ρεπορτάζ χωρίς σύνορα: Ελλάδα και Περιβάλλον

Πέμπτη 5 Ιουνίου 2008, στις 22:00

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, η Θεματική Βραδιά παρουσιάζει ένα από τα τελευταία μεγάλα αφιερώματά της: Ποιες είναι οι απειλές που αντιμετωπίζει το περιβάλλον στην Ελλάδα; Το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα παρουσιάζει αποκαλυπτικές έρευνες:

Μια μεγάλη έρευνα για το νερό: Τι έχει γίνει στον Ασωπό 10 μήνες μετά την διάγνωση εξασθενούς χρωμίου; 15 Δήμοι σε όλη την Ελλάδα πίνουν νερό με αρσενικό. Στο χωριό Άσπρο του Πολυκάστρου Κιλκίς η προηγούμενη δημοτική αρχή δεν είχε ενημερώσει τους κατοίκους ότι το νερό ήταν ακατάλληλο. Επισκεφθήκαμε το κέντρο υγείας Πολυκάστρου για να διαπιστώσουμε ότι ο καρκίνος είναι σε έξαρση και χτυπά όλο και μικρότερες ηλικίες. Η μεγαλύτερη παράνομη χωματερή της Ελλάδας: Στους Ταγαράδες, του Νομού Θεσσαλονίκης έχουν αποθηκευτεί από το 1981, 15 εκατομμύρια τόνοι απορριμμάτων. Το 2006 προκλήθηκε πυρκαγιά, η οποία και δημιούργησε ένα τοξικό σύννεφο που εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την περιοχή. Ο καθηγητής του ΑΠΘ, Ν. Μουτσιόπουλος δηλώνει ότι οι διοξίνες που προκλήθηκαν από την πυρκαγιά ήταν 200 φορές πάνω από το επιτρεπτό όριο. Ποια είναι η λύση στο κυκλοφοριακό πρόβλημα; Μήπως η λύση στο κυκλοφοριακό πρόβλημα της Αθήνας είναι η μετακίνηση με ποδήλατο. Το επαναστατικό πρόγραμμα ενοικίασης ποδηλάτων VELIB που εφαρμόστηκε στο Παρίσι από τον Ιούλιο του 2007 έχει κατακτήσει τους Παριζιάνους. Θα μπορούσε να εφαρμοστεί κάτι τέτοιο και στην Ελλάδα; Γάλλοι και Έλληνες συγκοινωνιολόγοι μιλούν για το τι είναι εφικτό και τι όχι. Πώς καλύπτει η χώρα μας τις ενεργειακές της ανάγκες; Είναι η πυρηνική ενέργεια μια σωστή λύση για την Ελλάδα; Ο Στέλιος Κούλογλου συζητεί για όλα αυτά τα θέματα, στο στούντιο της Θεματικής Βραδιάς, με το βουλευτή της Ν.Δ.., Κυριάκο Μητσοτάκη και την Ευρωβουλευτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ, Άννυ Ποδηματά.

Στο κλείσιμο της Θεματικής Βραδιάς παρουσιάζεται το ντοκιμαντέρ: «Οι Κόρες του Αμαζονίου» (Journeyman Pictures, 52', παραγωγή 2005) Το τροπικό δάσος του Αμαζονίου δεν αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη απειλή στην ιστορία του. Κάθε χρόνο εξαφανίζονται 17,000 χλμ δάσους. Μήπως όμως δεν υποφέρει μόνο το περιβάλλον όταν αργοπεθαίνει ένα δάσος; Απειλείται ακόμη ο παραδοσιακός τρόπος ζωής 20 εκατομμυρίων ανθρώπων. Οι γυναίκες του Αμαζονίου όμως είναι έτοιμες να αντισταθούν. Σε χιλιάδες κοινότητες της περιοχής, ενώνονται για να σώσουν το «σπίτι» τους. Αντιστέκονται και προκαλούν την ανδροκρατούμενη κοινωνία τους. Το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει των αγώνα των ιθαγενών του Αμαζονίου για να σώσουν ό, τι έχει απομείνει από το μεγαλύτερο τροπικό δάσος του πλανήτη. Τι μπορεί να κάνει τελικά ο καθένας από εμάς για να συμβάλλει στη διάσωση του φυσικού μας περιβάλλοντος;

Το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα ενημερώνει τους τηλεθεατές του ότι θα συμμετάσχει στο "Global Beat Festival", ένα διαφορετικό φεστιβάλ που για δύο μήνες θα ταξιδέψει σε 8 πόλεις της Ελλάδας παρουσιάζοντας συναυλίες, χορευτικές παραστάσεις, εργαστήρια, παιδικό πρόγραμμα...

Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα - http://www.rwf.gr/ E-mail: info@rwf.gr

ανθρωπιά

Η ανθρωπιά μου δεν συνίσταται στο να νιώθω πως είναι οι άνθρωποι, αλλά στο να αντέχω αυτό που νιώθω όταν είμαι μαζί τους.

Νίτσε

«Αποφθέγματα από το έργο του Νίτσε»

μετάφραση: Ζήσης Σαρίκας

Εκδοτική Θεσσαλονίκης

Λογοκρισία for ever

ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ :

http://www.petitiononline.com/RWF1/petition.html

Κόβουν τις εκπομπές του Σ. Κούλογλου

Αναδημοσίευση από το www.e-write.gr

Λογοκρισία 2008 made by Eurovision Panagopoulos Rousopoulos and Karamanlis

Αγαπητοί φίλοι

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς παρακολουθούν τις ενημερωτικές εκπομπές της net αλλά όσοι το κάνετε αυτό είμαι σίγουρος ότι θεωρείτε την εκπομπή ρεπορτάζ χωρίς σύνορα αλλά και Θεματική Βραδιά τουλάχιστον αξιόλογες για να μην πω εξαιρετικές. Ανεξάρτητα αν συμφωνείς με τις απόψεις που παρουσιάζονται οι εκπομπές αυτές θα μπορούσε να τις χαρακτηρίσεις όαση μέσα στα σκουπίδια που κυκλοφορούν στους τηλεοπτικούς δέκτες. Δυστυχώς σε μία επίδειξη "μαγκιάς" ο διευθυντής της "Eurovision" αλλά και της ΕΡΤ κ. Χρήστος Παναγόπουλος αποφάσισε να κόψει την εκπομπή. Προφανώς η ποιότητα του "κυρίου" περιορίζεται στις ανοησίες της Καλομοίρας και στα χιλιάδες ευρώ που ξοδεύονται γύρω από αυτό. Είναι ενδιαφέρον να αναφέρω ότι η εκπομπή κόπηκε μετά την παρουσιάσει την προηγούμενη εβδομάδα μετά από ρεπορτάζ για τους Έλληνες που επιβιώνουν με 700 ευρώ το μήνα.

Ζητώ από όλους τους φίλους του e-write αλλά και άλλων blog να βρούμε τρόπους να διαμαρτυρηθούμε στις πρακτικές διορισμένων διευθυντών από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε με μαζική αποστολή mail το κείμενο του οποίου να συμφωνήσουμε μέσα από εδώ τόσο προς τον κύριο Παναγόπουλο όσο και προς τον υπουργό τύπου κύριο Ρουσόπουλος που είναι και ο πολιτικός υπεύθυνος αυτών των πρακτικών.

Θα μπορούσαμε να στείλουμε μήνυμα που θα αναφέρει ότι

" Αγαπητέ κύριε

Η διακοπή της προβολής της ενημερωτικής εκπομπής Ρεπορταζ χωρίς σύνορα είναι ΠΡΟΣΒΟΛΗ στη νοημοσύνη μας αλλά και πρακτική η οποία μόνο ως φασιστική μπορεί να χαρακτηριστεί. ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να συνεχιστεί κανονικά η εκπομπή και να συνεχίσουμε να ενημερωνόμαστε από κάποιους δημοσιογράφους της Ελληνικής τηλεόρασης αντικειμενικά κα σφαιρικά"

Παρακάτω αντιγράφω τα όσα αναφέρει η ιστοσελίδα της εκπομπής για το κόψιμο της

Και για να μην υπάρχουν κάποιοι που να υποστηρίζουν ότι πίσω από τις σελίδες αυτές κρυβόμαστε μέσω της ανωνυμίας μας.

Με τιμή

Δουκέλης Γιάννης

www.rwg.gr

Με επίσημο δελτίο τύπου που εξέδωσε η ΕΡΤ σήμερα, Δευτέρα 12-5, ανακοινώνει τη λήξη της συνεργασίας της με την εκπομπή. Αναλυτικά η ΕΡΤ αναφέρει:

«Έπειτα από συνάντηση του Προέδρου και Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΡΤ κ. Χρήστου Παναγόπουλου και του Γενικού Διευθυντή Τηλεόρασης, κ. Δημητρίου Γόντικα με τον δημοσιογράφο κ. Στέλιο Κούλογλου, ανακοινώθηκε στον κ. Κούλογλου ότι δεν θα συνεχιστούν στην επόμενη τηλεοπτική σεζόν οι εκπομπές ‘Θεματική Βραδιά’ και ‘Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα’. Η ΕΡΤ ευχαριστεί τον κ. Κούλογλου για τη συνεργασία του.»

Στη συνάντηση ο κ. Παναγόπουλος είπε στον κ. Κούλογλου ότι η συνεργασία με την εκπομπή δε θα συνεχιστεί επειδή απλά... "δεν του αρέσει"...

Το παρασκήνιο της ανακοίνωσης αυτής εξηγεί καλύτερα η επιστολή που προηγήθηκε και εστάλη από τον Στέλιο Κούλογλου προς το γενικό διευθυντή της ΕΡΤ:

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ- ΕΡΤ

Kύριε Γόντικα,

Εδώ και ένα μήνα περίπου μάταια προσπαθώ να εξασφαλίσω μια επιστολή από την ΕΡΤ, ώστε να βγάλω δημοσιογραφική βίζα για την Κίνα. Μόλις χθες με ειδοποιήσατε μέσω του κ. Αναστασόπουλου ότι η διοίκηση δεν θέλει να προβάλω εκπομπή για την Κίνα. Για το ντοκιμαντέρ «Από τον Μάο στους Ολυμπιακούς Αγώνες» έχουν γίνει ήδη όλες οι προετοιμασίες (εισιτήρια, διαμονή και εταιρεία παραγωγής στο Πεκίνο), έχει συλλεχθεί αρχειακό υλικό καθώς έχουν γίνει ήδη συνεντεύξεις, όπως με την βιογράφο του Μάο. Αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχουν «πολιτικοί λόγοι» για την άρνηση σας, θέλω να ελπίζω ότι πρόκειται για παρεξήγηση και σας ζητάω να με διευκολύνετε, γιατί χωρίς δημοσιογραφική βίζα η έρευνα στην Κίνα γίνεται δυσκολότερη.

Εν τω μεταξύ από διάφορες πηγές μέσα στην ΕΡΤ μαθαίνω ότι η εταιρεία δεν θα ανανεώσει την συνεργασία μαζί μου για την ερχόμενη τηλεοπτική χρονιά. Αυτό μου προκαλεί έκπληξη καθώς είναι γενικώς αποδεκτό ότι και οι δύο εκπομπές που παρουσιάζω δεν υστερούν σε ποιότητα των υπόλοιπων του σταθμού. Από οικονομικής πλευράς είναι αποδοτικές λόγω των πολλών διαφημίσεων (έφτασα να έχω φέτος 16 λεπτά διαφημιστικά σποτ μέσα σε μια ώρα), ενώ και από πλευράς θεαματικότητας (5% Μέσος όρος το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα και 4.1% η Θεματική Βραδιά, φέτος) ξεπερνούν κατά πολύ το μέσο όρο της ΕΤ-1.

Ως αιτία για τη διακοπή της συνεργασίας αναφέρεται το περιεχόμενο των εκπομπών μου και ειδικότερα το γεγονός ότι προγραμμάτισα την προβολή της έρευνας για την γενιά των 700 ευρώ και την ακρίβεια, παρότι η διοίκηση μου ζήτησε να την ματαιώσω. Επειδή σε εκπομπές όπως αυτές που παρουσιάζω ο προγραμματισμός (ταξίδια, ντοκιμαντέρ κλπ) ξεκινάει από τον Ιούνιο θα ήθελα να με ενημερώσετε το συντομότερο δυνατόν αν θα συνεχισθεί ή όχι η συνεργασία μας.

9-5-2008

Μετά τιμής,

Στέλιος Κούλογλου

στοιχειωμένα όνειρα

Το παρακάτω κείμενο έλαβα σήμερα με email από μια φίλη και θεωρώ που θα 'πρεπε να στοιχειώσει κι άλλων όνειρα.

Παρέμβαση

Μικρός αποχαιρετισμός στο αγόρι που χάθηκε στα κύματα

Φορούσε μια κόκκινη μπλούζα και παλιά αθλητικά παπούτσια. Ηταν δεν ήταν 15 χρόνων. Ενα μικρό αγόρι από τη Σομαλία. Το άψυχο κορμί του ήταν εκεί, πάνω στο κρεβάτι του νεκροθάλαμου στο νοσοκομείο. Βρεγμένο, παγωμένο, νεκρό. Τα χέρια του ήταν σφιγμένα σε γροθιές. Με ποιον πάλευες, μικρό αγόρι; Με τα κύματα; Με τον θάνατο; Με τη μοίρα σου; Την έχασες τη μάχη, παλικαράκι μου. Την έχασες.

Αυτό το πνιγμένο αγόρι δεν έχει όνομα. Είναι απλά και μόνον ένας πνιγμένος λαθρομετανάστης. Ενας αριθμός που προστίθεται στους χιλιάδες νεκρούς, διωγμένους από τη γη τους. Μια κόκκινη μπλούζα, που το χρώμα της θα 'μεινε μόνο στα μάτια της μάνας του, όταν τον αποχαιρετούσε στη χώρα του. Της μάνας του, που θα του 'δεσε τα κορδόνια των παπουτσιών του, δίνοντάς του ευχές να τα καταφέρει, να ζήσει, να έχει καλύτερες μέρες. Και το μακρύ του δύσκολο ταξίδι κατέληξε εδώ. Στα σκοτεινά νερά της θάλασσάς μας. Τα μάτια θολώνουν στην εικόνα του. Η ψυχή δακρύζει. Δίπλα σε ένα άλλο δωμάτιο τα αυτιά δεν αντέχουν το σπαρακτικό θρήνο μιας μάνας. Ο άνδρας της και το ενός έτους παιδί της αγνοούνται. Χάθηκαν μέσα στα κύματα, όπου τους έριξε μέσα στη νύχτα το χέρι του αλύπητου σύγχρονου δουλέμπορου. Οδύρεται η μάνα και παραμιλά για το αρκουδάκι που κρατούσε το μωρό της. Εσφιγγε το αρκουδάκι και έκλαιγε στους ώμους του πατέρα του, ώσπου χάθηκαν και οι δύο. Σταμάτησε το κλάμα του μωρού. Και έμεινε ο θρήνος της μάνας να ταράζει τη γαλήνη του πολιτισμένου μας κόσμου.Παιδιά, γυναίκες, άνδρες τα θύματα ενός απάνθρωπου συστήματος που τσακίζει τους αδύναμους. Πόσο, αλήθεια, κοστολογούνται οι ζωές των ανθρώπων; Και έχει διαφορετική αξία του καθένα μας η ζωή;

Νεαρό αγόρι που στη σύντομη ζωή σου γνώρισες μόνο τους πολέμους και χάθηκες στα σκοτεινά νερά μιας άγνωστης για σένα θάλασσας. Τρέξε με τα αθλητικά σου παπούτσια εκεί όπου υπάρχει χώρος και για έναν μαύρο έφηβο από τη Σομαλία, γιατί σε τούτο τον κόσμο δεν χωρούσες. Ησουν ο... κανένας. Και συ μικρούλη μου, που δεν πρόλαβες καν να παίξεις, πάρε το αρκουδάκι σου και έλα να στοιχειώσεις τα όνειρά μας.

Ματίνα Κατσιβέλη-Δανιήλ, μέλος της Επιτροπής Συμπαράστασης Λαθρομεταναστών Λέρου

η θεσσαλονίκη των ζορό και των αρχόντων

ακολουθεί αναδημοσίευση από τον ΣΚΑΪ.GR

Με παραπομπή στο ευρωπαϊκό δικαστήριο κινδυνεύει η Ελλάδα, καθώς τα κονδύλια, ύψους 9 εκατ. ευρώ, που είχε χορηγήσει για τα έργα πυροπροστασίας του δάσους του Σέιχ Σου διατέθηκαν κατά τρόπο όχι διαφανή, υπογράφοντας συμβάσεις. Σύμφωνα με την τηλεοπτική εκπομπή του ΣΚΑΪ ECO News, 11 ολόκληρα χρόνια μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές που κατέστρεψαν το 40% της έκτασης του δάσους, κανένα μέτρο για την προφύλαξη του δάσους δεν έχει ληφθεί. Η περίφραξη του δάσους δεν έχει καν ξεκινήσει, ενώ υπάρχει σοβαρός κίνδυνος για να ξεσπάσουν νέες πυρκαγιές από τα σκουπίδια που έχουν εγκαταλειφθεί σε αυτό. Επίσης, ο πνεύμονας πρασίνου της Θεσσαλονίκης, δέχεται έντονες οικιστικές πιέσεις λόγω επέκτασης της πόλης.

Δείτε το ρεπορτάζ: http://www.skai.gr/master_avod.php?id=78984

στα όπλα...

Ακολουθεί αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία

Είμαστε πρωταθλητές...

ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ η Ελλάδα πανηγυρικά στην τρίτη θέση του βάθρου των πρωταθλητών στο παγκόσμιο άθλημα των εξοπλισμών. Χάλκινο μετάλλιο. Θα έχει δίπλα της στην πρώτη θέση την Κίνα και στη δεύτερη θέση την Ινδία. Χρυσό, όμως, πανευρωπαϊκό.

ΚΕΡΔΙΖΕΙ αυτήν την άκρως τιμητική θέση δίπλα σε χώρες - γίγαντες η Ελλάδα με το σπαθί της γενναιοδωρίας της: Θα πληρώσει το αστρονομικό, για τα μέτρα της, ποσόν των δέκα δισεκατομμυρίων ευρώ, γι' αυτό το άλμα από την τέταρτη θέση που είχε έως πρόσφατα, στην τρίτη θέση.

ΕΚΤΟΞΕΥΕΤΑΙ κυριολεκτικά η Ελλάδα στο βάθρο με την απόφαση να προμηθευτεί, πέραν όλων των άλλων, και τα νέα αμερικανικά μαχητικά F16.Χωρίς διαπραγματεύσεις η προμήθεια, θα γίνει με απ' ευθείας ανάθεση, όπως αποφάσισε το ΚΥΣΕΑ, χωρίς να το γνωρίζει η Πολεμική Αεροπορία.

ΕΔΩ ΚΑΙ πολλά χρόνια συγκαταλέγεται η Ελλάδα μεταξύ των καλύτερων πελατών της αμερικανικής πολεμικής βιομηχανίας, για τις δουλειές της οποίας ενδιαφέρονται τα μέγιστα οι κυβερνήσεις της Ουάσιγκτον, και μάλιστα απ' ευθείας ο Λευκός Οίκος και ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος, του οποίου δεν χαλάμε χατίρια και όταν μας δυσαρεστεί. Ή μήπως δεν του τα χαλάμε στις αγορές για να μη μας δυσαρεστεί περισσότερο στ' άλλα;

ΤΙΘΕΤΑΙ από τον απλό πολίτη το ερώτημα: Η κούρσα των ατελείωτων ελληνικών εξοπλισμών, ο χορός των δισεκατομμυρίων από τον οποίο κερδίζουν εταιρείες, μεσάζοντες και διαπλεκόμενοι στις προμήθειες, για χάρη τίνος γίνεται;Γίνεται για την άμυνα της Ελλάδας ή για χάρη του ΝΑΤΟ, το οποίο ζητάει να αυξήσουν οι σύμμαχοι τις αποστολές δυνάμεων για ειρηνικούς σκοπούς τύπου Αφγανιστάν;

ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ το επιχείρημα ότι οι δαπάνες για εξοπλισμούς ενισχύουν τη διαπραγματευτική ικανότητα της Ελλάδας στις δοσοληψίες της με την προμηθεύτρια χώρα, π.χ. τις ΗΠΑ ή τη Ρωσία, της οποίας τελευταία γίναμε πελάτης με την αγορά όπλων, έναντι του φυσικού αερίου.

ΛΕΓΕΤΑΙ ότι η προμήθεια των αμερικανικών μαχητικών F16 αποφασίστηκε από τον ίδιο τον πρωθυπουργό ενόψει του ταξιδιού του στις ΗΠΑ, όπου, βεβαίως, θα συζητήσει τα ανοιχτά ελληνικά θέματα. Δούναι και λαβείν.

ΑΛΛΗ ΑΠΟΡΙΑ του απλού πολίτη: Αντί για όπλα, δεν θα μπορούσε η Ελλάδα να αγοράζει βιομηχανικό ή άλλου είδους εξοπλισμό για την ανάπτυξή της και να ενισχύει τη διαπραγματευτική της ικανότητα έναντι των προμηθευτών;

ΣΤΡΑΓΓΙΖΕΤΑΙ ο ελληνικός λαός μεταπολεμικά και συνεχίζεται η αιμορραγία, χωρίς να του δίνεται μία πειστική απάντηση για τη θυσία του αυτή, στην οποία έχει αφιερωθεί ο σημερινός φάκελος της «Ε».Με αυτήν τη θυσία έχει η Ελλάδα το θλιβερό προνόμιο να είναι πρώτη στην Ευρώπη σε εξοπλιστικές δαπάνες και τελευταία στις δαπάνες για την Παιδεία, όπως είπε την Πέμπτη στη Βουλή ο κ. Αλ. Αλαβάνος.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 12/04/2008

«εμείς» έχουμε ιστορία...

Ο κόσμος είναι γεμάτος παράδοξα. Ο κόσμος είναι γεμάτος ανθρώπους. Η πλατιά πλειοψηφία του κόσμου αποτελεί τις μάζες, οι οποίες χωρίζονται σε μικρότερες υπο-μάζες κι αυτές σε άλλες μικρότερες ώσπου οι διαιρέσεις αυτές καταλήγουν σε μικρότερες ή μεγαλύτερες ομάδες. Έτσι έχουμε εθνικές μάζες, θρησκευτικές μάζες, πολιτικές μάζες, μάζες καταναλωτών, μάζες ταξικές, ομάδες υποστηρικτών, ομάδες οπαδών, ομάδες επαναστατών, ομάδες θεατών, ρεύματα κάθε τύπου και τάσης κλπ κλπ. Οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να ανήκουν κάπου, να πιστεύουν κάτι, να αυτοπροσδιορίζονται από μανιφέστα μαζών, ομάδων, ρευμάτων, ακόμη κι αν δεν ξέρουν τα πως και τα γιατί. Έχουν συνήθως κάποιο πρόχειρο και επιφανειακό επιχείρημα για το λόγο που τους κάνει να πιστεύουν ή να ανήκουν σε κάτι. Αυτό απλά για να καλύψουν την αδυναμία τους και το φόβο του να μην ανήκουν πουθενά παρά μόνο στην ύπαρξή τους αναζητώντας την ολοκλήρωση αυτής και την ελευθερία της υπόστασής της. Η αλήθεια φέρνει τρόμο ακριβώς γιατί είναι τόσο απλή που γίνεται ακατανόητη.

«θες να μάθεις την αλήθεια, για βγες απ’ έξω απ΄ τη συνήθεια»*

Οι άνθρωποι αφουγκράζονται τις συνήθειες των γύρω τους, των γονιών τους, της πατρίδας τους, του παγκόσμιου συστήματος, των κυρίαρχων ιδεολογιών... Οι άνθρωποι γεννιούνται χριστιανοί, μουσουλμάνοι ή οτιδήποτε άλλο και πιστεύουν πως εκεί είναι η αλήθεια χωρίς στην πραγματικότητα να την έχουνε ψάξει ποτέ... Γεννιούνται έλληνες, τούρκοι, ιταλοί, αμερικάνοι ή οτιδήποτε άλλο και πιστεύουν πως έχουν κάτι το ιδιαίτερο στο DNA τους χάρη σε μια τόσο ηλίθια υποκειμενικότητα που λέγετε «έθνος». Λες και το αίμα έχει άλλο χρώμα αν περάσουμε τα σύνορα μιας χώρας. «Έθνος» και «Θρησκεία» είναι δύο από τα πιο τρανταχτά και παραδοσιακά εργαλεία μαζικής σκλαβιάς και ελέγχου των μαζών. Υπάρχουν και άλλα τα οποία λειτουργούν πάνω στις υπο-μάζες, στις ομάδες, τα ρεύματα και τις ιδεολογίες. Τέλος υπάρχουν και καινούρια υπερεργαλεία μαζοκατασκευής όπως ο καταναλωτισμός, η φόβος της τρομοκρατίας αλλά και η ίδια η τρομοκρατία κάθε μορφής, η τηλεόραση, το life-style κλπ τα οποία αναμιγμένα ή όχι με τον παραδοσιακό εθνοθρησκευτικό αχταρμά χτίζουν το τραγελαφικό τοπίο των σύγχρονων προβατοκοινωνιών. Έχουμε γεμίσει ηλίθιους και ημι-ηλίθιους παντού οι οποίοι χοροστατούν πάνω στην επιφάνεια των κούφιων ιδεών τους για να μη βουλιάξουν στην απέραντη δυστυχία της σκλαβιάς τους. Η ελευθερία έχει μείνει στο βυθό της ύπαρξής τους σαν μαργαριτάρι. Όμως κανείς δεν γεννιέται βουτηχτής και οι σφουγγαράδες σαν τον Νικόλα Άσιμο είναι υπό εξαφάνιση. Δεν θα μπορούσα να μην κλείσω αυτό κείμενο με στίχους του τόσο όμορφα ενοχλητικού αυτού βουτηχτή της αλήθειας.

Ο ΑΤΡΙΧΟΣ ΠΙΘΗΚΟΣ

Τό 'χα τρακάρει και τό 'χα αγαπήσει

ήσουν παιδούλα κι όλο ζωντανή

μα ποια σου χάρις και ποιός θα σε γνωρίσει

δεν φτάνει να' σαι μοναχά παιδί

και στα ντουβάρια ακόμα αν μιλάω την αορτή μου βγάζω στο κλαρί

Άτριχε μου πίθηκε αχανής

είν' η μπαμπεσιά σου

ηρωίνωσές το LSD

απ' την άγνοια σου

κι απ' τη δειλία σου που είσαι δικαστής

Εμείς έχουμε ιστορία,

πολεμήσαμε στην Τροία

και συ μού 'γινες πρεζόνι,

και σε πήρε το βαγόνι

που πας ξυπόλυτη μωρή στα αγκάθια

Βρες τη δύναμη σου κι έλα

έλεγχο θέλει κι η τρέλα

εγώ έχω καθαρίσει

και αυτό ίσως βοηθήσει

Στης απουσίας σου λιώνω την ουσία

αναστενάρισσα μου μη χαθείς

στο πάντρεμα με την ανυπαρξία

δεν φτάνει να 'σαι μόνο χασικλής

και μια στιγμή να σπάσεις τα ντουβάρια τη δύναμή σου κράτα σταθερή

άτριχε μου πίθηκε η αυγή

δείχνει τα τσιμέντα

μένει η ύπαρξη σου ορφανή

μένει κι η πατέντα

που σου επέβαλε να μείνεις αριθμός

Εμείς έχουμε ιστορία,

πολεμήσαμε στην Τροία

και συ μου 'γινες πρεζόνι

κούφια η ώρα που μας ζώνει

ανυπερθέτωσαν αι δυσκολίαι

* Στίχος από το τραγούδι του Νικόλα Άσιμου «Venceremos»

πρωτιές

Είδα μερικά στιγμιότυπα από το συνέδριο το ΠΑΣΟΚ. Οφείλω να ομολογήσω πως γέλασα. Ίσως θα έπρεπε να κλάψω γιατί αυτό το κόμμα είναι η αξιωματική αντιπολίτευση απέναντι σε μια από τις πιο αντιλαϊκές κυβερνήσεις μεταπολιτευτικά. Απορώ πάντως πως οι λίγοι σοβαροί και οι ακόμα πιο λίγοι αριστεροί που έχουν μείνει στο ΠΑΣΟΚ (γιατί πιστεύω παραδόξως πως υπάρχουν κι εκεί ακόμα μερικοί τέτοιοι) αντέχουν να είναι ακόμα μέλη του. Σε τι να ελπίζουν άραγε;

Νομίζω πως μια από τις πολλές αρνητικές πρωτιές τις Ελλάδας είναι ότι έχουμε το πιο γελοίο σοσιαλιστικό κόμμα στην Ευρώπη. Παραλίγο να έχουμε και τον πιο γελοίο αρχηγό κράτους αλλά εκεί μας ξεπερνάει η Γαλλία. Ε, δεν μπορούμε να ήμαστε σε όλα πρώτοι!

Δυο βίντεο για του λόγου και του γελοίου το αληθές:

http://www.skai.gr/master_avod.php?id=76368&lsc=1

http://www.dailymotion.com/popular/sarkophage/video/x2814u_sarkozy-alcoolise_fun?from=rss

ταξιδεύοντας με εισιτήριο...

Ξέθαψα ένα παλιό αλλά ενδιαφέρον άρθρο της Ελευθεροτυπίας

Τουρίστας εναντίον ταξιδιώτη

Τουρίστας ή ταξιδιώτης, είναι ένα δίλημμα στο οποίο μπαίνουν πολλοί με το που φθάνει το καλοκαίρι και οι άδειες από τη δουλειά. Και ενώ όλοι θέλουν να πιστεύουν πως ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία, στην πραγματικότητα όλο και περισσότερο καταφεύγουμε ή καταλήγουμε στην πρώτη.

Ο Γάλλος φιλόσοφος Τιερί Πακό αναλύει το πρόβλημα στις σελίδες της «Μοντ Ντιπλοματίκ» και μέρος του κειμένου του μεταφέρουμε παρακάτω:

«Το 1908, ο Γερμανός φιλόσοφος, Γκέοργκ Ζίμελ δημοσιεύει ένα κείμενο πάνω στα νέα κοινωνικά σχήματα που παράγει η "μεγάλη πόλη", αυτή τη σύγχρονη πόλη που συχνά ο ποιητής Σαρλ Μποντλέρ περιγράφει τόσο ποιητικά. Την πόλη των σιδηροδρόμων και όλων των διαδρομών. Τις αλλαγές όλων των κλιμάκων: δημογραφική, οικονομική, εδαφική, πληροφοριακή κ.λπ.

Σ' αυτό το νέο κοινωνικό περιβάλλον, ο Ζίμελ εντοπίζει ένα νέο πρόσωπο, τον ξένο. Ποιος είναι; Ενα πρόσωπο που δεν είναι από «εδώ» και βρίσκεται «εκεί» και που συγκεντρώνει μέσα του «την ενότητα της απόστασης με την εγγύτητα». Ετσι ο ξένος αντιπροσωπεύει την κινητικότητα, αλλά μια κινητικότητα που συγχρόνως μας προκαλεί (μπορούμε ακόμη και να τον ζηλέψουμε) και προκαλεί την αδιαφορία μας.

Δεν είναι δικός μας και τίποτε δεν μας επιτρέπει πραγματικά να τον γνωρίσουμε ώστε να τον αναγνωρίσουμε.

Η εικόνα του ξένου στη μεγάλη πόλη δεν επικαλύπτει την παλαιότερη, εκείνη του ταξιδιώτη. Αυτός ο ξένος είναι της ίδιας οικογένειας με τον τουρίστα;

Μισό αιώνα μετά το κείμενο του Ζίμελ, το γερμανικό περιοδικό Merkur, δημοσιεύει το 1958 μια ραδιοφωνική παρέμβαση ενός νεαρού τότε φιλόσοφου, του Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ, με τίτλο «Μια θεωρία του τουρισμού». Σ' αυτό διαπιστώνεται πως αν οι όροι «τουρίστας» και «τουρισμός» εμφανίζονται το 1800 και το 1811 αντιστοίχως, στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες, δεν υπάρχει εντούτοις ακόμη κάποια ιστορία τουρισμού και ακόμη λιγότερο μια γενική θεωρία. Από τότε ο χρόνος κερδήθηκε και τα βιβλιοπωλεία σήμερα έχουν αρκετά ράφια αφιερωμένα στα ταξίδια και τον τουρισμό. Ο Εντσενσμπέργκερ πάλι αναφέρει στο κείμενό του τη ρήση του Γκέρχαρτ Νέμπελ: «Μια χώρα που ανοίγεται στον τουρισμό, κλείνεται μεταφυσικά. Προσφέρει πλέον μόνο ένα ντεκόρ, αλλά όχι πια τη μαγική της δύναμη».

Αυτή η καταγγελία δεν είναι νέα. Η αναφορά στον τουρισμό και στα δεινά του αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. «Το στοιχείο της βάσης που χρησιμεύει ως κανόνας στο ταξίδι είναι το sight, αυτό που πρέπει να δει», τονίζει ο Εντσενσμπέργκερ, «και είναι, ανάλογα με την αξία του, καταχωρημένο με ένα, δύο ή τρία αστέρια». Η τουριστική μετακίνηση έχει στόχο να επιβεβαιώσει την ακρίβεια των πληροφοριών που προσφέρει ο οδηγός και, ει δυνατόν, οι τουρίστες να φέρουν τη φωτογραφική απόδειξη. Να δεις τι γίνεται «αλλού» για να μη βλέπεις πια το «εδώ» που είναι ανυπόφορο ή βαρετό.Από παλιά και παντού, οι Γήινοι ταξίδευαν. Αλλά δεν ήταν τουρίστες. Μήπως ήταν ξένοι; Μερικές φορές, ναι. Το πέρασμα από τον ταξιδιώτη» στον «τουρίστα» προσμετράται με τη σταδιακή εξαφάνιση της φιλοξενίας, μιας έννοιας αναγκαστικά δωρεάν και χωρίς να επιζητά αμοιβαιότητα τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον, αλλά και με την ευρύτερη εγκατάσταση ξενοδοχειακών υποδομών όλο και πιο ξεκομμένων από την κοινωνία στην οποία έρχονται να προσδεθούν.

Μεταξύ αυτών των ταξιδιωτών μη τουριστών απαντάμε τον προσκυνητή, το φοιτητή σε αναζήτηση εμπειριών, τον καλλιτέχνη, τον έμπορο, τον οδοιπόρο.Αυτός ο τελευταίος παντού νιώθει σαν στο σπίτι του. Κατοικεί τον κόσμο. Ο τουρίστας δεν είναι ούτε εξόριστος ούτε μετανάστης ούτε φυγάς ούτε αδειούχος. Ο αδειούχος παίρνει την άδειά του, δηλαδή προσφέρεται για οτιδήποτε. Ο τουρίστας δεν είναι διαθέσιμος, πρέπει οπωσδήποτε να «τουριστικέψει». Αυτός είναι ο σκοπός του τουρίστα.Να διευκρινίσουμε, επίσης, πως το «να κατοικώ το χρόνο» απαιτεί μια ελαστική διαθεσιμότητα και όπως λέει ο Μαρκ Οζέ, «το οργανωμένο ταξίδι αντιστοιχεί με ένα μη τόπο, δηλαδή πηγαίνεις στο χώρο του άλλου χωρίς τη δική του παρουσία. Ο τουρισμός είναι η εμπορευματοποιημένη φάση της ιστορίας του ταξιδιού. Η συνάντηση σ' αυτή την περίπτωση είναι αδύνατη, δεν περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα. Ο τουρίστας καταναλώνει διαρκώς.

Καταναλώνει το τοπίο, την αρχιτεκτονική, τον πολιτισμό. Κυκλοφορεί αλλά πρέπει να αξιοποιήσει τις μετακινήσεις του. Η παραμικρή αντιξοότητα βιώνεται σαν μια δυσλειτουργία της οργανώτριας εταιρείας και απειλεί με μηνύσεις.Οταξιδιώτης φροντίζει να είναι «με» και «ανάμεσα» στους λαούς που συναντάει. Ο τουρίστας είναι ανίκανος για μια τέτοια συνεύρεση. Ο ταξιδιώτης αρέσκεται ακόμη στις περιπλανήσεις, αυτή τη «γαστρονομία του ματιού», που μάγευε τον Μπαλζάκ. Ζούμε σε πολλούς χρόνους, αντιφατικές επιθυμίες μάς διαμελίζουν. Ο ταξιδιώτης που ονειρευόμαστε να είμαστε ανταγωνίζεται τον τουρίστα που είμαστε πιο συχνά απ' ό,τι θα θέλαμε. Ο πρώτος αφιερώνει πολύ χρόνο στο ταξίδι του, απολαμβάνει τη διάρκειά του, την ανάπαυση, την προσμονή, ενώ ο δεύτερος απαγορεύει στον εαυτό του την ανεμελιά, το απρόσμενο, τη στάση. Φοβάται τις περιπέτειες, αλλά ελπίζει στις δεξιότητες, εξ ου και η χωρίς προηγούμενο ανάπτυξη του τουρισμού ακραίων προορισμών:αναβάσεις σε υψηλές κορυφές, αποστολές στους αρκτικούς πόλους, πεζοπορία στις ερήμους, δηλαδή ό,τι υπερβολικό.

Οσο για το πολιτισμικό άλλοθι, δεν κρύβει με τίποτα την πραγματικότητα: μερικά δευτερόλεπτα μπροστά στην Τζοκόντα, στο μουσείο του Λούβρου και ολόκληρες ώρες στα ταμεία για την αγορά καρτ ποστάλ.Οι επιπτώσεις του μαζικού τουρισμού στην εθνική οικονομία πρέπει να μελετηθούν σοβαρά. Αυτή η μορφή τουρισμού απαιτεί την κατασκευή τεράστιων διεθνών αεροδρομίων και βαριές υποδομές για τη μετακίνηση των τουριστών (αυτοκινητόδρομοι, τρένα, ταξί κ.λπ). Οι τουριστικές μετακινήσεις απαιτούν πάρκινγκ για τα λεωφορεία και διαπλατύνσεις δρόμων για να δοθούν στους καμεραφόρους τουρίστες. Οσο για την αρχιτεκτονική, αναλαμβάνει να κατασκευάσει ξενοδοχεία-γκέτο και μουσεία ταιριαστά με την αντίληψη της εποχής. Το κτίριο συχνά είναι μια μάρκα, μια εικόνα, ένα σημάδι και υιοθετεί ένα σχήμα και εύκολα αναγνωρίσιμα χρώματα. Είναι η περίπτωση των περισσότερων αλυσίδων διεθνών ξενοδοχείων και εστιατορίων. Χωρίς να μιλήσουμε για τη γλυκιά τυραννία των κλιματιστικών μηχανημάτων που εξομοιώνει όλες τις εποχές. Το να πας στη Βομβάη μετά από πτήση οκτώ ωρών εμποδίζει τον εγκλιματισμό σου, ιδίως αν μείνεις για πέντε-έξι ημέρες. Το αυτοκίνητο με κλιματισμό, το ξενοδοχείο με κλιματισμό, το εστιατόριο με κλιματισμό, το μουσείο με κλιματισμό, τα μεγάλα μαγαζιά με κλιματισμό, όλα έχουν προβλεφθεί για να μειώσουν τις κλιματικές διαφορές που υπάρχουν ακόμη ανάμεσα στη χώρα καταγωγής σας και στη χώρα που επισκέπτεστε. Οι στιγμές χωρίς κλιματισμό βιώνονται σαν παραλογισμός που μπορεί να σας οδηγήσει σε σοβαρούς κινδύνους.

Και τι να κάνουμε; Να κατεδαφίσουμε όλες τις τουριστικές εγκαταστάσεις και παραθεριστικά κέντρα, περιμένοντας να ανακαλύψουμε έναν άλλο τρόπο τουρισμού; Να απαγορεύσουμε το μαζικό τουρισμό και να επιτρέψουμε μόνο κάποιες ελιτίστικες διαδρομές; Να επιβάλουμε την απόκτηση ενός πτυχίου -τουριστικής- συμπεριφοράς ή την ίδρυση ενός διεθνούς αστυνομικού σώματος τουρισμού, ένα πόιντ σίστεμ όπου θα αφαιρούνται πόντοι για κάθε παραβίαση ενός τουριστικού κώδικα και, γιατί όχι, τότε και καταναγκαστικά έργα ταξιδιωτικού σκοπού για τα βαριά παραπτώματα;

Ο τουριστικός πόλεμος μόλις αρχίζει και θα είναι σκληρός και θανατερός, δεδομένων των οικονομικών συμφερόντων, αλλά και των οικολογικών και των πολιτιστικών. Οι μετακινήσεις τουριστικών μαζών δεν θα εμποδίσουν τους ταξιδιώτες να ταξιδέψουν στο ρυθμό των δικών τους βημάτων, της περιέργειάς τους, της δικής τους δίψας και των ορέξεών τους για τον άλλο.

«Το να υπάρχεις δεν είναι να βγαίνεις συνεχώς από τον εαυτό σου και να ξαναγυρνάς;», αναρωτιέται ο Στανισλάς Μπρετόν σε ένα δοκίμιό του, ο τίτλος του οποίου «Ο άλλος και το αλλού» προσδιορίζει την πρώτη διάσταση του ταξιδιού. Η δεύτερη θα μπορούσε να διατυπωθεί ως εξής: «Ο άλλος είναι αλλού». Καλό ταξίδι!

ΒΙΚΗ ΤΣΙΩΡΟΥ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 26/07/2001

αυτά τα πράγματα συμβαίνουν κάθε μέρα...

- Έκανες καλό ταξίδι; Ρώτησα.

- Κοντά είναι, απάντησε. Νόμιζα ότι ήταν πιο μακριά.

- Έφτασες νωρίς, παρατήρησα.

Κοίταξε το διαμαντόδετο ρολόι της.

- Όχι και τόσο!... Είναι πέντε παρά είκοσι πέντε.

- Τέσσερις και είκοσι εννέα, διαμαρτυρήθηκα. Πας πολύ μπροστά.

- Σ’ ενοχλεί αυτό;

Είχε πάρει ένα χαδιάρικο ύφος που μου χτύπαγε στα νεύρα.

- Σίγουρα. Έχω κι άλλα να σκεφτώ εκτός απ’ τη διασκέδαση.

- Λη, ψιθύρισε, μη γίνεσαι κακός!...

- Θα γίνω καλός όταν θα τελειώσει η δουλειά μου.

- Σε παρακαλώ Λη, επανέλαβε. Θα... Είμαι...

Σταμάτησε. Είχα καταλάβει, αλλά έπρεπε να το πει.

- Για εξηγήσου, είπα.

- Θα κάνω παιδί, Λη.

- Εσύ, είπα, κουνώντας απειλητικά το δάχτυλό μου, έκανες αταξίες με κάποιον άντρα. Γέλασε, αλλά το πρόσωπό της έμεινε συνοφρυωμένο και γεμάτο αγωνία.

- Λη, πρέπει να με παντρευτείς όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, αλλιώς θα γίνει τρομερό σκάνδαλο.

- Α μπα, τη διαβεβαίωσα. Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν κάθε μέρα.

Μπόρις Βιάν «Θα φτύσω στους τάφους σας»

εκδόσεις γράμματα, μετάφραση Πέτρος Κωστόπουλος

Προτότυπη έκδοση στα Γαλλικά - 1946