσίων ευρώ, οι συμβασιούχοι, οι ενοικιαζόμενοι. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω αυτοχαρακτηριστεί ποτέ ως κομουνιστής. Αντιθέτως με έχουν χαρακτηρίσει πολλές φορές έτσι άλλοι, συνήθως δεξιόφρονες. Αγαπώ υπερβολικά την ιδέα της ελευθερίας για να αυτοχαρακτηριστώ κομουνιστής ή οτιδήποτε άλλο. Όμως όταν χρειάζεται να καθίσω κάπου προτιμώ χίλιες φορές να ανήκω στην αριστερή πτέρυγα παρά στη δεξιά. Χίλιες και μία φορές με αυτούς που ονειρεύονται παρά με αυτούς που προσεύχονται. Από την άλλη, θα μπορούσα ασφαλώς να είμαι κομουνιστής αν ζούσα 4-5 δεκαετίες πριν ή αν οι κομουνιστές ζούσαν 4-5 δεκαετίες μετά... αλλά με τα σημερινά δεδομένα δεν έχει κανένα νόημα για μένα. Εξάλλου δεν είναι και εύκολο να είναι κανείς σήμερα πραγματικά κομουνιστής. Ο κομουνισμός μου μοιάζει με την καλογερική της πολιτικής. Όμως όπως η μέρα δίνει νόημα στη νύχτα και αντίστροφα έτσι και ο καπιταλισμός δίνει νόημα στον κομουνισμό. Όσο κι αν ανέχεται κάποιος την κεφαλαιοκρατία είτε επειδή τον βολεύει, είτε επειδή θέλει να μείνει για πάντα ανθρωπάκι, είτε από ιδεολογικό μαζοχισμό, υπάρχουν κάποια όρια. Δεν ονειρεύομαι πως κάποια στιγμή ο λαός θα ξυπνήσει και «θα ’ρθει ανάποδα ο ντουνιάς»*. Όσο περισσότερο συναναστρέφομαι με τα πλήθη τόσο καταλαβαίνω πως το ξυπνητήρι έχει σκουριάσει από καιρό. Δεν ονειρεύομαι την επανάσταση η οποία «αποδείχτηκε ένα όνειρο, μια ξοφλημένη και ευφυής δικαιολογία»**, γιατί ακόμα και να γίνει οι άνθρωποι είναι όντα νομαδικής εγκεφαλικής φύσεως και θα ψάχνουν πάντα αφέντες, τσομπάνηδες και θεούς. Κάτι που έχει αποδειχθεί πολλές φορές στην ιστορία του είδους με μικρές εξαιρέσεις μικρών ομάδων. Σε αυτό πιστεύω, στις εξαιρέσεις και στις παρέες. Στην αυθεντικότητα και την ελευθερία. Στην αναζήτηση μέσα στην αναζήτηση. Στο ταξίδι... Όχι δεν μιλάω εκ του ασφαλούς κι ας βρίσκομαι στα όριά του να χαρακτηριστώ γραφικός. Η προσωπική μου πραγματικότητα είναι το σχοινί κι εγώ ακροβάτης πάνω της. Ανά πάσα στιγμή κινδυνεύω να πέσω μέσα στο δίχτυ της πραγματικότητας των πολλών σαν επαίτης ή σαν δούλος. Διότι για δουλεία πρόκειται, αν όχι για πορνεία, το να κερδίζει κάποιος τόσα λίγα δίνοντας τόσα πολλά.

* από το ποίημα του Κώστα Βάρναλη «Η μπαλάντα του Κυρ-Μέντιου»

** από το τραγούδι του Νικόλα Άσιμου «Της επανάστασης»

Emir Kusturica and The No Smoking Orchestra (Λυών 22/11/07)

Παρακολουθώ εδώ και μερικά χρόνια τον Κουστουρίτσα και την μπάντα του μέσα από τα άλμπουμ τους. Μου άρεσαν γιατί έχουν κάτι αυθεντικό για τα δεδομένα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής στην οποία ανήκουν. Αυτή η παγκόσμια φήμη τους προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από το όνομα του διάσημου σκηνοθέτη που φιγουράρει στο όνομα του συγκροτήματος. Όμως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ο Κουστουρίτσα λίγο από χαβαλέ, λίγο από ψώνιο και λίγο από τρέλα, ενσωματώθηκε στην μπάντα πριν μερικά χρόνια και την έβγαλε έξω από τα σύνορα της πρώην Γιουγκοσλαβίας όπου κινούταν με επιτυχία από τις αρχές της δεκαετίας του 80΄. Έχουν γράψει τη μουσική σε δύο ταινίες του Κουστουρίτσα («Μαύρος γάτος, άσπρος γάτος» και «Η ζωή είναι ένα θαύμα») κι έχουν στο δυναμικό τους συνολικά γύρω στους δέκα δίσκους. Έφτασαν μάλιστα να ανεβάσουν και μια «Πανκ Όπερα» η οποία αποτελεί και το τελευταίο τους άλμπουμ που έχει το τίτλο «Ο καιρός των τσιγγάνων». Καμιά σχέση με το σάουντρακ της ομώνυμης ταινίας (εκτός από μια διασκευή του βασικού θέματος) όπου εκεί τη μουσική υπογράφει ο μουσικός ξάδερφος της μπάντας, ο διάσημος, Γκόραν Μπρέγκοβιτς. Αυτό τον καιρό το γκρουπ περιοδεύει στην Ευρώπη και είχα την τύχη να τους δω την περασμένη βδομάδα στη Λυών. Δυστυχώς δεν παρουσίαζαν την όπερά τους, κάτι που θα προτιμούσα από την κλασική συναυλία που έκαναν με σκετσάκια και ατάκες που χρησιμοποιούν εδώ και χρόνια και έχουν ήδη αποτυπωθεί στη ζωντανή ηχογράφηση που κυκλοφόρησαν σε CD πρόπερσι. Παρόλα αυτά άξιζε τον κόπο μιας και παραμένουν αυθεντικοί, έχουν πλάκα, στυλ και κέφι. Στους δίσκους τους έχουν εμπνευσμένες συνθέσεις και ενορχηστρώσεις. Στη συναυλία, οι συνθέσεις ήταν λίγο αλλοιωμένες και οι ενορχηστρώσεις εμφανώς συρρικνωμένες αλλά το χαβαλετζίδικο στυλ τους ταιριάζει γάντι με όλα αυτά. Όσο για τον Εμίρ, γρατζουνάει την κιθάρα του (υπάρχει άλλος κιθαρίστας για τα δύσκολα μέρη!), κάνει λίγα φωνητικά (όταν το θυμάται), χορεύει, συμμετέχει στην αναμπουμπούλα που δημιουργείται, μιλάει με τον κοινό και δέχεται κάθε λογής αντικείμενα στα πόδια του, από τετράδια με σενάρια μέχρι στηθόδεσμα! Ο ίδιος δεν φέρεται σε καμιά περίπτωση σαν σούπερ-σταρ κι έχει προφανώς επίγνωση πως το ταλέντο του είναι στον κινηματογράφο πολύ περισσότερο απ΄ ότι στη μουσική. Αυτό βέβαια δεν μειώνει το ενδιαφέρον που έχει η No Smoking Orchestra σαν σύνολο όπου ο ρόλος του κάθε μέλους φαίνεται να είναι σημαντικός, χωρίς να καπελώνεται κανείς. Πολύ δύσκολο να βρείτε δίσκους τους από την εποχή πριν την άφιξη του Κουστουρίτσα (αν έχετε κάτι στείλτε το μου). Τα πιο πρόσφατά τους κυκλοφορούν στην αγορά. Αξίζει να τα ακούσετε αλλά θα σας συμβούλευα για πρώτη ακρόαση να αποφύγετε τη ζωντανή τους ηχογράφηση. Έχουν και σελίδα στο διαδίκτυο: http://www.thenosmokingorchestra.com/

CLOPY PASTE

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ, (ΣΤΟ blog ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΙΒΩΤΟΣ: http://arcofgreekmusic.blogspot.com/2007/11/blog-post_22.html) ΠΕΡΙ ΚΛΕΨΙΜΑΤΟΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ, ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΕΠΙΣΗΜΑΝΩ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ :

ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΥΣ ΑΚΟΥΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΞΑΝΑΚΟΥΣΕΙ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΚΑΚΟ ΓΙΑΤΙ ΑΡΚΕΤΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΥΧΑΙΑ. ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΜΩΣ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΚΟΠΙΜΑ ;

ΤΡΑΓΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟΥ ΦΟΙΒΟΥ, ΓΝΩΣΤΟΥ ΣΥΝΘΕΤΗ ΤΗΣ ΒΑΝΔΗ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΤΡΑΓΙΚΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΩΝ. ΠΑΛΙΟΤΕΡΑ ΕΠΙΣΗΣ ΑΚΟΥΣΑΜΕ ΤΟΥΣ «ΕΚΕΙΝΟΣ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ» ΝΑ ΚΛΕΒΟΥΝ ΜΕΡΟΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ «LOOSING MY RELIGION» ΤΩΝ REM ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΝ ΤΟ ΣΟΥΞΕ «ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ».

ΤΟ ΠΩΣ ΟΜΩΣ ΘΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΥΜΜΕΝΟΣ ΝΟΜΙΚΑ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΙ ΚΛΕΦΤΟΣΥΝΘΕΤΕΣ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ.

ΜΕΧΡΙ 4 ΜΟΥΣΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΛΟΙΠΟΝ ΔΕ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΚΛΕΨΙΜΟ. ΠΟΣΟ ΜΑΛΛΟΝ ΑΝ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΘΕΣΕΙΣ ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΙΝΕΛΙΕΣ ΕΝΟΡΧΗΣΤΡΩΤΙΚΕΣ, ΤΟΤΕ ΕΙΣΑΙ ΠΛΗΡΩΣ ΚΑΛΥΜΜΕΝΟΣ ΚΑΙ Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΙΚΙΑ ΣΟΥ.

ΕΞΑΙΡΟΥΝΤΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΟΙ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΣΚΟΠΙΜΑ ΒΑΖΟΥΝ ΓΝΩΣΤΑ ΜΟΥΣΙΚΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΛΛΩΝ ΚΟΜΜΑΤΙΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΟΥΝ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥΣ. ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΥΤΗ ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ Ή ΜΟΥΣΙΚΑ ΜΕΡΗ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΝΕ.

ΓΕΝΙΚΑ ΣΗΜΕΡΑ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΡΘΕΝΟΓΕΝΝΗΣΗ ΣΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ, ΑΝ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΧΩ ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΜΦΙΒΟΛΙΕΣ….

στον έσω τόπο

Ο τόπος λοιπόν, ο τόπος μου. Ο τόπος του οποίου κομμάτια μοιράζομαι με άλλους και είναι αυτά τα "κομμάτια" που με κάνουν κοινωνικό ον. Μόνο αυτό? Όχι βέβαια, είναι οι κοινοί τόποι που με ταξιδεύουν, που με κάνουν να γνωρίζω νέα τοπία, νέα στοιχεία, τον ίδιο μου τον εαυτό και τους άλλους, συντοπίτες και μη. Τι είναι λοιπόν ο τόπος μου? Δεν οριοθετείται γεωγραφικά σίγουρα. Τόπος μου είναι κάθε κομμάτι στεριάς ή θάλασσας που έχει χρώμα, μυρωδιά, ιστορία, γεύση, ήχο. Αυτό είναι ο τόπος μου, κάθε ερέθισμα. Αυτά τα ερεθίσματα που με κάποιους ανθρώπους τα μοιράζομαι είναι που δημιουργούν την μαγεία της ζωής μου, βλέπω όσα δεν έβλεπα, βλέπω περισσότερα από όσα έβλεπα, αλλάζουν αυτά που έβλεπα. Και κάθε άνθρωπος νέος τόπος. Κάθε "τόπος" ταξίδι. Κάθε στιγμή και ταξίδι. Τι σημασία έχει ο τόπος, το ταξίδι, το ερέθισμα? Απλά και μόνο ότι όπως πολλοί άνθρωποι μπορώ να βρώ χίλιες δικαιολογίες για να τα αποφύγω ή απλά να αποφασίσω ότι χρειάζομαι μόνο την θέληση μου για να μην πηγαίνω πουθενά αλλά να είμαι σε τόσα διαφορετικά μέρη! Βαρέθηκα την μιζέρια μου, την κριτική μου, την κακομοιριά μου. Μόνο όταν θα σπάω τα καθιερωμένα θα μπορώ να τα κρίνω.

ένοχες σιωπές

Σήμερα θα γίνω για μερικούς κακός αλλά ένα από τα ελαττώματα μου είναι ότι δεν μπορώ να βγάλω το σκασμό ακόμα και για θέματα «ταμπού» όπως το παρακάτω.

Πρόκειται για ένα θέμα το οποίο απέφευγα να αναφέρω τόσο καιρό σεβόμενος, όχι την ιδιότητα του αρχιεπισκόπου, όσο το γεγονός ότι ένας άνθρωπος είναι προσβεβλημένος από μια σοβαρή ασθένεια. Όμως διαβάζοντας ένα άρθρο (το οποίο παραθέτω παρακάτω) αποφάσισα να το πω αυτό που μ' έχει εξοργίσει εδώ και καιρό.

Μου φαίνετε πέρα για πέρα άδικο, το ελληνικό κράτος να καλύπτει τα υπέρογκα έξοδα που δαπανήθηκαν για τη νοσηλεία, μεταφορά, επεμβάσεις του αρχιεπισκόπου στις ΗΠΑ. Το γεγονός ότι ο ίδιος δεν αρνήθηκε το δώρο της πολιτείας δεν με εξέπληξε. Με εξέπληξε που κανένας δεν αντέδρασε σε αυτό. Τόσοι «χριστιανοί» που υποφέρουν από παρόμοιες και ακόμα χειρότερες παθήσεις από αυτήν του αρχιεπισκόπου, στοιβάζονται στα νοσοκομεία και οι περισσότεροι αφήνονται στη μοίρα τους.

Το υγειονομικό σύστημα της χώρας πάει από το κακό στο χειρότερο και οι ελλείψεις είναι τραγικές αν αναλογιστούμε ότι θέλουμε να λεγόμαστε «ανεπτυγμένη» χώρα. Αν με την ευκολία που δόθηκαν τα εκατομμύρια για την νοσηλεία του Χριστόδουλου δινόντουσαν και για την αναβάθμιση της υγείας στην Ελλάδα, ίσως να μην έμπαινα στον κόπο να σχολιάσω το συγκεκριμένο γεγονός. Αν η εκκλησία δεν είχε τα χρήματα να καλύψει τα έξοδα του αρχιεπισκόπου της πάλι θα το πέρναγα στο ντούκου. Αλλά ούτε το ένα ούτε το άλλο συμβαίνει. Αν όσοι δεν μιλάνε είναι επειδή το θέμα είναι ευαίσθητο, τότε ας βγάλουν την ευαισθησία τους και στους χιλιάδες αρρώστους που υποφέρουν, όχι μόνο από την αρρώστια τους αλλά και από την αδιαφορία – αδυναμία του κράτους να τους περιθάλψει. Αν πάλι κανείς δεν μιλάει επειδή σέβεται τον Χριστόδουλο και τον ρόλο του, τότε αυτομάτως δεν σέβεται όλους όσους υποφέρουν από τις ελλείψεις στη δημόσια υγεία.

Πάντα πίστευα πως το λιγότερο που μπορεί να κάνει κανείς για να αλλάξει κάτι είναι να μιλάει. Το λιγότερο. Γιατί η σιωπή είναι συνενοχή...

Ακολουθεί αναδημοσίευση άρθρου της «Ελευθεροτυπίας»

Δύο γιατροί για όλη την Ελλάδα!

Της ΛΙΑΝΑΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Εχουν αφήσει 800 ασθενείς στη μοίρα τους. Γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τα 50 Ελληνόπουλα που γεννιούνται με τη νόσο κάθε χρόνο. Οι παροικούντες το υπουργείο Υγείας κωφεύουν συστηματικά επί δεκαετίες, αφήνοντας στη μοίρα τους τα άτομα που πάσχουν από κυστική ίνωση.

Η κυστική ίνωση είναι νόσος πολυσυστηματική, θανατηφόρος και οι ασθενείς πρέπει να νοσηλεύονται σε ειδικά κέντρα με ανάλογη υποδομή, ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό εξειδικευμένο στην πάθηση. Αυτά τα κέντρα -σε αντίθεση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες- δεν υπάρχουν στην Ελλάδα.

Η περίθαλψη και νοσηλεία των ενήλικων ασθενών όλης της χώρας στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στις προσπάθειες δύο πνευμονολόγων που εργάζονται σε διαφορετικά νοσοκομεία της Αθήνας. Ειδικά στη βόρεια Ελλάδα δεν υπάρχει καν εξειδικευμένος, στο νόσημα, γιατρός για τους ενηλίκους, ενώ οι προσπάθειες της τελευταίας πενταετίας για την ίδρυση ανεξάρτητης μονάδας στο νοσοκομείο «Παπαγεωργίου» έμειναν στα χαρτιά, παρά τις θετικές γνωμοδοτήσεις του ΚΕΣΥ.

Πρόκειται, λοιπόν, για την πιο συχνή κληρονομική πάθηση στη λευκή φυλή, που προσβάλλει κυρίως το αναπνευστικό και το πεπτικό σύστημα, ενώ επιφέρει το θάνατο σε νεαρή ηλικία. Κύριο χαρακτηριστικό, η παραγωγή πυκνής βλέννας η οποία φράσσει τα διάφορα όργανα και τους πόρους του σώματος (κυρίως τους πνεύμονες και το πάγκρεας), με αποτέλεσμα τη βαριά παγκρεατική ανεπάρκεια από μικρή ηλικία και την εμφάνιση σοβαρών χρόνιων αναπνευστικών λοιμώξεων, που σταδιακά οδηγούν σε αναπνευστική ανεπάρκεια.

Οπως τόνισε σε χθεσινή συνέντευξη Τύπου η πνευμονολόγος Ελένη Πουλιού: «Δεν είναι δυνατόν να προσπαθούμε να παρατείνουμε στην Εντατική τη ζωή ενός 80χρονου για δύο μήνες και να αφήνουμε έναν ασθενή με κυστική ίνωση στην τύχη του να φτάσει τα 40 ταλαιπωρούμενος σε όλα τα νοσοκομεία της Ελλάδας, περιμένοντας τη γονιδιακή θεραπεία, διότι άλλη θεραπεία δεν υπάρχει...».

Εκτός από τη δημιουργία των κέντρων, αίτημα των ινοκυστικών, σύμφωνα με την πρόεδρο του Συλλόγου τους Αγγελική Πρεφτίτση, είναι και ο υποχρεωτικός προγεννητικός έλεγχος. Οπως εξήγησε, η γέννηση ασθενών παιδιών θα μπορούσε να αποφευχθεί, καθώς η κυστική ίνωση κληροδοτείται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως η μεσογειακή αναιμία. «Οι φορείς στην Ελλάδα υπολογίζονται σε 500.000. Μπορεί να μη νοσήσουν ποτέ, όμως είναι πιθανό να γεννήσουν παιδιά με τη βαριά αυτή νόσο».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 14/11/2007

συγχαρητήρια Γιώργη!

Η δημοκρατία μας δεν αφήνει κανέναν παραπονεμένο και επιφυλάσσει χαρές και νίκες σε όλους τους εραστές της. Έτσι επιφύλαξε μια νίκη φέτος και για το Γιώργο Παπανδρέου αφού στις εθνικές εκλογές της έπεφτε λίγος μπροστά στην κορμοστασιά του Κώστα Καραμανλή. Κρίμα πάντως που από σήμερα θα έχουμε ξανά αξιωματική αντιπολίτευση. Πάνω που η Νέα Δημοκρατία είχε αρχίσει να κάνει αντιπολίτευση στον εαυτό της κι ομολογώ πως ήταν πιο επώδυνη από αυτήν που της έκανε το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια. Εδώ που τα λέμε πάντως δεν χωρούσε τρίτος υπέρβαρος αρχηγός κόμματος στη βουλή... θα βούλιαζε το βήμα της... αλλά είναι και θέμα συμβολισμών: παχύδερμη δεξιά και light αριστερά. Σημάδια των κακών καιρών...

ταξιδεύοντας χωρίς εισιτήριο

Εκατομμύρια δρόμοι σαν φίδια στην κόλαση ανοίγονται μπροστά μας, πίσω μας, γύρω μας. Άλλοι με φώτα, άλλοι σκοτεινοί, όμως σχεδόν όλοι με μπάρες, διόδια, αναχώματα, απαγορευτικά σήματα, αστυνόμους και άλλα παρόμοια εμπόδια. Δρόμοι με φυσικά και νοητά σύνορα. Τα ταξίδια δεν είναι πλέον μια περιπέτεια όπως κάποτε. Έχουν χάσει το «Ομηρικό» ή το «Καβαφικό» τους νόημα. Είναι άνετα και όμοια μεταξύ τους. Δεν έχουν πια για αφορμή την Ιθάκη. Τα ταξιδιωτικά γραφεία κατάφεραν να την μετατρέψουν σε απρόσωπο τουριστικό θέρετρο. Οργανώνουν ταξίδια σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, σε πανομοιότυπα ξενοδοχεία με χλωριούχες πισίνες. Με φαγητό προσαρμοσμένο στις συνήθειες του μέσου ευρωπαίου γιάπη και χρώματα τοπικής δήθεν κουζίνας. Η διαφορά του μενού των McDonalds από μια χώρα στην άλλη τείνει να προσδιορίζει και την διαφορά μεταξύ των καθημερινών συνηθειών των κατοίκων τους. Τα αεροπλάνα πετάνε με την ψυχολογική ανασφάλεια που έχει κατακλύσει τους ουρανούς του 21ου αιώνα. Δεν ήταν ποτέ το μέσο μεταφοράς των αληθινών ταξιδιωτών. Η εμπειρία του ταξιδιού σε επιβατικό αεροπλάνο είναι από τη φύση της φτωχή σε εικόνες, συναισθήματα και αίσθηση του τόπου. Σαν να κοιμάσαι και να ξυπνάς σε άλλο μέρος χωρίς να έχεις ταξιδέψει. Το αυτοκίνητο δεν είναι πια ένα ταξιδιωτικό μέσο. Είναι μέσο αυτοπροβολής και αυταρέσκειας. Επίδειξη δύναμης, κοινωνικής θέσης ενίοτε και ανδρισμού. Σαν να καλύπτει μια νοητή, ή και πραγματική, σεξουαλική ανεπάρκεια. Τα τρένα χάνουν, μέσα από τον εκσυγχρονισμό τους, τον ρομαντισμό που εξέπνεαν κάποτε ενώ από την άλλη, οι τιμή των εισιτηρίων τους είναι δυσανάλογα υψηλότερη από την όποια άνεση προσφέρουν. Στις ανεπτυγμένες χώρες το τρένο δεν είναι πια το μέσο μεταφοράς των φτωχών.

Οι φτωχοί είναι το αγκάθι της σύγχρονης αισθητικής. Γι’ αυτό και δεν υπάρχουν στα σήριαλ και τα άλλα τηλεσκουπίδια. Γι’ αυτό και κάθε δήμαρχος που σέβεται την αισθητική της πόλης του κοιτάει πως θα τους εξαφανίσει από το κέντρο της. Το ίδιο σύστημα που γεννάει φτωχούς, το ίδιο τους πετάει στον καιάδα. Οι μόνοι ταξιδιώτες χωρίς εισιτήριο είναι οι εξαθλιωμένοι, οι άστεγοι και οι πεινασμένοι. Ταξιδεύουν γιατί τους κυνηγάνε οι υπέρμαχοι της αισθητικής της αποστείρωσης και της τρομοϋστερίας.

Όμως ποιος ταξιδεύει για το ταξίδι; Ποιος ταξιδεύει για την Ιθάκη; Ποιος ταξιδεύει στ’ αλήθεια σήμερα; Ίσως οι μετανάστες. Ίσως και κάποιοι τρελοί. Τα ταξίδια των πολλών μοιάζουν με μια απλή μετακίνηση σαρκών, από ένα γραφείο στο άλλο, από ένα αεροδρόμιο στο άλλο, από ένα κρεβάτι στο άλλο. Αν κάποιοι κάνουν κάποια ταξίδια με κάποια δόση περιπέτειας είναι για να τα καταγράψουν σε κάποια κάμερα και να τα προβάλουν, είτε στους φίλους τους, είτε, οι επαγγελματίες, στην τηλεόραση. Έτσι μέσα από το μαγικό τηλεοπτικό κουτί ταξιδεύουν κι άλλοι. Στις οθόνες γίνονται όλα. Μέσα από τις προβολές στημένων ταξιδιών, περιπετειών, γλεντιών, δραμάτων και καταστροφών, κλαίμε, γελάμε, θυμώνουμε, γλεντάμε, συνουσιαζόμαστε, ταξιδεύουμε. Τα κάνουμε όλα μέσα από μια εικονική πραγματικότητα γιατί η άλλη, η φυσική πραγματικότητα, είναι πια πολύ επικίνδυνη και κουραστική για τις συνήθειές μας. Τα κάνουμε όλα εκτός από το να ονειρευόμαστε, εκτός από το να αφουγκραζόμαστε τον πραγματικό τόπο όπου βρισκόμαστε. Πιθανότατα διότι αυτός ο τόπος δεν υπάρχει πια, έχει μετατραπεί σ΄ έναν απλό χώρο όπου ακουμπάμε τη φυσική μας υπόσταση και τις συσκευές που μας ενώνουν με τον υπόλοιπο εικονικό κόσμο.

η αίσθηση του τόπου

Με την προηγούμενη αλλά και την επόμενη από την παρούσα ανάρτηση, το SensedPlace εγκαινιάζει μια θεματική ενότητα με τίτλο «Sense of Place - Η αίσθηση του τόπου», θέμα το οποίο, καθόλου συμπτωματικά, συνδέετε με το όνομα το Blog. Στόχος είναι να αναπτύξουμε μια ευρύτερη παρουσίαση και συζήτηση για το πως αντιλαμβανόμαστε την έννοια του «τόπου» και των «τόπων». Μερικά ενδεικτικά και πρωτογενή ερωτήματα γύρω από τα οποία θα κινηθεί η ανάπτυξη αυτού του θέματος είναι τα εξής: Έχει πια νόημα ο τόπος; Μπορούμε να τον αισθανθούμε σαν κάτι ιδιαίτερο πέρα από τις γλωσσικές και κλιματολογικές τους ιδιαιτερότητες; Έχει νόημα το ταξίδι εκτός από τον επαγγελματικό ή ψυχαγωγικό του χαρακτήρα; Γιατί στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα σύνορα γίνονται όλο και περισσότερα, όλο και πιο ασφυκτικά ενώ ο συντηρητισμός, η ομοιομορφία και η στημένη και εφήμερη πρωτοπορία, που ενίοτε λέγετε και μόδα, είναι η κυρίαρχη αισθητική της κοινωνίας και των πόλεων; Το θέμα θα αναπτυχθεί με άρθρα και γνώμες των συνεργατών μας, αναδημοσιεύσεις επιλεγμένων κειμένων, φωτογραφίες και ό,τι άλλο υλικό βρούμε στην πορεία. Ελπίζουμε και με σχόλια αναγνωστών. Μη διστάσετε να μας στείλετε στην ηλεκτρονική μας διεύθυνση τα κείμενά σας ή τις φωτογραφίες σας σχετικά με το θέμα.

δώσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη

Όλοι τρέχουν πάνω-κάτω, με ήλιους, συννεφιές, βροχές, μπόρες και χιόνια. Ό,τι προλάβουμε, ό,τι σκοτώσουμε, ό,τι κερδίσουμε, ό,τι χάσουμε, ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας μέσα σ’ έναν αόριστο και πολύπλευρο πόλεμο με πολλούς παράπλευρους παραπολέμους. Πόλεμος αξιών, πόλεμος κοινωνικός, πόλεμος πολιτικός, πόλεμος θρησκειών, πόλεμος στην άσφαλτο, πόλεμος ηλεκτρονικός, πόλεμος πολιτισμών, πόλεμος με το περιβάλλον, πόλεμος τιμών και ισοτιμιών, πόλεμος στο σπίτι μας, πόλεμος στο μυαλό μας, πόλεμος με τον εαυτό μας, πόλεμος για ένα καλύτερο χτες, σήμερα, αύριο, πόλεμος για τον πόλεμο και πόλεμος του πολέμου…. Αναρωτιέμαι αν όλοι αυτοί οι σύγχρονοι πόλεμοι τριγύρω μας έχουν καμιά βαθύτερη αξία. Μήπως είναι σκλάβοι ενός γενικότερου συστήματος του οποίου τα γρανάζια λειτουργούν με πολεμοενέργεια; Οι πόλεμοι έχουν το μίσος για πατέντα και την αγάπη για άλλοθι. Γεννάνε άβουλους δούλους μαχητές και πρόσφυγες πάσης φύσεως οι οποίοι ζητιανεύουν λίγη αγάπη κάτω από τις σημαίες του μίσους και μέσα στις εμπόλεμες ζώνες που έχουν στηθεί παντού γύρω μας και μέσα μας.

Δώσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη Οδήγησε με στο φρικτό της τοπίο Δώσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη Θέλω να γίνω βασιλιάς των γελοίων Δώσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη Μη μ’ αφήσεις σα σκυλί πεινασμένο Δώσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη Θέλω να μπω στη τροχιά των χαμένων

- Ποίημα του Γιάννη Αγγελάκα -